跳到论文正文
W Papers独立论文阅读器 arXiv:2502.14346 论文正文 计算阅读时间 · 0%
引用这篇论文根据当前论文元数据生成,正式投稿前建议核对。

    
  

Représentations des quaternions de norme 1111

Guy Henniart and Marie-France Vignéras
(Date: February 20, 2025)
Abstract.

Let p𝑝pitalic_p be a prime number, F𝐹Fitalic_F a local field with finite residue field of characteristic p𝑝pitalic_p, D𝐷Ditalic_D the quaternion division algebra with centre F𝐹Fitalic_F, and R𝑅Ritalic_R an algebraically closed field of any characteristic charRsubscriptchar𝑅\operatorname{char}_{R}roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT. We classify the smooth irreducible R𝑅Ritalic_R-representations π𝜋\piitalic_π of the group D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT of elements of D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT with reduced norm 1111 to F𝐹Fitalic_F. Such a π𝜋\piitalic_π occurs in the restriction of a smooth irreducible R𝑅Ritalic_R-representation ΠΠ\Piroman_Π of D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT. When the dimension of ΠΠ\Piroman_Π is >1absent1>1> 1, following our previous work in the case of S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ), we show that the restriction of ΠΠ\Piroman_Π to D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT is irreducible or the sum of two irreducible representations. When charR≠psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}\neq proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ italic_p, that restriction is the sum of two irreducible equivalent representations if and only if the representation of G⁢L2⁢(F)𝐺subscript𝐿2𝐹GL_{2}(F)italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) corresponding to ΠΠ\Piroman_Π via the Jacquet-Langlands correspondence restricts to S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) as a sum of four inequivalent irreducible representations (this is never the case if charR≠2subscriptchar𝑅2\operatorname{char}_{R}\neq 2roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ 2).

1. Introduction

Cette note est un complément à [HV25]. Nous fixons un nombre premier p𝑝pitalic_p et un corps local non archimédien F𝐹Fitalic_F de caractéristique résiduelle p𝑝pitalic_p. Nous fixons également un corps algébriquement clos R𝑅Ritalic_R. Lorsque la caractéristique charRsubscriptchar𝑅\operatorname{char}_{R}roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT de R𝑅Ritalic_R n’est pas p𝑝pitalic_p, dans loc.cit., nous avons classifié les R𝑅Ritalic_R-représentations lisses irréductibles de S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ), en utilisant qu’elles apparaissent dans la restriction de R𝑅Ritalic_R-représentations lisses irréductibles de G⁢L2⁢(F)𝐺subscript𝐿2𝐹GL_{2}(F)italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ). Dans le présent article, nous considérons un corps de quaternions D𝐷Ditalic_D de centre F𝐹Fitalic_F, nrd:D∗→F∗:nrd→superscript𝐷superscript𝐹\operatorname{nrd}:D^{*}\to F^{*}roman_nrd : italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT → italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT la norme réduite et le groupe D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT formé des éléments dont la norme réduite vaut 1111. C’est une forme intérieure non déployée de S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ), unique à isomorphisme près. Nous classifions les R𝑅Ritalic_R-représentations lisses irréductibles de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT. Elles apparaissent dans la restriction des R𝑅Ritalic_R-représentations lisses irréductibles de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT, sans hypothèse sur charRsubscriptchar𝑅\operatorname{char}_{R}roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT. Notre résultat principal est le suivant.

Théorème 1.1.

1) La restriction à D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT d’une R𝑅Ritalic_R-représentation lisse irréductible ΠΠ\Piroman_Π de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT de dimension >1absent1>1> 1 est irréductible ou somme de deux représentations irréductibles.

2) Si charR=psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}=proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT = italic_p, les R𝑅Ritalic_R-représentations lisses irréductibles de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT sont les R𝑅Ritalic_R-caractères de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT. Ces caractères forment un groupe cyclique d’ordre q+1𝑞1q+1italic_q + 1 où q𝑞qitalic_q est le cardinal du corps résiduel de F𝐹Fitalic_F.

3) Si charR≠psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}\neq proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ italic_p, nous notons J⁢L⁢(Π)𝐽𝐿ΠJL(\Pi)italic_J italic_L ( roman_Π ) la R𝑅Ritalic_R-représentation irréductible de G⁢L2⁢(F)𝐺subscript𝐿2𝐹GL_{2}(F)italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) correspondant à ΠΠ\Piroman_Π par la correspondance de Jacquet-Langlands, avec R𝑅Ritalic_R comme corps de coefficients. Alors la restriction de J⁢L⁢(Π)𝐽𝐿ΠJL(\Pi)italic_J italic_L ( roman_Π ) à S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) est somme de dΠsubscript𝑑Πd_{\Pi}italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT représentations irréductibles non équivalentes, où dΠsubscript𝑑Πd_{\Pi}italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT est la dimension de l’algèbre des endomorphismes de Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT

L’algèbre EndR⁢D1⁡ΠsubscriptEnd𝑅superscript𝐷1Π\operatorname{End}_{RD^{1}}\Piroman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT roman_Π des endomorphismes de Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est de dimension dΠ=1subscript𝑑Π1d_{\Pi}=1italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 1 si Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est irréductible, dΠ=2subscript𝑑Π2d_{\Pi}=2italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 2 si Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT a deux composants irréductibles non équivalents, dΠ=4subscript𝑑Π4d_{\Pi}=4italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 4 si Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT a deux composants irréductibles équivalents.

Lorsque charR≠psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}\neq proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ italic_p, la différence avec le cas de S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) réside dans le cas où les deux représentations irréductibles de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT dans Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT sont équivalentes. Ci-après, nous fixons les notations et énonçons quelques rappels dont nous aurons besoin, puis passons directement à la démonstration du Théorème. Elle se fait en deux temps, au §3.

Si charR≠2,psubscriptchar𝑅2𝑝\operatorname{char}_{R}\neq 2,proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ 2 , italic_p, dΠsubscript𝑑Πd_{\Pi}italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT est le nombre des R𝑅Ritalic_R-caractères lisses χ𝜒\chiitalic_χ de F∗superscript𝐹F^{*}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT tels que la torsion par χ∘nrd𝜒nrd\chi\circ\operatorname{nrd}italic_χ ∘ roman_nrd stabilise ΠΠ\Piroman_Π. On utilisera alors que la correspondance de Langlands qui associe à ΠΠ\Piroman_Π une R𝑅Ritalic_R-représentation irréductible lisse de dimension 2222 du groupe de Weil absolu WFsubscript𝑊𝐹W_{F}italic_W start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT de F𝐹Fitalic_F est compatible à la torsion par les caractères, ce qui permet d’utiliser les résultats de loc.cit..

Si charR=2subscriptchar𝑅2\operatorname{char}_{R}=2roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT = 2 ou p𝑝pitalic_p, nous utiliserons la construction explicite de ΠΠ\Piroman_Π (voir [V87]). Dans ce cas, nous verrons en §3.3, que dΠ=2subscript𝑑Π2d_{\Pi}=2italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 2 sauf si charR=psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}=proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT = italic_p, p𝑝pitalic_p est impair et ΠΠ\Piroman_Π est induite d’un R𝑅Ritalic_R-caractère λ𝜆\lambdaitalic_λ de F∗⁢UDsuperscript𝐹subscript𝑈𝐷F^{*}U_{D}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT de restriction à D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT l’unique R𝑅Ritalic_R-caractère d’ordre 2222, où UDsubscript𝑈𝐷U_{D}italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT est le groupe des unités de l’anneau des entiers de D𝐷Ditalic_D.


Soit ℓℓ\ellroman_ℓ un nombre premier. Toute ℚℓa⁢csuperscriptsubscriptℚℓ𝑎𝑐\mathbb{Q}_{\ell}^{ac}blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentation111On note Xa⁢csuperscript𝑋𝑎𝑐X^{ac}italic_X start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT une clôture algébrique d’un corps commutatif X𝑋Xitalic_X lisse irréductible de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est entière car D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est compact. La réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ est aussi simple que possible pour les représentations de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT. Nous prouverons au §4:

Théorème 1.2.

1) La réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ d’une ℚℓa⁢csuperscriptsubscriptℚℓ𝑎𝑐\mathbb{Q}_{\ell}^{ac}blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentation irréductible lisse de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est toujours irréductible (ce n’est pas vrai pour D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT et si ℓ≠pℓ𝑝\ell\neq proman_ℓ ≠ italic_p pour G⁢L2⁢(F),S⁢L2⁢(F)𝐺subscript𝐿2𝐹𝑆subscript𝐿2𝐹GL_{2}(F),SL_{2}(F)italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) , italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F )).

2) Toute 𝔽ℓa⁢csuperscriptsubscript𝔽ℓ𝑎𝑐\mathbb{F}_{\ell}^{ac}blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentation irréductible lisse de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est la réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ d’une ℚℓa⁢csuperscriptsubscriptℚℓ𝑎𝑐\mathbb{Q}_{\ell}^{ac}blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentation irréductible lisse de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT (c’est vrai pour D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT et si ℓ≠pℓ𝑝\ell\neq proman_ℓ ≠ italic_p pour G⁢L2⁢(F),S⁢L2⁢(F)𝐺subscript𝐿2𝐹𝑆subscript𝐿2𝐹GL_{2}(F),SL_{2}(F)italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) , italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F )).

Enfin au §5, nous examinons la possibilité d’une correspondance de Langlands étendue qui à ΠΠ\Piroman_Π associe un morphisme ϕitalic-ϕ\phiitalic_ϕ de WFsubscript𝑊𝐹W_{F}italic_W start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT dans P⁢G⁢L2⁢(R)𝑃𝐺subscript𝐿2𝑅PGL_{2}(R)italic_P italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ) et un caractère du groupe des composantes connexes du centralisateur de ϕitalic-ϕ\phiitalic_ϕ.


Dans l’appendice §6, nous donnons des critères d’irréductibilité, utilisés au §3, mais d’un intérêt plus général. Dans l’autre appendice §7, nous considérons une F𝐹Fitalic_F-algèbre à division centrale D𝐷Ditalic_D, de degré réduit d>1𝑑1d>1italic_d > 1, et le noyau D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT de la norme réduite de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT à F∗superscript𝐹F^{*}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT. Nous prouvons que tout élément de D1∩(1+PD)superscript𝐷11subscript𝑃𝐷D^{1}\cap(1+P_{D})italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) (où PDsubscript𝑃𝐷P_{D}italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT est l’idéal maximal de l’anneau des entiers de D𝐷Ditalic_D) est produit de deux commutateurs de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT. En particulier D1∩(1+PD)superscript𝐷11subscript𝑃𝐷D^{1}\cap(1+P_{D})italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) est le groupe des commutateurs de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT, un résultat dû à C. Riehm. Enfin dans l’appendice §8 dans le cas F=ℚp𝐹subscriptℚ𝑝F=\mathbb{Q}_{p}italic_F = blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT nous comparons nos résultats avec ceux pour S⁢L2⁢(ℚp)𝑆subscript𝐿2subscriptℚ𝑝SL_{2}(\mathbb{Q}_{p})italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) de [Abde14] lorsque R=𝔽pa⁢c𝑅superscriptsubscript𝔽𝑝𝑎𝑐R=\mathbb{F}_{p}^{ac}italic_R = blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT, et de [BS25] pour des représentations de Banach.

2. Notations et rappels

2.1.

F𝐹Fitalic_F est un corps local non-archimédien de corps résiduel kFsubscript𝑘𝐹k_{F}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT de caractéristique p𝑝pitalic_p et de cardinal q𝑞qitalic_q, R𝑅Ritalic_R est un corps algébriquement clos sauf au §6, D𝐷Ditalic_D est un corps de quaternions de centre F𝐹Fitalic_F, sauf au §7. On notera μFsubscript𝜇𝐹\mu_{F}italic_μ start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT le groupe cyclique des racines de l’unité dans F∗superscript𝐹F^{*}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT d’ordre divisant q−1𝑞1q-1italic_q - 1, ODsubscript𝑂𝐷O_{D}italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT l’anneau d’entiers de D𝐷Ditalic_D, PDsubscript𝑃𝐷P_{D}italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT l’idéal maximal de ODsubscript𝑂𝐷O_{D}italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, ω∈D𝜔𝐷\omega\in Ditalic_ω ∈ italic_D une racine d’ordre q2−1superscript𝑞21q^{2}-1italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT - 1 de d’unité, pDsubscript𝑝𝐷p_{D}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT un générateur de PDsubscript𝑃𝐷P_{D}italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT tel que pD2=pF,pD⁢ω⁢pD−1=ωqformulae-sequencesuperscriptsubscript𝑝𝐷2subscript𝑝𝐹subscript𝑝𝐷𝜔superscriptsubscript𝑝𝐷1superscript𝜔𝑞p_{D}^{2}=p_{F},\ p_{D}\omega p_{D}^{-1}=\omega^{q}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT = italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT , italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT italic_ω italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT = italic_ω start_POSTSUPERSCRIPT italic_q end_POSTSUPERSCRIPT, UDsubscript𝑈𝐷U_{D}italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT le groupe des unités de ODsubscript𝑂𝐷O_{D}italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, kDsubscript𝑘𝐷k_{D}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT le corps résiduel de ODsubscript𝑂𝐷O_{D}italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT (une extension quadratique de kFsubscript𝑘𝐹k_{F}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT), et ϱD:OD→kD:subscriptitalic-ϱ𝐷→subscript𝑂𝐷subscript𝑘𝐷\varrho_{D}:O_{D}\to k_{D}italic_ϱ start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT : italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT → italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT la surjection canonique. La conjugaison par pDsubscript𝑝𝐷p_{D}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT induit l’élévation à la puissance q𝑞qitalic_q sur kDsubscript𝑘𝐷k_{D}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT.

La norme réduite nrd:D∗→F∗:nrd→superscript𝐷superscript𝐹\operatorname{nrd}:D^{*}\to F^{*}roman_nrd : italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT → italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT de noyau D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT induit un homéomorphisme D∗/F∗⁢D1→F∗/(F∗)2→superscript𝐷superscript𝐹superscript𝐷1superscript𝐹superscriptsuperscript𝐹2D^{*}/F^{*}D^{1}\to F^{*}/(F^{*})^{2}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT / italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT → italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT / ( italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT. Le groupe F∗⁢D1superscript𝐹superscript𝐷1F^{*}D^{1}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est ouvert et cofini dans D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT sauf si charF=2subscriptchar𝐹2\operatorname{char}_{F}=2roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT = 2 où il est seulement fermé cocompact.

2.2.

La correspondance locale de Langlands pour D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT avec R𝑅Ritalic_R comme corps de coefficients, donne une bijection Π↔σ⁢(Π)↔Π𝜎Π\Pi\leftrightarrow\sigma(\Pi)roman_Π ↔ italic_σ ( roman_Π ) entre les classes d’isomorphisme des R𝑅Ritalic_R-représentations irréductibles lisses de dimension >1absent1>1> 1 de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT et celles de dimension 2222 du groupe de Weil WFsubscript𝑊𝐹W_{F}italic_W start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT de F𝐹Fitalic_F [V87]. Si charR≠psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}\neq proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ italic_p la correspondance locale de Langlands pour G⁢L2⁢(F)𝐺subscript𝐿2𝐹GL_{2}(F)italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) donne une bijection σ⁢(Π)↔J⁢L⁢(Π)↔𝜎Π𝐽𝐿Π\sigma(\Pi)\leftrightarrow JL(\Pi)italic_σ ( roman_Π ) ↔ italic_J italic_L ( roman_Π ) entre les classes d’isomorphisme des R𝑅Ritalic_R-représentations de dimension 2222 de WFsubscript𝑊𝐹W_{F}italic_W start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT et celles des R𝑅Ritalic_R-représentations supercuspidales de G⁢L2⁢(F)𝐺subscript𝐿2𝐹GL_{2}(F)italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) [V01]. Ces bijections sont compatibles à la torsion par les caractères au sens suivant. Soit α:WF→F∗:𝛼→subscript𝑊𝐹superscript𝐹\alpha:W_{F}\to F^{*}italic_α : italic_W start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT → italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT l’application de réciprocité du corps de classes et det:G⁢L2⁢(F)→F∗:→𝐺subscript𝐿2𝐹superscript𝐹\det:GL_{2}(F)\to F^{*}roman_det : italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) → italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT le déterminant. Pour tout R𝑅Ritalic_R-caractère lisse χ𝜒\chiitalic_χ de F∗superscript𝐹F^{*}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT,

Π⊗χ∘nrd↔σ⁢(Π)⊗χ∘α,σ⁢(Π)⊗χ∘α↔J⁢L⁢(Π)⊗χ∘det.↔tensor-productΠ𝜒nrdtensor-product𝜎Π𝜒𝛼tensor-product𝜎Π𝜒𝛼↔tensor-product𝐽𝐿Π𝜒\Pi\otimes\chi\circ\operatorname{nrd}\leftrightarrow\sigma(\Pi)\otimes\chi% \circ\alpha,\ \ \ \sigma(\Pi)\otimes\chi\circ\alpha\leftrightarrow JL(\Pi)% \otimes\chi\circ\det.roman_Π ⊗ italic_χ ∘ roman_nrd ↔ italic_σ ( roman_Π ) ⊗ italic_χ ∘ italic_α , italic_σ ( roman_Π ) ⊗ italic_χ ∘ italic_α ↔ italic_J italic_L ( roman_Π ) ⊗ italic_χ ∘ roman_det .

Ces bijections dépendent du choix d’une racine carrée de q𝑞qitalic_q dans R∗superscript𝑅R^{*}italic_R start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT, mais si charR≠psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}\neq proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ italic_p, la correspondance locale de Jacquet-Langlands Π↔J⁢L⁢(Π)↔Π𝐽𝐿Π\Pi\leftrightarrow JL(\Pi)roman_Π ↔ italic_J italic_L ( roman_Π ) entre les classes d’isomorphisme des R𝑅Ritalic_R-représentations irréductibles lisses de dimension >1absent1>1> 1 de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT et supercuspidales de G⁢L2⁢(F)𝐺subscript𝐿2𝐹GL_{2}(F)italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) n’en dépend pas.

2.3.

Soit ℓℓ\ellroman_ℓ un nombre premier. Une ℚℓa⁢csuperscriptsubscriptℚℓ𝑎𝑐\mathbb{Q}_{\ell}^{ac}blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentation lisse irréductible ΠΠ\Piroman_Π de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT est entière si et seulement si son caractère central ωΠsubscript𝜔Π\omega_{\Pi}italic_ω start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT est entier. Si elle est entière, la longueur de sa réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ est ≤2absent2\leq 2≤ 2. Quand elle est égale à 2222, la dimension de ΠΠ\Piroman_Π est 2222. C’est le cas si ℓ=pℓ𝑝\ell=proman_ℓ = italic_p. Toute 𝔽ℓa⁢csuperscriptsubscript𝔽ℓ𝑎𝑐\mathbb{F}_{\ell}^{ac}blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentation lisse irréductible de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT est la réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ d’une ℚℓa⁢csuperscriptsubscriptℚℓ𝑎𝑐\mathbb{Q}_{\ell}^{ac}blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentation lisse irréductible de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT [V87].

3. Preuve du théorème principal

3.1.

Toute R𝑅Ritalic_R-représentation lisse irréductible de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ou de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est de dimension finie et a un caractère central [H09, §2]. Une R𝑅Ritalic_R-représentation lisse irréductible π𝜋\piitalic_π de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT apparait dans la restriction d’une R𝑅Ritalic_R-représentation lisse irréductible ΠΠ\Piroman_Π de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT. En effet, ΠΠ\Piroman_Π est triviale sur 1+PDi1superscriptsubscript𝑃𝐷𝑖1+P_{D}^{i}1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT pour i>>0much-greater-than𝑖0i>>0italic_i > > 0, donc π𝜋\piitalic_π s’étend à F∗⁢D1⁢(1+PDi)superscript𝐹superscript𝐷11superscriptsubscript𝑃𝐷𝑖F^{*}D^{1}(1+P_{D}^{i})italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT ) qui est d’indice fini dans D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT. La restriction de ΠΠ\Piroman_Π à D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est semi-simple de longueur finie, de composants irréductibles ayant la même multiplicité [HV25].

Définition 3.1.

Une R𝑅Ritalic_R-représentation irréductible lisse ΠΠ\Piroman_Π de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT définit un L𝐿Litalic_L-paquet L⁢(Π)𝐿ΠL(\Pi)italic_L ( roman_Π ) de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT, formé de l’ensemble des classes d’isomorphismes des R𝑅Ritalic_R-représentations irréductibles contenues dans sa restriction à D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT.

Deux L𝐿Litalic_L-paquets sont disjoints ou confondus, et l’union des L𝐿Litalic_L-paquets de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est l’ensemble des classes d’isomorphisme des R𝑅Ritalic_R-représentations irréductibles de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT.

Comme ΠΠ\Piroman_Π a un caractère central, on a EndR⁢D1⁡Π=EndR⁢F∗⁢D1⁡ΠsubscriptEnd𝑅superscript𝐷1ΠsubscriptEnd𝑅superscript𝐹superscript𝐷1Π\operatorname{End}_{RD^{1}}\Pi=\operatorname{End}_{RF^{*}D^{1}}\Piroman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT roman_Π = roman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT roman_Π. Comme dans la preuve de [HV25, lemme 2.3]

EndR⁢F∗⁢D1⁡Π≃HomR⁢D∗⁡(Π,indF∗⁢D1D∗⁡Π|F∗⁢D1)≃HomR⁢D∗⁡(Π,Π⊗indF∗⁢D1D∗⁡1).similar-to-or-equalssubscriptEnd𝑅superscript𝐹superscript𝐷1ΠsubscriptHom𝑅superscript𝐷Πevaluated-atsuperscriptsubscriptindsuperscript𝐹superscript𝐷1superscript𝐷Πsuperscript𝐹superscript𝐷1similar-to-or-equalssubscriptHom𝑅superscript𝐷Πtensor-productΠsuperscriptsubscriptindsuperscript𝐹superscript𝐷1superscript𝐷1\operatorname{End}_{RF^{*}D^{1}}\Pi\simeq\operatorname{Hom}_{RD^{*}}(\Pi,% \operatorname{ind}_{F^{*}D^{1}}^{D^{*}}\Pi|_{F^{*}D^{1}})\simeq\operatorname{% Hom}_{RD^{*}}(\Pi,\Pi\otimes\operatorname{ind}_{F^{*}D^{1}}^{D^{*}}1).roman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT roman_Π ≃ roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Π , roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ) ≃ roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Π , roman_Π ⊗ roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT 1 ) .

Notons dΠsubscript𝑑Πd_{\Pi}italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT la dimension de EndR⁢D1⁡ΠsubscriptEnd𝑅superscript𝐷1Π\operatorname{End}_{RD^{1}}\Piroman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT roman_Π.

Si dΠ=1subscript𝑑Π1d_{\Pi}=1italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 1 alors Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est irréductible, si dΠ=2subscript𝑑Π2d_{\Pi}=2italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 2 alors Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est somme de deux représentations irréductibles non équivalentes, si dΠ=4subscript𝑑Π4d_{\Pi}=4italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 4 alors Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est somme de deux représentations irréductibles équivalentes ou de quatre représentations irréductibles non équivalentes.

Nous allons montrer que dΠ=1,2subscript𝑑Π12d_{\Pi}=1,2italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 1 , 2 ou 4444 et que si dΠ=4subscript𝑑Π4d_{\Pi}=4italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 4 le dernier cas ne se produit pas.

3.2.

Le groupe des commutateurs de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT est (D∗,D∗)=D1superscript𝐷superscript𝐷superscript𝐷1(D^{*},D^{*})=D^{1}( italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT , italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ) = italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT [NM43] donc les R𝑅Ritalic_R-caractères lisses de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT sont χ∘nrd𝜒nrd\chi\circ\operatorname{nrd}italic_χ ∘ roman_nrd pour les R𝑅Ritalic_R-caractères lisses χ𝜒\chiitalic_χ de F∗superscript𝐹F^{*}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT. Leur restriction à D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est le caractère trivial. Mais D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT possède des caractères non triviaux car le commutateur de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est D1∩(1+PD)superscript𝐷11subscript𝑃𝐷D^{1}\cap(1+P_{D})italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) [Rie70] (voir l’appendice §7). L’application ρDsubscript𝜌𝐷\rho_{D}italic_ρ start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT donne un isomorphisme de D1/(D1∩(1+PD))superscript𝐷1superscript𝐷11subscript𝑃𝐷D^{1}/(D^{1}\cap(1+P_{D}))italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT / ( italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) ) sur le noyau kD1superscriptsubscript𝑘𝐷1k_{D}^{1}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT de la norme de kD/kFsubscript𝑘𝐷subscript𝑘𝐹k_{D}/k_{F}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT / italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT. Ce noyau est cyclique d’ordre q+1𝑞1q+1italic_q + 1. Donc les R𝑅Ritalic_R-caractères lisses de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT sont χ∘ρD𝜒subscript𝜌𝐷\chi\circ\rho_{D}italic_χ ∘ italic_ρ start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT pour les R𝑅Ritalic_R-caractères lisses χ𝜒\chiitalic_χ de kD1superscriptsubscript𝑘𝐷1k_{D}^{1}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT.


Si charR=psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}=proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT = italic_p, toute R𝑅Ritalic_R-représentation irréductible lisse π𝜋\piitalic_π de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est triviale sur le pro-p𝑝pitalic_p sous groupe D1∩(1+PD)superscript𝐷11subscript𝑃𝐷D^{1}\cap(1+P_{D})italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) donc est un caractère. Ceci démontre la partie 2) du théorème principal.


Sans hypothèse sur charRsubscriptchar𝑅\operatorname{char}_{R}roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT, les caractères de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT apparaissent dans les restrictions à D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT des R𝑅Ritalic_R-représentations irréductibles lisses ΠΠ\Piroman_Π de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT triviales sur 1+PD1subscript𝑃𝐷1+P_{D}1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT. Une telle représentation de dimension >1absent1>1> 1 est de la forme [V87], [H09, §3]

Π≃indF∗⁢UDD∗⁡λsimilar-to-or-equalsΠsuperscriptsubscriptindsuperscript𝐹subscript𝑈𝐷superscript𝐷𝜆\Pi\simeq\operatorname{ind}_{F^{*}U_{D}}^{D^{*}}\lambdaroman_Π ≃ roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ

est induite d’un R𝑅Ritalic_R-caractère λ𝜆\lambdaitalic_λ de F∗⁢UDsuperscript𝐹subscript𝑈𝐷F^{*}U_{D}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT trivial sur 1+PD1subscript𝑃𝐷1+P_{D}1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT tel que λ|UDevaluated-at𝜆subscript𝑈𝐷\lambda|_{U_{D}}italic_λ | start_POSTSUBSCRIPT italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est régulier, i.e. λ|UD=ν∘ρD|UDevaluated-at𝜆subscript𝑈𝐷evaluated-at𝜈subscript𝜌𝐷subscript𝑈𝐷\lambda|_{U_{D}}=\nu\circ\rho_{D}|_{U_{D}}italic_λ | start_POSTSUBSCRIPT italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT = italic_ν ∘ italic_ρ start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUBSCRIPT italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT pour un caractère ν𝜈\nuitalic_ν de kD∗superscriptsubscript𝑘𝐷k_{D}^{*}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT régulier sur kFsubscript𝑘𝐹k_{F}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT, i.e. νq≠νsuperscript𝜈𝑞𝜈\nu^{q}\neq\nuitalic_ν start_POSTSUPERSCRIPT italic_q end_POSTSUPERSCRIPT ≠ italic_ν.

Comme D∗=F∗⁢UD⊔pD⁢F∗⁢UDsuperscript𝐷square-unionsuperscript𝐹subscript𝑈𝐷subscript𝑝𝐷superscript𝐹subscript𝑈𝐷D^{*}=F^{*}U_{D}\sqcup p_{D}F^{*}U_{D}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT = italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ⊔ italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, la dimension de ΠΠ\Piroman_Π est 2222 et la restriction de ΠΠ\Piroman_Π à D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est la somme de la restriction à D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT de λ𝜆\lambdaitalic_λ et de son conjugué par pDsubscript𝑝𝐷p_{D}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT. On a χpD=χqsuperscript𝜒subscript𝑝𝐷superscript𝜒𝑞{}^{p_{D}}\chi=\chi^{q}start_FLOATSUPERSCRIPT italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT end_FLOATSUPERSCRIPT italic_χ = italic_χ start_POSTSUPERSCRIPT italic_q end_POSTSUPERSCRIPT et ρD⁢(D1)subscript𝜌𝐷superscript𝐷1\rho_{D}(D^{1})italic_ρ start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ( italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) est le noyau kD1superscriptsubscript𝑘𝐷1k_{D}^{1}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT de la norme de kD∗superscriptsubscript𝑘𝐷k_{D}^{*}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT à kF∗superscriptsubscript𝑘𝐹k_{F}^{*}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT. La régularité νq≠νsuperscript𝜈𝑞𝜈\nu^{q}\neq\nuitalic_ν start_POSTSUPERSCRIPT italic_q end_POSTSUPERSCRIPT ≠ italic_ν est équivalente à la non-trivialité de ν𝜈\nuitalic_ν sur kD1superscriptsubscript𝑘𝐷1k_{D}^{1}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT, car l’image de l’homomorphisme x→xq−1→𝑥superscript𝑥𝑞1x\to x^{q-1}italic_x → italic_x start_POSTSUPERSCRIPT italic_q - 1 end_POSTSUPERSCRIPT de noyau kF∗superscriptsubscript𝑘𝐹k_{F}^{*}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT est d’ordre |kD∗|/|kF∗|=q+1superscriptsubscript𝑘𝐷superscriptsubscript𝑘𝐹𝑞1|k_{D}^{*}|/|k_{F}^{*}|=q+1| italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT | / | italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT | = italic_q + 1, c’est donc kD1superscriptsubscript𝑘𝐷1k_{D}^{1}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT. On note π⁢(ν)=λ|D1=ν|kD1∘ρ|D1𝜋𝜈evaluated-at𝜆superscript𝐷1evaluated-atevaluated-at𝜈superscriptsubscript𝑘𝐷1𝜌superscript𝐷1\pi(\nu)=\lambda|_{D^{1}}=\nu|_{k_{D}^{1}}\circ\rho|_{D^{1}}italic_π ( italic_ν ) = italic_λ | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT = italic_ν | start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ∘ italic_ρ | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT. Conjuguant par pDsubscript𝑝𝐷p_{D}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, on a π⁢(νq)=λpD|D1=νq|kD1∘ρ|D1𝜋superscript𝜈𝑞evaluated-atsuperscript𝜆subscript𝑝𝐷superscript𝐷1evaluated-atevaluated-atsuperscript𝜈𝑞superscriptsubscript𝑘𝐷1𝜌superscript𝐷1\pi(\nu^{q})=\lambda^{p_{D}}|_{D^{1}}=\nu^{q}|_{k_{D}^{1}}\circ\rho|_{D^{1}}italic_π ( italic_ν start_POSTSUPERSCRIPT italic_q end_POSTSUPERSCRIPT ) = italic_λ start_POSTSUPERSCRIPT italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT = italic_ν start_POSTSUPERSCRIPT italic_q end_POSTSUPERSCRIPT | start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ∘ italic_ρ | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT. On obtient:

Lemme 3.2.

Π|D1≃π⁢(ν)⊕π⁢(νq)similar-to-or-equalsevaluated-atΠsuperscript𝐷1direct-sum𝜋𝜈𝜋superscript𝜈𝑞\Pi|_{D^{1}}\simeq\pi(\nu)\oplus\pi(\nu^{q})roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ≃ italic_π ( italic_ν ) ⊕ italic_π ( italic_ν start_POSTSUPERSCRIPT italic_q end_POSTSUPERSCRIPT ) est somme de deux caractères.

On a donc dΠ=4subscript𝑑Π4d_{\Pi}=4italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 4 si ces caractères sont égaux et dΠ=2subscript𝑑Π2d_{\Pi}=2italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 2 sinon.

Quand a-t-on l’égalité π⁢(ν)=π⁢(νq)𝜋𝜈𝜋superscript𝜈𝑞\pi(\nu)=\pi(\nu^{q})italic_π ( italic_ν ) = italic_π ( italic_ν start_POSTSUPERSCRIPT italic_q end_POSTSUPERSCRIPT ) ? L’application ν|kD1→π⁢(ν)→evaluated-at𝜈superscriptsubscript𝑘𝐷1𝜋𝜈\nu|_{k_{D}^{1}}\to\pi(\nu)italic_ν | start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT → italic_π ( italic_ν ) est injective, donc l’égalité est équivalent à νq=νsuperscript𝜈𝑞𝜈\nu^{q}=\nuitalic_ν start_POSTSUPERSCRIPT italic_q end_POSTSUPERSCRIPT = italic_ν sur kD1superscriptsubscript𝑘𝐷1k_{D}^{1}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT. Le R𝑅Ritalic_R-caractère ν|kD1evaluated-at𝜈superscriptsubscript𝑘𝐷1\nu|_{k_{D}^{1}}italic_ν | start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT n’est pas trivial et (ν|kD1)q+1=1superscriptevaluated-at𝜈superscriptsubscript𝑘𝐷1𝑞11(\nu|_{k_{D}^{1}})^{q+1}=1( italic_ν | start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_q + 1 end_POSTSUPERSCRIPT = 1, aussi ν|kD1q−1=1evaluated-at𝜈superscriptsubscript𝑘𝐷1𝑞11\nu|_{k_{D}^{1}}^{q-1}=1italic_ν | start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_q - 1 end_POSTSUPERSCRIPT = 1 si et seulement si l’ordre de ν|kD1evaluated-at𝜈superscriptsubscript𝑘𝐷1\nu|_{k_{D}^{1}}italic_ν | start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est positif et divise (q−1,q+1)𝑞1𝑞1(q-1,q+1)( italic_q - 1 , italic_q + 1 ) si et seulement si ν|kD1evaluated-at𝜈superscriptsubscript𝑘𝐷1\nu|_{k_{D}^{1}}italic_ν | start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est d’ordre 2222. Le groupe kD1superscriptsubscript𝑘𝐷1k_{D}^{1}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est cyclique d’ordre q+1𝑞1q+1italic_q + 1. Il n’admet pas de R𝑅Ritalic_R-caractère d’ordre 2222 si p=2𝑝2p=2italic_p = 2 ou si charR=2subscriptchar𝑅2\operatorname{char}_{R}=2roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT = 2. Sinon, il admet un unique R𝑅Ritalic_R-caractère d’ordre 2222. On a donc:

Lemme 3.3.

1) On a ν=νq𝜈superscript𝜈𝑞\nu=\nu^{q}italic_ν = italic_ν start_POSTSUPERSCRIPT italic_q end_POSTSUPERSCRIPT sur kD1superscriptsubscript𝑘𝐷1k_{D}^{1}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT si et seulement si ν|kD1evaluated-at𝜈superscriptsubscript𝑘𝐷1\nu|_{k_{D}^{1}}italic_ν | start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est d’ordre 2222.

2) On a dΠ=2subscript𝑑Π2d_{\Pi}=2italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 2 sauf si p𝑝pitalic_p est impair, la caractéristique de R𝑅Ritalic_R n’est pas 2222, et ν|kD1evaluated-at𝜈superscriptsubscript𝑘𝐷1\nu|_{k_{D}^{1}}italic_ν | start_POSTSUBSCRIPT italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est l’unique R𝑅Ritalic_R-caractère d’ordre 2222 de kD1superscriptsubscript𝑘𝐷1k_{D}^{1}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT, où dΠ=4subscript𝑑Π4d_{\Pi}=4italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 4.

Remarque 3.4.

Si charR≠psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}\neq proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ italic_p et p𝑝pitalic_p impair, il existe un unique L𝐿Litalic_L-paquet de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT avec dΠ=4subscript𝑑Π4d_{\Pi}=4italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 4 par la correspondance de Jacquet-Langlands et [HV25, Proposition 4.22]. Le lemme 3.3 le décrit explicitement.

Si charR=psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}=proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT = italic_p, le théorème principal est démontré.

3.3.

On suppose que ΠΠ\Piroman_Π est une R𝑅Ritalic_R-représentation lisse irréductible de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT de dimension >1absent1>1> 1.

On suppose aussi que charR≠2,psubscriptchar𝑅2𝑝\operatorname{char}_{R}\neq 2,proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ 2 , italic_p. Alors la R𝑅Ritalic_R-représentation indZ⁢D1D∗⁡1superscriptsubscriptind𝑍superscript𝐷1superscript𝐷1\operatorname{ind}_{ZD^{1}}^{D^{*}}1roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_Z italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT 1 de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT est la somme des χ∘nrd𝜒nrd\chi\circ\operatorname{nrd}italic_χ ∘ roman_nrd où χ𝜒\chiitalic_χ parcourt les R𝑅Ritalic_R-caractères lisses de F∗superscript𝐹F^{*}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT de carré trivial. Le nombre de χ𝜒\chiitalic_χ tels que Π≃Π⊗χ∘nrdsimilar-to-or-equalsΠtensor-productΠ𝜒nrd\Pi\simeq\Pi\otimes\chi\circ\operatorname{nrd}roman_Π ≃ roman_Π ⊗ italic_χ ∘ roman_nrd est dΠsubscript𝑑Πd_{\Pi}italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT. Il n’y a pas de différence avec le cas de S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ). Le nombre de χ𝜒\chiitalic_χ tels que J⁢L⁢(Π)≃J⁢L⁢(Π)⊗χ∘detsimilar-to-or-equals𝐽𝐿Πtensor-product𝐽𝐿Π𝜒JL(\Pi)\simeq JL(\Pi)\otimes\chi\circ\detitalic_J italic_L ( roman_Π ) ≃ italic_J italic_L ( roman_Π ) ⊗ italic_χ ∘ roman_det est égal à la dimension de EndR⁢S⁢L2⁢(F)⁡J⁢L⁢(Π)subscriptEnd𝑅𝑆subscript𝐿2𝐹𝐽𝐿Π\operatorname{End}_{RSL_{2}(F)}JL(\Pi)roman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) end_POSTSUBSCRIPT italic_J italic_L ( roman_Π ) [HV25]. La correspondance locale de Langlands implique:

(3.1) Π≃Π⊗χ∘nrd⇔σ⁢(Π)≃σ⁢(Π)⊗χ∘α⇔J⁢L⁢(Π)≃J⁢L⁢(Π)⊗χ∘det.⇔similar-to-or-equalsΠtensor-productΠ𝜒nrdsimilar-to-or-equals𝜎Πtensor-product𝜎Π𝜒𝛼⇔similar-to-or-equals𝐽𝐿Πtensor-product𝐽𝐿Π𝜒\Pi\simeq\Pi\otimes\chi\circ\operatorname{nrd}\Leftrightarrow\sigma(\Pi)\simeq% \sigma(\Pi)\otimes\chi\circ\alpha\Leftrightarrow JL(\Pi)\simeq JL(\Pi)\otimes% \chi\circ\det.roman_Π ≃ roman_Π ⊗ italic_χ ∘ roman_nrd ⇔ italic_σ ( roman_Π ) ≃ italic_σ ( roman_Π ) ⊗ italic_χ ∘ italic_α ⇔ italic_J italic_L ( roman_Π ) ≃ italic_J italic_L ( roman_Π ) ⊗ italic_χ ∘ roman_det .

Donc,

Lemme 3.5.

Les algèbres d’endomorphismes de Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT et de J⁢L⁢(Π)|S⁢L2⁢(F)evaluated-at𝐽𝐿Π𝑆subscript𝐿2𝐹JL(\Pi)|_{SL_{2}(F)}italic_J italic_L ( roman_Π ) | start_POSTSUBSCRIPT italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) end_POSTSUBSCRIPT ont la même dimension.

J⁢L⁢(Π)|S⁢L2⁢(F)evaluated-at𝐽𝐿Π𝑆subscript𝐿2𝐹JL(\Pi)|_{SL_{2}(F)}italic_J italic_L ( roman_Π ) | start_POSTSUBSCRIPT italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) end_POSTSUBSCRIPT est somme de dΠsubscript𝑑Πd_{\Pi}italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT représentations irréductibles non équivalentes, car la restriction de J⁢L⁢(Π)𝐽𝐿ΠJL(\Pi)italic_J italic_L ( roman_Π ) à S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) est sans multiplicité (loc. cit.).

On déduit du lemme et de [HV25, Theorem1.1] que dΠ=1,2subscript𝑑Π12d_{\Pi}=1,2italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 1 , 2 ou 4444.

Si R=ℂ𝑅ℂR=\mathbb{C}italic_R = blackboard_C, le dernier cas où dΠ=4subscript𝑑Π4d_{\Pi}=4italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 4 et Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT sans multiplicité, ne se produit pas [L71], [LL79], [L24]. Cette propriété reste vraie dans le cas ℓℓ\ellroman_ℓ-adique R=ℚℓa⁢c𝑅superscriptsubscriptℚℓ𝑎𝑐R=\mathbb{Q}_{\ell}^{ac}italic_R = blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT car ℚℓa⁢c≃ℂsimilar-to-or-equalssuperscriptsubscriptℚℓ𝑎𝑐ℂ\mathbb{Q}_{\ell}^{ac}\simeq\mathbb{C}blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT ≃ blackboard_C, et dans le cas ℓℓ\ellroman_ℓ-modulaire R=𝔽ℓa⁢c𝑅superscriptsubscript𝔽ℓ𝑎𝑐R=\mathbb{F}_{\ell}^{ac}italic_R = blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT car ΠΠ\Piroman_Π se relève a ℚℓa⁢csuperscriptsubscriptℚℓ𝑎𝑐\mathbb{Q}_{\ell}^{ac}blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT en une représentation Π~~Π\tilde{\Pi}over~ start_ARG roman_Π end_ARG telle que dΠ~=dΠsubscript𝑑~Πsubscript𝑑Πd_{\tilde{\Pi}}=d_{\Pi}italic_d start_POSTSUBSCRIPT over~ start_ARG roman_Π end_ARG end_POSTSUBSCRIPT = italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT (ceci a été démontré pour σΠsubscript𝜎Π\sigma_{\Pi}italic_σ start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT [HV25, Theorem 4.23 2)]). Cela reste vrai pour tout R𝑅Ritalic_R (supposé toujours de caractéristique non 2222), car ΠΠ\Piroman_Π tordue par un caractère lisse est définie sur la clôture algébrique Rcsubscript𝑅𝑐R_{c}italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT de son corps premier, les R𝑅Ritalic_R-caractères lisses de F∗superscript𝐹F^{*}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT de carré trivial sont des Rcsubscript𝑅𝑐R_{c}italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT-caractères, et l’extension des scalaires de Rcsubscript𝑅𝑐R_{c}italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT à R𝑅Ritalic_R donne une injection des classes d’isomorphisme des représentations lisses irréductibles de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT sur Rcsubscript𝑅𝑐R_{c}italic_R start_POSTSUBSCRIPT italic_c end_POSTSUBSCRIPT vers celles sur R𝑅Ritalic_R.

Ceci achève la preuve du théorème principal si charR=psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}=proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT = italic_p ou si charR≠2subscriptchar𝑅2\operatorname{char}_{R}\neq 2roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ 2. Il reste le cas charR=2subscriptchar𝑅2\operatorname{char}_{R}=2roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT = 2 et p𝑝pitalic_p impair. On utilisera la construction explicite de ΠΠ\Piroman_Π pour montrer le théorème (voir la fin de §3.4).

3.4.

Une R𝑅Ritalic_R-représentation lisse irréductible ΠΠ\Piroman_Π de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT est tordue par un caractère d’une représentation modérée ou minimale sauvagement ramifiée. Supposons charR≠psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}\neq proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ italic_p et ΠΠ\Piroman_Π minimale sauvagement ramifiée. On a une description explicite de ΠΠ\Piroman_Π [V87].

Soit f>1𝑓1f>1italic_f > 1 l’entier tel que ΠΠ\Piroman_Π est triviale sur 1+PDf1superscriptsubscript𝑃𝐷𝑓1+P_{D}^{f}1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_f end_POSTSUPERSCRIPT mais non sur 1+PDf−11superscriptsubscript𝑃𝐷𝑓11+P_{D}^{f-1}1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_f - 1 end_POSTSUPERSCRIPT. Le groupe F∗⁢(1+PD[(f+1)/2])superscript𝐹1superscriptsubscript𝑃𝐷delimited-[]𝑓12F^{*}(1+P_{D}^{[(f+1)/2]})italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT [ ( italic_f + 1 ) / 2 ] end_POSTSUPERSCRIPT ) est commutatif modulo 1+PDf1superscriptsubscript𝑃𝐷𝑓1+P_{D}^{f}1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_f end_POSTSUPERSCRIPT. On choisit un R𝑅Ritalic_R-caractère χ𝜒\chiitalic_χ de F∗⁢(1+PD[(f+1)/2])superscript𝐹1superscriptsubscript𝑃𝐷delimited-[]𝑓12F^{*}(1+P_{D}^{[(f+1)/2]})italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT [ ( italic_f + 1 ) / 2 ] end_POSTSUPERSCRIPT ) contenu dans Π|F∗⁢(1+PD[(f+1)/2])evaluated-atΠsuperscript𝐹1superscriptsubscript𝑃𝐷delimited-[]𝑓12\Pi|_{F^{*}(1+P_{D}^{[(f+1)/2]})}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT [ ( italic_f + 1 ) / 2 ] end_POSTSUPERSCRIPT ) end_POSTSUBSCRIPT et l’on note J𝐽Jitalic_J son centralisateur dans D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT. Alors

Π≃indJD∗⁡λsimilar-to-or-equalsΠsuperscriptsubscriptind𝐽superscript𝐷𝜆\Pi\simeq\operatorname{ind}_{J}^{D^{*}}\lambdaroman_Π ≃ roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ

est induite d’une R𝑅Ritalic_R-représentation λ𝜆\lambdaitalic_λ de J𝐽Jitalic_J de restriction χ𝜒\chiitalic_χ-isotypique à F∗⁢(1+PD[(f+1)/2])superscript𝐹1superscriptsubscript𝑃𝐷delimited-[]𝑓12F^{*}(1+P_{D}^{[(f+1)/2]})italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT [ ( italic_f + 1 ) / 2 ] end_POSTSUPERSCRIPT ). Lorsque f𝑓fitalic_f est pair,

J=E∗⁢(1+PDf/2),E/F⁢quadratique, séparable, ramifiée𝐽superscript𝐸1superscriptsubscript𝑃𝐷𝑓2𝐸𝐹quadratique, séparable, ramifiéeJ=E^{*}(1+P_{D}^{f/2}),\ E/F\ \text{quadratique, s\'{e}parable, ramifi\'{e}e}italic_J = italic_E start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_f / 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) , italic_E / italic_F quadratique, séparable, ramifiée

(a priori la construction ne donne pas E/F𝐸𝐹E/Fitalic_E / italic_F séparable, mais on peut choisir E/F𝐸𝐹E/Fitalic_E / italic_F séparable), et J/K⁢e⁢r⁢(χ)𝐽𝐾𝑒𝑟𝜒J/Ker(\chi)italic_J / italic_K italic_e italic_r ( italic_χ ) est abélien, λ𝜆\lambdaitalic_λ est un caractère, la dimension de ΠΠ\Piroman_Π est

[D∗:J]=[UD:OE∗(1+PDf/2)]=(q+1)[1+PD:(1+PE)(1+PDf/2)]>2.[D^{*}:J]=[U_{D}:O_{E}^{*}(1+P_{D}^{f/2})]=(q+1)\,[1+P_{D}:(1+P_{E})(1+P_{D}^{% f/2})]>2.[ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT : italic_J ] = [ italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT : italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_E end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_f / 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) ] = ( italic_q + 1 ) [ 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT : ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_E end_POSTSUBSCRIPT ) ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_f / 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) ] > 2 .

Lorsque f𝑓fitalic_f est impair,

J=E∗⁢(1+PD(f−1)/2),E/F⁢quadratique, séparable, non ramifiée,𝐽superscript𝐸1superscriptsubscript𝑃𝐷𝑓12𝐸𝐹quadratique, séparable, non ramifiéeJ=E^{*}(1+P_{D}^{(f-1)/2}),\ E/F\ \text{quadratique, s\'{e}parable, non ramifi% \'{e}e},italic_J = italic_E start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_f - 1 ) / 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) , italic_E / italic_F quadratique, séparable, non ramifiée ,

et J/K⁢e⁢r⁢(χ)𝐽𝐾𝑒𝑟𝜒J/Ker(\chi)italic_J / italic_K italic_e italic_r ( italic_χ ) est un groupe d’Heisenberg. Le groupe J=F∗⁢OE∗⁢(1+PD[f/2])𝐽superscript𝐹superscriptsubscript𝑂𝐸1superscriptsubscript𝑃𝐷delimited-[]𝑓2J=F^{*}O_{E}^{*}(1+P_{D}^{[f/2]})italic_J = italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_E end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT [ italic_f / 2 ] end_POSTSUPERSCRIPT ) contient les sous-groupes distingués

J′′=F∗⁢(1+PE)⁢(1+PD(f+1)/2)⊂J′=F∗⁢(1+PE)⁢(1+PD(f−1)/2),superscript𝐽′′superscript𝐹1subscript𝑃𝐸1superscriptsubscript𝑃𝐷𝑓12superscript𝐽′superscript𝐹1subscript𝑃𝐸1superscriptsubscript𝑃𝐷𝑓12J^{\prime\prime}=F^{*}(1+P_{E})(1+P_{D}^{(f+1)/2})\subset J^{\prime}=F^{*}(1+P% _{E})(1+P_{D}^{(f-1)/2}),italic_J start_POSTSUPERSCRIPT ′ ′ end_POSTSUPERSCRIPT = italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_E end_POSTSUBSCRIPT ) ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_f + 1 ) / 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) ⊂ italic_J start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT = italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_E end_POSTSUBSCRIPT ) ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_f - 1 ) / 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) ,

J/K⁢e⁢r⁢(χ)𝐽𝐾𝑒𝑟𝜒J/Ker(\chi)italic_J / italic_K italic_e italic_r ( italic_χ ) est une extension centrale par le groupe commutatif J′′/K⁢e⁢r⁢(χ)superscript𝐽′′𝐾𝑒𝑟𝜒J^{\prime\prime}/Ker(\chi)italic_J start_POSTSUPERSCRIPT ′ ′ end_POSTSUPERSCRIPT / italic_K italic_e italic_r ( italic_χ ) du groupe fini J′/J′′superscript𝐽′superscript𝐽′′J^{\prime}/J^{\prime\prime}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT / italic_J start_POSTSUPERSCRIPT ′ ′ end_POSTSUPERSCRIPT d’ordre q2superscript𝑞2q^{2}italic_q start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT. La restriction de λ𝜆\lambdaitalic_λ à J′superscript𝐽′J^{\prime}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT est irréductible, la dimension de λ𝜆\lambdaitalic_λ est q𝑞qitalic_q, celle de ΠΠ\Piroman_Π est

q[D∗:J]=q[D∗:E∗(1+PD(f−1)/2)]=2q[1+PD:(1+PE)(1+PD(f−1)/2]>2.q[D^{*}:J]=q[D^{*}:E^{*}(1+P_{D}^{(f-1)/2})]=2q\,[1+P_{D}:(1+P_{E})(1+P_{D}^{(% f-1)/2}]>2.italic_q [ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT : italic_J ] = italic_q [ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT : italic_E start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_f - 1 ) / 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) ] = 2 italic_q [ 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT : ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_E end_POSTSUBSCRIPT ) ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_f - 1 ) / 2 end_POSTSUPERSCRIPT ] > 2 .

L’indice de J⁢D1𝐽superscript𝐷1JD^{1}italic_J italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT dans D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT égal à [F∗:nrd⁡(J)]delimited-[]:superscript𝐹nrd𝐽[F^{*}:\operatorname{nrd}(J)][ italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT : roman_nrd ( italic_J ) ] divise 2222 car nrd⁡(J)nrd𝐽\operatorname{nrd}(J)roman_nrd ( italic_J ) contient NE/F⁢(E∗)subscript𝑁𝐸𝐹superscript𝐸N_{E/F}(E^{*})italic_N start_POSTSUBSCRIPT italic_E / italic_F end_POSTSUBSCRIPT ( italic_E start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ). On note

π⁢(J,λ)=indJ∩D1D1⁡(λ|J∩D1),𝜋𝐽𝜆superscriptsubscriptind𝐽superscript𝐷1superscript𝐷1evaluated-at𝜆𝐽superscript𝐷1\pi(J,\lambda)=\operatorname{ind}_{J\cap D^{1}}^{D^{1}}(\lambda|_{J\cap D^{1}}),italic_π ( italic_J , italic_λ ) = roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_λ | start_POSTSUBSCRIPT italic_J ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ) ,

Si D∗=J⁢D1superscript𝐷𝐽superscript𝐷1D^{*}=JD^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT = italic_J italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT alors Π|D1=π⁢(J,λ)evaluated-atΠsuperscript𝐷1𝜋𝐽𝜆\Pi|_{D^{1}}=\pi(J,\lambda)roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT = italic_π ( italic_J , italic_λ ). Si p=2𝑝2p=2italic_p = 2 on peut avoir D∗=J⁢D1superscript𝐷𝐽superscript𝐷1D^{*}=JD^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT = italic_J italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT et π⁢(J,λ)𝜋𝐽𝜆\pi(J,\lambda)italic_π ( italic_J , italic_λ ) irréductible.

Lemme 3.6.

Si p=2𝑝2p=2italic_p = 2 et ΠΠ\Piroman_Π triviale sur 1+PD21superscriptsubscript𝑃𝐷21+P_{D}^{2}1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT mais non sur 1+PD1subscript𝑃𝐷1+P_{D}1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, alors Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est irréductible.

Preuve.

Comme f=2𝑓2f=2italic_f = 2 est pair, la dimension de ΠΠ\Piroman_Π est [D∗:J]=q+1[D^{*}:J]=q+1[ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT : italic_J ] = italic_q + 1 et E/F𝐸𝐹E/Fitalic_E / italic_F est ramifié, Donc la norme réduite de E∗superscript𝐸E^{*}italic_E start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT contient une uniformisante de F𝐹Fitalic_F, et la norme réduite de μFsubscript𝜇𝐹\mu_{F}italic_μ start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT est μF2superscriptsubscript𝜇𝐹2\mu_{F}^{2}italic_μ start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT. On a μF2=μFsuperscriptsubscript𝜇𝐹2subscript𝜇𝐹\mu_{F}^{2}=\mu_{F}italic_μ start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT = italic_μ start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT et μF∩D1subscript𝜇𝐹superscript𝐷1\mu_{F}\cap D^{1}italic_μ start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est trivial car p=2𝑝2p=2italic_p = 2. On a 1+PF=nrd⁡(1+PD)=nrd⁡(1+PD2)1subscript𝑃𝐹nrd1subscript𝑃𝐷nrd1superscriptsubscript𝑃𝐷21+P_{F}=\operatorname{nrd}(1+P_{D})=\operatorname{nrd}(1+P_{D}^{2})1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT = roman_nrd ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) = roman_nrd ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) (voir la formule (7.2)). Donc F∗=nrd⁡(J)superscript𝐹nrd𝐽F^{*}=\operatorname{nrd}(J)italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT = roman_nrd ( italic_J ), D∗=J⁢D1superscript𝐷𝐽superscript𝐷1D^{*}=JD^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT = italic_J italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT, et J∩D1=(1+PD)∩D1𝐽superscript𝐷11subscript𝑃𝐷superscript𝐷1J\cap D^{1}=(1+P_{D})\cap D^{1}italic_J ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT = ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT. Donc (voir la formule (7.3)),

J∩D1(1+PD2)∩D1=(1+PD)∩D1(1+PD2)∩D1≃1+PD1+PD2.𝐽superscript𝐷11superscriptsubscript𝑃𝐷2superscript𝐷11subscript𝑃𝐷superscript𝐷11superscriptsubscript𝑃𝐷2superscript𝐷1similar-to-or-equals1subscript𝑃𝐷1superscriptsubscript𝑃𝐷2\frac{J\cap D^{1}}{(1+P_{D}^{2})\cap D^{1}}=\frac{(1+P_{D})\cap D^{1}}{(1+P_{D% }^{2})\cap D^{1}}\simeq\frac{1+P_{D}}{1+P_{D}^{2}}.divide start_ARG italic_J ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG = divide start_ARG ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG start_ARG ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG ≃ divide start_ARG 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT end_ARG start_ARG 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT end_ARG .

Pour x∈OD𝑥subscript𝑂𝐷x\in O_{D}italic_x ∈ italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT tel que 1+pD⁢x∈J∩D11subscript𝑝𝐷𝑥𝐽superscript𝐷11+p_{D}x\in J\cap D^{1}1 + italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT italic_x ∈ italic_J ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT modulo 1+PD21superscriptsubscript𝑃𝐷21+P_{D}^{2}1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT on a λ⁢(1+pD⁢x)=ψ⁢(ϱ⁢(x))𝜆1subscript𝑝𝐷𝑥𝜓italic-ϱ𝑥\lambda(1+p_{D}x)=\psi(\varrho(x))italic_λ ( 1 + italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT italic_x ) = italic_ψ ( italic_ϱ ( italic_x ) ) pour un R𝑅Ritalic_R-caractère non-trivial ψ𝜓\psiitalic_ψ de kDsubscript𝑘𝐷k_{D}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT. La représentation Π|D1=indJ∩D1D1⁡λ|J∩D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1evaluated-atsuperscriptsubscriptind𝐽superscript𝐷1superscript𝐷1𝜆𝐽superscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}=\operatorname{ind}_{J\cap D^{1}}^{D^{1}}\lambda|_{J\cap D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT = roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ | start_POSTSUBSCRIPT italic_J ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est irréductible ∎

Supposons maintenant [D∗:JD1]=2[D^{*}:JD^{1}]=2[ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT : italic_J italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ] = 2. C’est le cas, si l’extension E/F𝐸𝐹E/Fitalic_E / italic_F est non ramifiée, car J⁢D1𝐽superscript𝐷1JD^{1}italic_J italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ne contient pas pDsubscript𝑝𝐷p_{D}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, ou si l’extension E/F𝐸𝐹E/Fitalic_E / italic_F est ramifiée et p𝑝pitalic_p est impair, car nrd⁡(J)nrd𝐽\operatorname{nrd}(J)roman_nrd ( italic_J ) contient pas de racine de l’unité d’ordre q−1𝑞1q-1italic_q - 1. Pour d𝑑ditalic_d dans D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT non dans J⁢D1𝐽superscript𝐷1JD^{1}italic_J italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT,

Π|D1=π⁢(J,λ)⊕πd⁢(J,λ)evaluated-atΠsuperscript𝐷1direct-sum𝜋𝐽𝜆superscript𝜋𝑑𝐽𝜆\Pi|_{D^{1}}=\pi(J,\lambda)\oplus{}^{d}\pi(J,\lambda)roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT = italic_π ( italic_J , italic_λ ) ⊕ start_FLOATSUPERSCRIPT italic_d end_FLOATSUPERSCRIPT italic_π ( italic_J , italic_λ )

est somme de deux représentations de dimension (dimRΠ)/2>1subscriptdimension𝑅Π21(\dim_{R}\Pi)/2>1( roman_dim start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT roman_Π ) / 2 > 1.

La restriction de λ𝜆\lambdaitalic_λ au pro-p radical Jp=(1+PE)⁢(1+PD[f/2])subscript𝐽𝑝1subscript𝑃𝐸1superscriptsubscript𝑃𝐷delimited-[]𝑓2J_{p}=(1+P_{E})(1+P_{D}^{[f/2]})italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT = ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_E end_POSTSUBSCRIPT ) ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT [ italic_f / 2 ] end_POSTSUPERSCRIPT ) de J=E∗⁢(1+PD[f/2])𝐽superscript𝐸1superscriptsubscript𝑃𝐷delimited-[]𝑓2J=E^{*}(1+P_{D}^{[f/2]})italic_J = italic_E start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT [ italic_f / 2 ] end_POSTSUPERSCRIPT ) est irréductible. L’entrelacement dans D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT de χ𝜒\chiitalic_χ est J𝐽Jitalic_J, donc celui de λ𝜆\lambdaitalic_λ et de λ|Jpevaluated-at𝜆subscript𝐽𝑝\lambda|_{J_{p}}italic_λ | start_POSTSUBSCRIPT italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT dans D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT est aussi J𝐽Jitalic_J.

Si p𝑝pitalic_p est impair, tout élément de 1+PF1subscript𝑃𝐹1+P_{F}1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT est un carré, et Jp=(Z∩Jp)⁢(D1∩Jp)subscript𝐽𝑝𝑍subscript𝐽𝑝superscript𝐷1subscript𝐽𝑝J_{p}=(Z\cap J_{p})(D^{1}\cap J_{p})italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT = ( italic_Z ∩ italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) car nrd⁡(Jp)⊂1+PF=Z∩Jp=(1+PF)2=nrd⁡(Z∩Jp)⊂nrd⁡(Jp)nrdsubscript𝐽𝑝1subscript𝑃𝐹𝑍subscript𝐽𝑝superscript1subscript𝑃𝐹2nrd𝑍subscript𝐽𝑝nrdsubscript𝐽𝑝\operatorname{nrd}(J_{p})\subset 1+P_{F}=Z\cap J_{p}=(1+P_{F})^{2}=% \operatorname{nrd}(Z\cap J_{p})\subset\operatorname{nrd}(J_{p})roman_nrd ( italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) ⊂ 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT = italic_Z ∩ italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT = ( 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT = roman_nrd ( italic_Z ∩ italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) ⊂ roman_nrd ( italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ). Comme Z∩Jp𝑍subscript𝐽𝑝Z\cap J_{p}italic_Z ∩ italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT agit dans λ𝜆\lambdaitalic_λ par un caractère, λ|D1∩Jpevaluated-at𝜆superscript𝐷1subscript𝐽𝑝\lambda|_{D^{1}\cap J_{p}}italic_λ | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_J start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est irréductible, d’entrelacement dans D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT égal à J𝐽Jitalic_J, donc l’entrelacement dans D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est J∩D1𝐽superscript𝐷1J\cap D^{1}italic_J ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT. Donc π⁢(J,λ)𝜋𝐽𝜆\pi(J,\lambda)italic_π ( italic_J , italic_λ ) est irréductible (Remarque 6.4). Il existe d𝑑ditalic_d dans D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT non dans J⁢D1𝐽superscript𝐷1JD^{1}italic_J italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT car p𝑝pitalic_p est impair, donc il n’existe pas d’entrelacement de λ|J∩D1evaluated-at𝜆𝐽superscript𝐷1\lambda|_{J\cap D^{1}}italic_λ | start_POSTSUBSCRIPT italic_J ∩ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT avec son conjugué par d𝑑ditalic_d, donc les deux composants π⁢(J,λ)𝜋𝐽𝜆\pi(J,\lambda)italic_π ( italic_J , italic_λ ) et πd⁢(J,λ)superscript𝜋𝑑𝐽𝜆{}^{d}\pi(J,\lambda)start_FLOATSUPERSCRIPT italic_d end_FLOATSUPERSCRIPT italic_π ( italic_J , italic_λ ) de Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT sont irréductibles et non équivalents. Il en découle:

Lemme 3.7.

Si p𝑝pitalic_p est impair, alors Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est somme de deux R𝑅Ritalic_R-représentations irréductibles non équivalentes de dimension >1absent1>1> 1.

Si charR=2subscriptchar𝑅2\operatorname{char}_{R}=2roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT = 2 et p𝑝pitalic_p impair, le théorème principal est aussi démontré dans ce cas, car la R𝑅Ritalic_R-représentation J⁢L⁢(Π)|S⁢L2⁢(F)evaluated-at𝐽𝐿Π𝑆subscript𝐿2𝐹JL(\Pi)|_{SL_{2}(F)}italic_J italic_L ( roman_Π ) | start_POSTSUBSCRIPT italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) end_POSTSUBSCRIPT est aussi somme de deux R𝑅Ritalic_R-représentations irréductibles non isomorphes (voir [HV25, Theorem 1.5]).

4. Réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ

Toute ℚℓa⁢csuperscriptsubscriptℚℓ𝑎𝑐\mathbb{Q}_{\ell}^{ac}blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentation lisse irréductible de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est entière car D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est compact. Sa réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ est aussi simple que possible.

Théorème 4.1.

1) La réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ d’une ℚℓa⁢csuperscriptsubscriptℚℓ𝑎𝑐\mathbb{Q}_{\ell}^{ac}blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentation irréductible lisse de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est toujours irréductible (ce n’est pas vrai pour D∗,G⁢L2⁢(F),S⁢L2⁢(F)superscript𝐷𝐺subscript𝐿2𝐹𝑆subscript𝐿2𝐹D^{*},GL_{2}(F),SL_{2}(F)italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT , italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) , italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F )).

2) Toute 𝔽ℓa⁢csuperscriptsubscript𝔽ℓ𝑎𝑐\mathbb{F}_{\ell}^{ac}blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentation irréductible lisse de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est la réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ d’une ℚℓa⁢csuperscriptsubscriptℚℓ𝑎𝑐\mathbb{Q}_{\ell}^{ac}blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentation irréductible entière lisse de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT (c’est vrai pour D∗,G⁢L2⁢(F),S⁢L2⁢(F)superscript𝐷𝐺subscript𝐿2𝐹𝑆subscript𝐿2𝐹D^{*},GL_{2}(F),SL_{2}(F)italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT , italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ) , italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F )).

Preuve.

C’est évident pour les caractères de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT.

Considérons les représentations irréductibles lisses de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT de dimension >1absent1>1> 1. Donc ℓ≠pℓ𝑝\ell\neq proman_ℓ ≠ italic_p. Nous avons montré en §3.4 qu’elles sont contenues dans les restrictions à D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT des représentations irréductibles lisses ΠΠ\Piroman_Π de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT de dimension >2absent2>2> 2. Si ΠΠ\Piroman_Π est ℓℓ\ellroman_ℓ-adique, on peut supposer que ΠΠ\Piroman_Π est entière (que son caractère central est entier). On rappelle (voir [V87]) que rℓ⁢(Π)subscript𝑟ℓΠr_{\ell}(\Pi)italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Π ) est irréductible car la dimension de ΠΠ\Piroman_Π est >2absent2>2> 2, que la correspondance de Langlands Galois-Quaternions commute avec la réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ, et que toute représentation irréductible lisse ℓℓ\ellroman_ℓ-modulaire de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT est la réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ d’une représentation irréductible ℓℓ\ellroman_ℓ-adique entière lisse.

Si ℓ≠2ℓ2\ell\neq 2roman_ℓ ≠ 2, on note X⁢(Π)𝑋ΠX(\Pi)italic_X ( roman_Π ) l’ensemble des caractères lisses ℓℓ\ellroman_ℓ-adique χ𝜒\chiitalic_χ de F∗superscript𝐹F^{*}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT vérifiant (3.1) et X⁢(rℓ⁢(Π))𝑋subscript𝑟ℓΠX(r_{\ell}(\Pi))italic_X ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Π ) ) l’ensemble des caractères lisses ℓℓ\ellroman_ℓ-modulaires de F∗superscript𝐹F^{*}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT vérifiant (3.1) pour rℓ(Π))r_{\ell}(\Pi))italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Π ) ). Les cardinaux |X⁢(Π)|𝑋Π|X(\Pi)|| italic_X ( roman_Π ) | et |X⁢(rℓ⁢(Π))|𝑋subscript𝑟ℓΠ|X(r_{\ell}(\Pi))|| italic_X ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Π ) ) | sont différents si et seulement si |X⁢(Π)|=2𝑋Π2|X(\Pi)|=2| italic_X ( roman_Π ) | = 2 et |X⁢(rℓ⁢(Π))|=4𝑋subscript𝑟ℓΠ4|X(r_{\ell}(\Pi))|=4| italic_X ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Π ) ) | = 4 (voir [HV25, Theorem 4.24] et utiliser que la correspondance de Langlands Galois-Quaternions commute avec la torsion par des caractères lisses). Par §3.3, on a:

Si |X⁢(Π)|=1𝑋Π1|X(\Pi)|=1| italic_X ( roman_Π ) | = 1 donc |X⁢(rℓ⁢(Π))|=1𝑋subscript𝑟ℓΠ1|X(r_{\ell}(\Pi))|=1| italic_X ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Π ) ) | = 1 alors la réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ de Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est irréductible.

Si |X⁢(Π)|=2𝑋Π2|X(\Pi)|=2| italic_X ( roman_Π ) | = 2, alors Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est somme de deux représentations irréductibles non èquivalentes de réductions irréductibles modulo ℓℓ\ellroman_ℓ non équivalentes si |X⁢(rℓ⁢(Π))|=2𝑋subscript𝑟ℓΠ2|X(r_{\ell}(\Pi))|=2| italic_X ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Π ) ) | = 2 et équivalentes si |X⁢(rℓ⁢(Π))|=4𝑋subscript𝑟ℓΠ4|X(r_{\ell}(\Pi))|=4| italic_X ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Π ) ) | = 4.

Si |X⁢(Π)|=4𝑋Π4|X(\Pi)|=4| italic_X ( roman_Π ) | = 4 donc |X⁢(rℓ⁢(Π))|=4𝑋subscript𝑟ℓΠ4|X(r_{\ell}(\Pi))|=4| italic_X ( italic_r start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT ( roman_Π ) ) | = 4, alors Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est somme de deux représentations èquivalentes de réductions irréductibles modulo ℓℓ\ellroman_ℓ. On en déduit le théorème si ℓ≠2ℓ2\ell\neq 2roman_ℓ ≠ 2.

Si ℓ=2ℓ2\ell=2roman_ℓ = 2 alors p𝑝pitalic_p est impair. Si p𝑝pitalic_p est impair, le lemme 3.7 pour ℚℓa⁢csuperscriptsubscriptℚℓ𝑎𝑐\mathbb{Q}_{\ell}^{ac}blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT et 𝔽ℓa⁢csuperscriptsubscript𝔽ℓ𝑎𝑐\mathbb{F}_{\ell}^{ac}blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT roman_ℓ end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT, implique que Π|D1evaluated-atΠsubscript𝐷1\Pi|_{D_{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est la somme de deux représentations de D1subscript𝐷1D_{1}italic_D start_POSTSUBSCRIPT 1 end_POSTSUBSCRIPT de réduction modulo ℓℓ\ellroman_ℓ irréductibles et non équivalentes. On en déduit le théorème si p𝑝pitalic_p est impair, donc si ℓ=2ℓ2\ell=2roman_ℓ = 2. ∎

5. Paramètres de Langlands étendus

Soit R𝑅Ritalic_R un corps algébriquement clos de caractéristique charR≠psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}\neq proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ italic_p. La correspondance de Langlands pour D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT (section de rappels) est une bijection qui associe à une R𝑅Ritalic_R-représentation lisse irréductible ΠΠ\Piroman_Π de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT, de dimension >1absent1>1> 1, une R𝑅Ritalic_R-représentation lisse irréductible σ⁢(Π)𝜎Π\sigma(\Pi)italic_σ ( roman_Π ) de WFsubscript𝑊𝐹W_{F}italic_W start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT, de dimension 2222, bien définie à isomorphisme près. Cette bijection est compatible à la torsion par les R𝑅Ritalic_R-caractères lisses de F∗superscript𝐹F^{*}italic_F start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT, donc la classe de conjugaison du morphisme σ¯Πsubscript¯𝜎Π\overline{\sigma}_{\Pi}over¯ start_ARG italic_σ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT de WFsubscript𝑊𝐹W_{F}italic_W start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT dans P⁢G⁢L2⁢(R)𝑃𝐺subscript𝐿2𝑅PGL_{2}(R)italic_P italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ) déduit de σΠsubscript𝜎Π\sigma_{\Pi}italic_σ start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT ne dépend que de la restriction de ΠΠ\Piroman_Π à D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT. Ce morphisme est lisse, et elliptique au sens où il ne prend pas ses valeurs dans un tore de P⁢G⁢L2⁢(R)𝑃𝐺subscript𝐿2𝑅PGL_{2}(R)italic_P italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ). Comme tout tel morphisme se relève en une R𝑅Ritalic_R-représentation lisse irréductible de WFsubscript𝑊𝐹W_{F}italic_W start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT [HV25], on obtient ainsi une bijection entre les L𝐿Litalic_L-paquets non triviaux pour D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT et les classes de conjugaison de morphismes lisses elliptiques de WFsubscript𝑊𝐹W_{F}italic_W start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT dans P⁢G⁢L2⁢(R)𝑃𝐺subscript𝐿2𝑅PGL_{2}(R)italic_P italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ). C’est ce qu’on peut appeler la correspondance de Langlands pour D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT. La question se pose alors de savoir si l’on peut étendre cette correspondance au sens où, pour une R𝑅Ritalic_R-représentation lisse irréductible ΠΠ\Piroman_Π de dimension >1absent1>1> 1 de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT, l’on peut indexer les classes d’isomorphismes des composants irréductibles de Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT en termes de σ¯Πsubscript¯𝜎Π\overline{\sigma}_{\Pi}over¯ start_ARG italic_σ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT. Pour R=ℂ𝑅ℂR=\mathbb{C}italic_R = blackboard_C, voir [HS12], [ABPS16], [AMPS17]. Pour charR≠psubscriptchar𝑅𝑝\operatorname{char}_{R}\neq proman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ italic_p nous avons étudié la question analogue pour S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ), et montré que les résultats pour R=ℂ𝑅ℂR=\mathbb{C}italic_R = blackboard_C sont également valables si et seulement si charR≠2subscriptchar𝑅2\operatorname{char}_{R}\neq 2roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ 2 [HV25]. Nous analysons ici le cas de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT pour toute caractéristique de R𝑅Ritalic_R. Vogan a suggéré de considérer non le centralisateur de σ¯Πsubscript¯𝜎Π\overline{\sigma}_{\Pi}over¯ start_ARG italic_σ end_ARG start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT dans P⁢G⁢L2⁢(R)𝑃𝐺subscript𝐿2𝑅PGL_{2}(R)italic_P italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ), comme nous l’avons fait pour S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ), mais plutôt son centralisateur 𝒞Πsubscript𝒞Π\mathcal{C}_{\Pi}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT dans S⁢L2⁢(R)𝑆subscript𝐿2𝑅SL_{2}(R)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ) (qui est fini), et les représentations de ce centralisateur dont la restriction au centre de S⁢L2⁢(R)𝑆subscript𝐿2𝑅SL_{2}(R)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ) est fidèle.

Supposons d’abord charR≠2subscriptchar𝑅2\operatorname{char}_{R}\neq 2roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ 2. On peut déterminer 𝒞Πsubscript𝒞Π\mathcal{C}_{\Pi}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT. Dans le cas où dΠ=1subscript𝑑Π1d_{\Pi}=1italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 1, qui ne se produit que pour p=2𝑝2p=2italic_p = 2, l’image de WFsubscript𝑊𝐹W_{F}italic_W start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT dans P⁢G⁢L2⁢(R)𝑃𝐺subscript𝐿2𝑅PGL_{2}(R)italic_P italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ) est isomorphe à A4subscript𝐴4A_{4}italic_A start_POSTSUBSCRIPT 4 end_POSTSUBSCRIPT ou S4subscript𝑆4S_{4}italic_S start_POSTSUBSCRIPT 4 end_POSTSUBSCRIPT et 𝒞Πsubscript𝒞Π\mathcal{C}_{\Pi}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT est le centre de S⁢L2⁢(R)𝑆subscript𝐿2𝑅SL_{2}(R)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ). Dans le cas où dΠ=2subscript𝑑Π2d_{\Pi}=2italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 2, l’image de WFsubscript𝑊𝐹W_{F}italic_W start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT dans P⁢G⁢L2⁢(R)𝑃𝐺subscript𝐿2𝑅PGL_{2}(R)italic_P italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ) est un groupe diédral de cardinal 2⁢m>42𝑚42m>42 italic_m > 4, et, quitte à conjuguer dans P⁢G⁢L2⁢(R)𝑃𝐺subscript𝐿2𝑅PGL_{2}(R)italic_P italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ), le sous-groupe cyclique d’ordre m𝑚mitalic_m est diagonal, de sorte que 𝒞Πsubscript𝒞Π\mathcal{C}_{\Pi}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT est engendré par l’antidiagonale (1,−1)11(1,-1)( 1 , - 1 ) (voir le calcul dans [HV25]), un élément d’ordre 4444 de S⁢L2⁢(R)𝑆subscript𝐿2𝑅SL_{2}(R)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ). Ainsi 𝒞Πsubscript𝒞Π\mathcal{C}_{\Pi}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT a deux R𝑅Ritalic_R-caractères fidèles qui devraient correspondre aux deux composants irréductibles de Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT. Mais contrairement au cas de S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ), nous ne disposons pas des modèles de Whittaker pour choisir une des composantes irréductibles de Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT. Même pour R=ℂ𝑅ℂR=\mathbb{C}italic_R = blackboard_C un tel choix demande certainement des données supplémentaires, soit globales comme le mentionne [L24, dernier paragraphe], soit locales. Enfin dans le cas dΠ=4subscript𝑑Π4d_{\Pi}=4italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 4, l’image de WFsubscript𝑊𝐹W_{F}italic_W start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT dans P⁢G⁢L2⁢(R)𝑃𝐺subscript𝐿2𝑅PGL_{2}(R)italic_P italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_R ) est le groupe de Klein, et 𝒞Πsubscript𝒞Π\mathcal{C}_{\Pi}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT est le groupe quaternionien d’ordre 8888. Ce groupe a, à isomorphisme près, une seule R𝑅Ritalic_R-représentation irréductible dont la restriction au centre est fidèle. Elle est de dimension 2222, ce qui interprète le fait que la multiplicité du composant irréductible de Π|D1evaluated-atΠsuperscript𝐷1\Pi|_{D^{1}}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est 2222.

Supposons pour terminer que charR=2subscriptchar𝑅2\operatorname{char}_{R}=2roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT = 2. Nous avons dΠ=2subscript𝑑Π2d_{\Pi}=2italic_d start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT = 2 et 𝒞Πsubscript𝒞Π\mathcal{C}_{\Pi}caligraphic_C start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT est cyclique d’ordre 2222, mais il ne possède qu’un seul R𝑅Ritalic_R-caractère, le caractère trivial. On n’a donc pas, en ce cas, une correspondance de Langlands étendue comme dans le cas charR≠2subscriptchar𝑅2\operatorname{char}_{R}\neq 2roman_char start_POSTSUBSCRIPT italic_R end_POSTSUBSCRIPT ≠ 2

6. Appendice: Critères d’irréductibilité

Soit R𝑅Ritalic_R un corps commutatif, G𝐺Gitalic_G un groupe localement profini, J𝐽Jitalic_J un sous-groupe ouvert de G𝐺Gitalic_G, et λ𝜆\lambdaitalic_λ une R𝑅Ritalic_R-représentation irréductible lisse de J𝐽Jitalic_J. On s’intéresse à l’irréductibilité de l’induite compacte indJG⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ de λ𝜆\lambdaitalic_λ à G𝐺Gitalic_G [V96].


Regardons les endomorphismes de indJG⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ. L’induite compacte indJG⁡(λ)superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}(\lambda)roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_λ ) est contenue dans l’induite IndJG⁡(λ)superscriptsubscriptInd𝐽𝐺𝜆\operatorname{Ind}_{J}^{G}(\lambda)roman_Ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_λ ) de λ𝜆\lambdaitalic_λ à G𝐺Gitalic_G. Les fonctions dans indJG⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ à support dans J⁢g⁢J𝐽𝑔𝐽JgJitalic_J italic_g italic_J pour g∈G𝑔𝐺g\in Gitalic_g ∈ italic_G forment une sous-représentation indJJ⁢g⁢J⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐽𝑔𝐽𝜆\operatorname{ind}_{J}^{JgJ}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ de indJG⁡(λ)|Jevaluated-atsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆𝐽\operatorname{ind}_{J}^{G}(\lambda)|_{J}roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_λ ) | start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT. On définit de même IndJJ⁢g⁢J⁡λ⊂IndJG⁡(λ)|JsuperscriptsubscriptInd𝐽𝐽𝑔𝐽𝜆evaluated-atsuperscriptsubscriptInd𝐽𝐺𝜆𝐽\operatorname{Ind}_{J}^{JgJ}\lambda\subset\operatorname{Ind}_{J}^{G}(\lambda)|% _{J}roman_Ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ⊂ roman_Ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_λ ) | start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT. L’induction compacte indJGsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺\operatorname{ind}_{J}^{G}roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT est l’adjointe à gauche de la restriction de G𝐺Gitalic_G à J𝐽Jitalic_J, tandis que l’induction IndJGsuperscriptsubscriptInd𝐽𝐺\operatorname{Ind}_{J}^{G}roman_Ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT est son adjointe à droite [V96, §5.7].

On a donc EndR⁢G⁡(indJG⁡λ)⊂HomR⁢G⁡(indJG⁡λ,IndJG⁡λ)subscriptEnd𝑅𝐺superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆subscriptHom𝑅𝐺superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆superscriptsubscriptInd𝐽𝐺𝜆\operatorname{End}_{RG}(\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda)\subset\operatorname% {Hom}_{RG}(\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda,\operatorname{Ind}_{J}^{G}\lambda)roman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_G end_POSTSUBSCRIPT ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) ⊂ roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_G end_POSTSUBSCRIPT ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ , roman_Ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) avec:

(6.1) HomR⁢G⁡(indJG⁡λ,IndJG⁡λ)≃HomR⁢J⁡(indJG⁡λ,λ)=HomR⁢J⁡(⊕J⁢g⁢JindJJ⁢g⁢J⁡λ,λ)similar-to-or-equalssubscriptHom𝑅𝐺superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆superscriptsubscriptInd𝐽𝐺𝜆subscriptHom𝑅𝐽superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆𝜆subscriptHom𝑅𝐽subscriptdirect-sum𝐽𝑔𝐽superscriptsubscriptind𝐽𝐽𝑔𝐽𝜆𝜆\operatorname{Hom}_{RG}(\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda,\operatorname{Ind}_{% J}^{G}\lambda)\simeq\operatorname{Hom}_{RJ}(\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda,% \lambda)=\operatorname{Hom}_{RJ}(\oplus_{JgJ}\operatorname{ind}_{J}^{JgJ}% \lambda,\lambda)roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_G end_POSTSUBSCRIPT ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ , roman_Ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) ≃ roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ , italic_λ ) = roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT ( ⊕ start_POSTSUBSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUBSCRIPT roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ , italic_λ )
≃∏J⁢g⁢JHomR⁢J⁡(indJJ⁢g⁢J⁡λ,λ)≃∏J⁢g⁢JHomR⁢(J∩Jg)⁡(λg,λ).similar-to-or-equalsabsentsubscriptproduct𝐽𝑔𝐽subscriptHom𝑅𝐽superscriptsubscriptind𝐽𝐽𝑔𝐽𝜆𝜆similar-to-or-equalssubscriptproduct𝐽𝑔𝐽subscriptHom𝑅𝐽superscript𝐽𝑔superscript𝜆𝑔𝜆\simeq\prod_{JgJ}\operatorname{Hom}_{RJ}(\operatorname{ind}_{J}^{JgJ}\lambda,% \lambda)\simeq\prod_{JgJ}\operatorname{Hom}_{R(J\cap{}^{g}J)}({}^{g}\lambda,% \lambda).≃ ∏ start_POSTSUBSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUBSCRIPT roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ , italic_λ ) ≃ ∏ start_POSTSUBSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUBSCRIPT roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R ( italic_J ∩ start_FLOATSUPERSCRIPT italic_g end_FLOATSUPERSCRIPT italic_J ) end_POSTSUBSCRIPT ( start_FLOATSUPERSCRIPT italic_g end_FLOATSUPERSCRIPT italic_λ , italic_λ ) .
(6.2) EndR⁢G⁡(indJG⁡λ)≃HomR⁢J⁡(λ,indJG⁡λ)=HomR⁢J⁡(λ,⊕J⁢g⁢JindJJ⁢g⁢J⁡λ)similar-to-or-equalssubscriptEnd𝑅𝐺superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆subscriptHom𝑅𝐽𝜆superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆subscriptHom𝑅𝐽𝜆subscriptdirect-sum𝐽𝑔𝐽superscriptsubscriptind𝐽𝐽𝑔𝐽𝜆\operatorname{End}_{RG}(\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda)\simeq\operatorname{% Hom}_{RJ}(\lambda,\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda)=\operatorname{Hom}_{RJ}(% \lambda,\oplus_{JgJ}\operatorname{ind}_{J}^{JgJ}\lambda)roman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_G end_POSTSUBSCRIPT ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) ≃ roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT ( italic_λ , roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) = roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT ( italic_λ , ⊕ start_POSTSUBSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUBSCRIPT roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ )
≃⊕J⁢g⁢JHomR⁢J⁡(λ,indJJ⁢g⁢J⁡λ)⁢car λ est irréductible.similar-to-or-equalsabsentsubscriptdirect-sum𝐽𝑔𝐽subscriptHom𝑅𝐽𝜆superscriptsubscriptind𝐽𝐽𝑔𝐽𝜆car λ est irréductible\simeq\oplus_{JgJ}\operatorname{Hom}_{RJ}(\lambda,\operatorname{ind}_{J}^{JgJ}% \lambda)\ \text{car $\lambda$ est irr\'{e}ductible}.≃ ⊕ start_POSTSUBSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUBSCRIPT roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT ( italic_λ , roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) car italic_λ est irréductible .

Si J⁢g⁢J/J𝐽𝑔𝐽𝐽JgJ/Jitalic_J italic_g italic_J / italic_J est compact, alors indJJ⁢g⁢J⁡λ=IndJJ⁢g⁢J⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐽𝑔𝐽𝜆superscriptsubscriptInd𝐽𝐽𝑔𝐽𝜆\operatorname{ind}_{J}^{JgJ}\lambda=\operatorname{Ind}_{J}^{JgJ}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ = roman_Ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ et par adjunction le dernier terme est isomorphe à ⊕J⁢g⁢JHomR⁢(J∩Jg)⁡(λ,λg)subscriptdirect-sum𝐽𝑔𝐽subscriptHom𝑅𝐽superscript𝐽𝑔𝜆superscript𝜆𝑔\oplus_{JgJ}\operatorname{Hom}_{R(J\cap{}^{g}J)}(\lambda,{}^{g}\lambda)⊕ start_POSTSUBSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUBSCRIPT roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R ( italic_J ∩ start_FLOATSUPERSCRIPT italic_g end_FLOATSUPERSCRIPT italic_J ) end_POSTSUBSCRIPT ( italic_λ , start_FLOATSUPERSCRIPT italic_g end_FLOATSUPERSCRIPT italic_λ ).

La contribution de EndR⁢J⁡λsubscriptEnd𝑅𝐽𝜆\operatorname{End}_{RJ}\lambdaroman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT italic_λ dans EndR⁢G⁡(indJG⁡λ)subscriptEnd𝑅𝐺superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{End}_{RG}(\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda)roman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_G end_POSTSUBSCRIPT ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) est donnée par l’induction compacte indJG⁡(ι)superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜄\operatorname{ind}_{J}^{G}(\iota)roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ι ) où ι∈EndR⁢J⁡λ𝜄subscriptEnd𝑅𝐽𝜆\iota\in\operatorname{End}_{RJ}\lambdaitalic_ι ∈ roman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT italic_λ.

Lemme 6.1.

On suppose:

a) Les propriétés équivalentes ci-dessous sont vérifiées:

∙∙\bullet∙ EndR⁢G⁡(indJG⁡λ)=EndR⁢J⁡λsubscriptEnd𝑅𝐺superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆subscriptEnd𝑅𝐽𝜆\operatorname{End}_{RG}(\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda)=\operatorname{End}_% {RJ}\lambdaroman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_G end_POSTSUBSCRIPT ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) = roman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT italic_λ.

∙∙\bullet∙ Le composant λ𝜆\lambdaitalic_λ-isotypique de (indJG⁡λ)|Jevaluated-atsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆𝐽(\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda)|_{J}( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) | start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT est égal à λ𝜆\lambdaitalic_λ.

∙∙\bullet∙ J={g∈G|HomR⁢J⁡(λ,indJJ⁢g⁢J⁡λ)≠0}𝐽conditional-set𝑔𝐺subscriptHom𝑅𝐽𝜆superscriptsubscriptind𝐽𝐽𝑔𝐽𝜆0J=\{g\in G\ |\ \operatorname{Hom}_{RJ}(\lambda,\operatorname{ind}_{J}^{JgJ}% \lambda)\neq 0\}italic_J = { italic_g ∈ italic_G | roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT ( italic_λ , roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) ≠ 0 }.

b) Pour toute sous-représentation lisse π𝜋\piitalic_π de indJG⁡(λ)superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}(\lambda)roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_λ ), si λ𝜆\lambdaitalic_λ est quotient de π|Jevaluated-at𝜋𝐽\pi|_{J}italic_π | start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT alors λ𝜆\lambdaitalic_λ est une sous-représentation de π|Jevaluated-at𝜋𝐽\pi|_{J}italic_π | start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT.

Alors la représentation indJG⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ est irréductible.

Preuve.

On choisit une sous-représentation non-nulle X𝑋Xitalic_X de indJG⁡(λ)superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}(\lambda)roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_λ ). Comme indJG⁡(λ)⊂IndJG⁡(λ)superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆superscriptsubscriptInd𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}(\lambda)\subset\operatorname{Ind}_{J}^{G}(\lambda)roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_λ ) ⊂ roman_Ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_λ ), par adjunction, λ𝜆\lambdaitalic_λ est un quotient de X|Jevaluated-at𝑋𝐽X|_{J}italic_X | start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT. Par b), λ𝜆\lambdaitalic_λ est une sous-représentation de X|Jevaluated-at𝑋𝐽X|_{J}italic_X | start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT. Donc il existe un endomorphisme de indJG⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ d’image non nulle Y𝑌Yitalic_Y contenue dans X𝑋Xitalic_X. Par a), cet isomorphisme est de la forme indJG⁡(ι)superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜄\operatorname{ind}_{J}^{G}(\iota)roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ι ) pour un endomorphisme non nul ι𝜄\iotaitalic_ι de λ𝜆\lambdaitalic_λ. Comme λ𝜆\lambdaitalic_λ est irréductible, ι∈EndR⁢J⁡λ𝜄subscriptEnd𝑅𝐽𝜆\iota\in\operatorname{End}_{RJ}\lambdaitalic_ι ∈ roman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT italic_λ est inversible, donc indJG⁡(ι)∈EndR⁢G⁡(indJG⁡λ)superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜄subscriptEnd𝑅𝐺superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}(\iota)\in\operatorname{End}_{RG}(\operatorname{ind}% _{J}^{G}\lambda)roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_ι ) ∈ roman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_G end_POSTSUBSCRIPT ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) est inversible et indJG⁡λ=Y=Xsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆𝑌𝑋\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda=Y=Xroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ = italic_Y = italic_X. Donc indJG⁡(λ)superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}(\lambda)roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_λ ) est irréductible. ∎

Le critère simple d’irréductibilité [V00, Lemma 3.2] lorsque R𝑅Ritalic_R est algébriquement clos, est un cas particulier d’une variante 6.2 du lemme 6.1.

Variante 6.2.

On suppose:

a’) L"ensemble d’entrelacement de λ𝜆\lambdaitalic_λ dans G𝐺Gitalic_G est J𝐽Jitalic_J.

b’) la propiété b) où l’on a permuté quotient et sous-représentation.

Alors la représentation indJG⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ est irréductible.

On rappelle que l"ensemble d’entrelacement de λ𝜆\lambdaitalic_λ dans G𝐺Gitalic_G est

{g∈G|HomR⁢(J∩Jg)(λ,λg)≠0.}.\{g\in G\ |\ \operatorname{Hom}_{R(J\cap{}^{g}J)}(\lambda,{}^{g}\lambda)\neq 0% .\}.{ italic_g ∈ italic_G | roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R ( italic_J ∩ start_FLOATSUPERSCRIPT italic_g end_FLOATSUPERSCRIPT italic_J ) end_POSTSUBSCRIPT ( italic_λ , start_FLOATSUPERSCRIPT italic_g end_FLOATSUPERSCRIPT italic_λ ) ≠ 0 . } .

Il est égal à J𝐽Jitalic_J si et seulement si (en conjuguant par g−1superscript𝑔1g^{-1}italic_g start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT):

J={g∈G|HomR⁢(J∩Jg)⁡(λg,λ)≠0}𝐽conditional-set𝑔𝐺subscriptHom𝑅𝐽superscript𝐽𝑔superscript𝜆𝑔𝜆0J=\{g\in G\ |\ \operatorname{Hom}_{R(J\cap{}^{g}J)}({}^{g}\lambda,\lambda)\neq 0\}italic_J = { italic_g ∈ italic_G | roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R ( italic_J ∩ start_FLOATSUPERSCRIPT italic_g end_FLOATSUPERSCRIPT italic_J ) end_POSTSUBSCRIPT ( start_FLOATSUPERSCRIPT italic_g end_FLOATSUPERSCRIPT italic_λ , italic_λ ) ≠ 0 } si et seulement si (par la formule (6.1)):

HomR⁢G⁡(indJG⁡λ,IndJG⁡λ)=EndR⁢J⁡λsubscriptHom𝑅𝐺superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆superscriptsubscriptInd𝐽𝐺𝜆subscriptEnd𝑅𝐽𝜆\operatorname{Hom}_{RG}(\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda,\operatorname{Ind}_{% J}^{G}\lambda)=\operatorname{End}_{RJ}\lambdaroman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_G end_POSTSUBSCRIPT ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ , roman_Ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) = roman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT italic_λ qui implique (avec la formule (6.2)):

J={g∈G|HomR⁢J⁡(λ,indJJ⁢g⁢J⁡λ)≠0}𝐽conditional-set𝑔𝐺subscriptHom𝑅𝐽𝜆superscriptsubscriptind𝐽𝐽𝑔𝐽𝜆0J=\{g\in G\ |\ \operatorname{Hom}_{RJ}(\lambda,\operatorname{ind}_{J}^{JgJ}% \lambda)\neq 0\}italic_J = { italic_g ∈ italic_G | roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J end_POSTSUBSCRIPT ( italic_λ , roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_J italic_g italic_J end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) ≠ 0 } et HomR⁢G⁡(indJG⁡λ,IndJG⁡λ)=EndR⁢G⁡(indJG⁡λ)subscriptHom𝑅𝐺superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆superscriptsubscriptInd𝐽𝐺𝜆subscriptEnd𝑅𝐺superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{Hom}_{RG}(\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda,\operatorname{Ind}_{% J}^{G}\lambda)=\operatorname{End}_{RG}(\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda)roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_G end_POSTSUBSCRIPT ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ , roman_Ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) = roman_End start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_G end_POSTSUBSCRIPT ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ).

Preuve.

Soit Y𝑌Yitalic_Y un quotient non nul de indJG⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ. Par adjonction λ𝜆\lambdaitalic_λ est une sous-représentation de Y|Jevaluated-at𝑌𝐽Y|_{J}italic_Y | start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT. Par b’) λ𝜆\lambdaitalic_λ est un quotient de Y|Jevaluated-at𝑌𝐽Y|_{J}italic_Y | start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT, donc par adjonction HomR⁢G⁡(Y,IndJG⁡λ)≠0subscriptHom𝑅𝐺𝑌superscriptsubscriptInd𝐽𝐺𝜆0\operatorname{Hom}_{RG}(Y,\operatorname{Ind}_{J}^{G}\lambda)\neq 0roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_G end_POSTSUBSCRIPT ( italic_Y , roman_Ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) ≠ 0, et il existe un homomorphisme non nul de indJG⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ dans IndJG⁡λsuperscriptsubscriptInd𝐽𝐺𝜆\operatorname{Ind}_{J}^{G}\lambdaroman_Ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ. Son image est dans indJG⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ. On termine comme dans la preuve du lemme 6.1. ∎

Si J𝐽Jitalic_J est compact et de pro-ordre inversible dans R𝑅Ritalic_R, la propriété b) est évidente. Le critère suivant se passe de cette hypothèse b).

Soit J1superscript𝐽1J^{1}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT un sous-groupe compact de J𝐽Jitalic_J de pro-ordre inversible dans R𝑅Ritalic_R (de sorte que toutes les R𝑅Ritalic_R-représentations lisses de J1superscript𝐽1J^{1}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT sont semi-simples), et μ𝜇\muitalic_μ une R𝑅Ritalic_R-représentation lisse irréductible de J1superscript𝐽1J^{1}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT.

Le lemme suivant est un raffinement du critère d’irréductibilité du lemme 6.1.

Lemme 6.3.

On suppose:

c) La restriction de λ𝜆\lambdaitalic_λ à J1superscript𝐽1J^{1}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est μ𝜇\muitalic_μ-isotypique de multiplicité finie m𝑚mitalic_m.

d) Le composant μ𝜇\muitalic_μ-isotypique de la restriction à J1superscript𝐽1J^{1}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT de indJG⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ est de multiplicité m𝑚mitalic_m.

Alors la représentation indJG⁡λsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambdaroman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ est irréductible.

Preuve.

Si indJG⁡(λ)superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}(\lambda)roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_λ ) est réductible, on choisit une sous-représentation non-nulle X𝑋Xitalic_X de indJG⁡(λ)superscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆\operatorname{ind}_{J}^{G}(\lambda)roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT ( italic_λ ) telle que le quotient Y𝑌Yitalic_Y soit non nul. Par adjonction λ𝜆\lambdaitalic_λ est une sous-représentation de Y|Jevaluated-at𝑌𝐽Y|_{J}italic_Y | start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT et un quotient de X|Jevaluated-at𝑋𝐽X|_{J}italic_X | start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT. Donc la multiplicité de μ𝜇\muitalic_μ dans la restriction à J1superscript𝐽1J^{1}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT de Y𝑌Yitalic_Y et de X𝑋Xitalic_X est au moins 2⁢m2𝑚2m2 italic_m. Ceci contredit d). ∎

Remarque 6.4.

∙∙\bullet∙ c) et d) impliquent que le composant μ𝜇\muitalic_μ-isotypique de indJG⁡λ|J1evaluated-atsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆superscript𝐽1\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda|_{J^{1}}roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ | start_POSTSUBSCRIPT italic_J start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est la sous-représentation λ𝜆\lambdaitalic_λ de indJG⁡λ|Jevaluated-atsuperscriptsubscriptind𝐽𝐺𝜆𝐽\operatorname{ind}_{J}^{G}\lambda|_{J}roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ | start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT, donc c) et d) impliquent a).

∙∙\bullet∙ Si λ|J1evaluated-at𝜆superscript𝐽1\lambda|_{J^{1}}italic_λ | start_POSTSUBSCRIPT italic_J start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT est irréductible (isomorphe à μ𝜇\muitalic_μ, m=1𝑚1m=1italic_m = 1) et son entrelacement dans G𝐺Gitalic_G est égal à J𝐽Jitalic_J alors HomR⁢J1⁡(μ,indJJ⁢g⁢J1⁡λ)=0subscriptHom𝑅superscript𝐽1𝜇superscriptsubscriptind𝐽𝐽𝑔superscript𝐽1𝜆0\operatorname{Hom}_{RJ^{1}}(\mu,\operatorname{ind}_{J}^{JgJ^{1}}\lambda)=0roman_Hom start_POSTSUBSCRIPT italic_R italic_J start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ( italic_μ , roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_J end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_J italic_g italic_J start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ ) = 0 si g∉J𝑔𝐽g\not\in Jitalic_g ∉ italic_J donc d) est vérifié.

À notre connaissance, un critère d’irréductibilité proche de celui du lemme 6.3 est utilisé dans toutes les constructions explicites de représentations irréductibles cuspidales de groupes réductifs p𝑝pitalic_p-adiques sur un corps commutatif R𝑅Ritalic_R de caractéristique ℓ≠pℓ𝑝\ell\neq proman_ℓ ≠ italic_p (sinon on n’a pas besoin de J1superscript𝐽1J^{1}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT) [HV22]. Il est appliqué avec J𝐽Jitalic_J compact modulo le centre de G𝐺Gitalic_G et J1superscript𝐽1J^{1}italic_J start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est un pro-p𝑝pitalic_p sous-groupe ouvert de J𝐽Jitalic_J.

7. Appendice: Commutateurs de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT

Dans cet appendice, on considére un corps gauche D𝐷Ditalic_D de centre F𝐹Fitalic_F et de degré d2superscript𝑑2d^{2}italic_d start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT sur F𝐹Fitalic_F and d’invariant de Hasse r/d𝑟𝑑r/ditalic_r / italic_d for 1≤r≤d,(r,d)=1formulae-sequence1𝑟𝑑𝑟𝑑11\leq r\leq d,(r,d)=11 ≤ italic_r ≤ italic_d , ( italic_r , italic_d ) = 1. On utilise les notations traditionnelles OD,PD,kD,ρ,UDsubscript𝑂𝐷subscript𝑃𝐷subscript𝑘𝐷𝜌subscript𝑈𝐷O_{D},P_{D},k_{D},\rho,U_{D}italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT , italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT , italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT , italic_ρ , italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT déjà utilisées quand D𝐷Ditalic_D est un corps de quaternions (Notations 2.1). On note UD0=UD,UDi=1+PDiformulae-sequencesubscriptsuperscript𝑈0𝐷subscript𝑈𝐷subscriptsuperscript𝑈𝑖𝐷1superscriptsubscript𝑃𝐷𝑖U^{0}_{D}=U_{D},U^{i}_{D}=1+P_{D}^{i}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT 0 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT = italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT , italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT = 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT pour i>0𝑖0i>0italic_i > 0. On choisit une racine de l’unité ω∈D𝜔𝐷\omega\in Ditalic_ω ∈ italic_D d’ordre qd−1superscript𝑞𝑑1q^{d}-1italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 et un générateur pDsubscript𝑝𝐷p_{D}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT de PDsubscript𝑃𝐷P_{D}italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT tel que pDd=pF,pD⁢ω⁢pD−1=ωqrformulae-sequencesuperscriptsubscript𝑝𝐷𝑑subscript𝑝𝐹subscript𝑝𝐷𝜔superscriptsubscript𝑝𝐷1superscript𝜔superscript𝑞𝑟p_{D}^{d}=p_{F},\ p_{D}\omega p_{D}^{-1}=\omega^{q^{r}}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT = italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT , italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT italic_ω italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT = italic_ω start_POSTSUPERSCRIPT italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT. L’extension E=F⁢(ω)𝐸𝐹𝜔E=F(\omega)italic_E = italic_F ( italic_ω ) de F𝐹Fitalic_F est non ramifiée de degré d𝑑ditalic_d. On note D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT le noyau de nrdnrd\operatorname{nrd}roman_nrd.

Théorème 7.1.

Tout élément de D1∩UD1superscript𝐷1subscriptsuperscript𝑈1𝐷D^{1}\cap U^{1}_{D}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT est produit de deux commutateurs de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT.

On en déduit le résultat déja connu (see [Rie70, Corollary page 521]):

Corollaire 7.2.

Le groupe (D1,D1)superscript𝐷1superscript𝐷1(D^{1},D^{1})( italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT , italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) engendré par les commutateurs de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est D1∩UD1superscript𝐷1subscriptsuperscript𝑈1𝐷D^{1}\cap U^{1}_{D}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT.

Preuve.

Par le théorème, D1∩UD1⊂(D1,D1)superscript𝐷1subscriptsuperscript𝑈1𝐷superscript𝐷1superscript𝐷1D^{1}\cap U^{1}_{D}\subset(D^{1},D^{1})italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ⊂ ( italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT , italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ). Par l’application quotient ϱ:OD→kD:italic-ϱ→subscript𝑂𝐷subscript𝑘𝐷\varrho:O_{D}\to k_{D}italic_ϱ : italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT → italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, D1/(D1∩UD1)superscript𝐷1superscript𝐷1subscriptsuperscript𝑈1𝐷D^{1}/(D^{1}\cap U^{1}_{D})italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT / ( italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) s’identifie au noyau kD1subscriptsuperscript𝑘1𝐷k^{1}_{D}italic_k start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT de la norme de kD∗superscriptsubscript𝑘𝐷k_{D}^{*}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT vers kF∗superscriptsubscript𝑘𝐹k_{F}^{*}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT, et kD1superscriptsubscript𝑘𝐷1k_{D}^{1}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est cyclique. Donc (D1,D1)⊂D1∩UD1superscript𝐷1superscript𝐷1superscript𝐷1subscriptsuperscript𝑈1𝐷(D^{1},D^{1})\subset D^{1}\cap U^{1}_{D}( italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT , italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ⊂ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT. ∎

Remarque 7.3.

Si H𝐻Hitalic_H est un F𝐹Fitalic_F-groupe simplement connexe et isotrope alors H⁢(F)=(H⁢(F),H⁢(F))𝐻𝐹𝐻𝐹𝐻𝐹H(F)=(H(F),H(F))italic_H ( italic_F ) = ( italic_H ( italic_F ) , italic_H ( italic_F ) ) by [PR84, 6.15].

Nous démontrons maintenant le théorème222Nakayama and Matsushima [NM43] ont montré que chaque élément of D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT est le produit de trois éléments of D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT. Nous nous inspirons de leur preuve..

Preuve.

On fixe une racine de l’unité z∈E𝑧𝐸z\in Eitalic_z ∈ italic_E d’ordre (qd−1)/(q−1)superscript𝑞𝑑1𝑞1(q^{d}-1)/(q-1)( italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ) / ( italic_q - 1 ). Pour i>0𝑖0i>0italic_i > 0 et x∈OD𝑥subscript𝑂𝐷x\in O_{D}italic_x ∈ italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, on a z⁢(1+x⁢pDi)⁢z−1=1+y⁢pDi𝑧1𝑥superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖superscript𝑧11𝑦superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖z(1+xp_{D}^{i})z^{-1}=1+yp_{D}^{i}italic_z ( 1 + italic_x italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT ) italic_z start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT = 1 + italic_y italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT avec y∈OD𝑦subscript𝑂𝐷y\in O_{D}italic_y ∈ italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT et ρ⁢(y)=ρ⁢(z)⁢ρ⁢(z)−qr⁢i⁢ρ⁢(x)𝜌𝑦𝜌𝑧𝜌superscript𝑧superscript𝑞𝑟𝑖𝜌𝑥\rho(y)=\rho(z)\rho(z)^{-q^{ri}}\rho(x)italic_ρ ( italic_y ) = italic_ρ ( italic_z ) italic_ρ ( italic_z ) start_POSTSUPERSCRIPT - italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_r italic_i end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT italic_ρ ( italic_x ).

a) Supposons que d𝑑ditalic_d ne divise pas i𝑖iitalic_i. Alors les éléments t∈kD𝑡subscript𝑘𝐷t\in k_{D}italic_t ∈ italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT tels que tqr⁢i=tsuperscript𝑡superscript𝑞𝑟𝑖𝑡t^{q^{ri}}=titalic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_r italic_i end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT = italic_t forment une sous-extension de kD/kFsubscript𝑘𝐷subscript𝑘𝐹k_{D}/k_{F}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT / italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT de degré e<d𝑒𝑑e<ditalic_e < italic_d. Comme

(7.1) qd−1−1<(qd−1)/(q−1),superscript𝑞𝑑11superscript𝑞𝑑1𝑞1q^{d-1}-1<(q^{d}-1)/(q-1),italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_d - 1 end_POSTSUPERSCRIPT - 1 < ( italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ) / ( italic_q - 1 ) ,

car (q−1)⁢(qd−1−1)<(q−1)⁢qd−1<qd−qd−1<qd−1𝑞1superscript𝑞𝑑11𝑞1superscript𝑞𝑑1superscript𝑞𝑑superscript𝑞𝑑1superscript𝑞𝑑1(q-1)(q^{d-1}-1)<(q-1)q^{d-1}<q^{d}-q^{d-1}<q^{d}-1( italic_q - 1 ) ( italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_d - 1 end_POSTSUPERSCRIPT - 1 ) < ( italic_q - 1 ) italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_d - 1 end_POSTSUPERSCRIPT < italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_d - 1 end_POSTSUPERSCRIPT < italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - 1, on a zqr⁢i≠zsuperscript𝑧superscript𝑞𝑟𝑖𝑧z^{q^{ri}}\neq zitalic_z start_POSTSUPERSCRIPT italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_r italic_i end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT ≠ italic_z. Donc pour s∈OD𝑠subscript𝑂𝐷s\in O_{D}italic_s ∈ italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT il existe x∈OD𝑥subscript𝑂𝐷x\in O_{D}italic_x ∈ italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT tel que le commutateur (z,1+x⁢pDi)𝑧1𝑥superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖(z,1+xp_{D}^{i})( italic_z , 1 + italic_x italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT ) est 1+s⁢pDi1𝑠superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖1+sp_{D}^{i}1 + italic_s italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT modulo PDi+1superscriptsubscript𝑃𝐷𝑖1P_{D}^{i+1}italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT.

La norme réduite envoie UDsubscript𝑈𝐷U_{D}italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT dans UFsubscript𝑈𝐹U_{F}italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT, et UDisubscriptsuperscript𝑈𝑖𝐷U^{i}_{D}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT dans UDi∩UFsubscriptsuperscript𝑈𝑖𝐷subscript𝑈𝐹U^{i}_{D}\cap U_{F}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT. Il est bien connu que nrd⁡(UEi)=UFinrdsubscriptsuperscript𝑈𝑖𝐸subscriptsuperscript𝑈𝑖𝐹\operatorname{nrd}(U^{i}_{E})=U^{i}_{F}roman_nrd ( italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_E end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT pour i≥0𝑖0i\geq 0italic_i ≥ 0 [S68, Chapitre V Proposition 1]. On en déduit que l’on a

(7.2) nrd⁡(UDi)=UFksi i=d⁢k−j avec 0≤j≤d−1.nrdsubscriptsuperscript𝑈𝑖𝐷subscriptsuperscript𝑈𝑘𝐹si i=d⁢k−j avec 0≤j≤d−1\operatorname{nrd}(U^{i}_{D})=U^{k}_{F}\ \ \ \text{si $i=dk-j$ avec $0\leq j% \leq d-1$}.roman_nrd ( italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) = italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_k end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT si italic_i = italic_d italic_k - italic_j avec 0 ≤ italic_j ≤ italic_d - 1 .

Il s’ensuit que l’injection de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT dans D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT induit pour i>0𝑖0i>0italic_i > 0, un isomorphisme

(7.3) (D1∩UDi)/(D1∩UDi+1)→UDi/UDi+1.→superscript𝐷1subscriptsuperscript𝑈𝑖𝐷superscript𝐷1subscriptsuperscript𝑈𝑖1𝐷subscriptsuperscript𝑈𝑖𝐷subscriptsuperscript𝑈𝑖1𝐷(D^{1}\cap U^{i}_{D})/(D^{1}\cap U^{i+1}_{D})\to U^{i}_{D}/U^{i+1}_{D}.( italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) / ( italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) → italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT / italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT .

Pour u∈D1∩UDi𝑢superscript𝐷1subscriptsuperscript𝑈𝑖𝐷u\in D^{1}\cap U^{i}_{D}italic_u ∈ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT tel que u≡1+x⁢pDi𝑢1𝑥superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖u\equiv 1+xp_{D}^{i}italic_u ≡ 1 + italic_x italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT modulo pDi+1superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖1p_{D}^{i+1}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT, le commutateur (z,u)𝑧𝑢(z,u)( italic_z , italic_u ) est 1+s⁢pDi1𝑠superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖1+sp_{D}^{i}1 + italic_s italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT modulo PDi+1superscriptsubscript𝑃𝐷𝑖1P_{D}^{i+1}italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT.

b) Supposons que i=k⁢d𝑖𝑘𝑑i=kditalic_i = italic_k italic_d. Pour x∈OD𝑥subscript𝑂𝐷x\in O_{D}italic_x ∈ italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, le commutateur (1+pD,1+x⁢pDi−1)1subscript𝑝𝐷1𝑥superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖1(1+p_{D},1+xp_{D}^{i-1})( 1 + italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT , 1 + italic_x italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) est 1+y⁢pDi1𝑦superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖1+yp_{D}^{i}1 + italic_y italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT avec ρ⁢(y)=ρ⁢(x)qr−ρ⁢(x)𝜌𝑦𝜌superscript𝑥superscript𝑞𝑟𝜌𝑥\rho(y)=\rho(x)^{q^{r}}-\rho(x)italic_ρ ( italic_y ) = italic_ρ ( italic_x ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT - italic_ρ ( italic_x ) 333On calcule (1+a)⁢(1+b)⁢(1+a′)⁢(1+b′)1𝑎1𝑏1superscript𝑎′1superscript𝑏′(1+a)(1+b)(1+a^{\prime})(1+b^{\prime})( 1 + italic_a ) ( 1 + italic_b ) ( 1 + italic_a start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ) ( 1 + italic_b start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ) avec a+a′+a⁢a′=b+b′+b⁢b′=0𝑎superscript𝑎′𝑎superscript𝑎′𝑏superscript𝑏′𝑏superscript𝑏′0a+a^{\prime}+aa^{\prime}=b+b^{\prime}+bb^{\prime}=0italic_a + italic_a start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT + italic_a italic_a start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT = italic_b + italic_b start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT + italic_b italic_b start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT = 0, en négligeant les termes avec deux a𝑎aitalic_a et un b𝑏bitalic_b, ou un a𝑎aitalic_a et deux b𝑏bitalic_b. On a (1+a)⁢(1+b)⁢(1+a′)=1+(1+a)⁢b⁢(1+a′)=1+b+a⁢b+b⁢a′=1+b+a⁢b−b⁢a1𝑎1𝑏1superscript𝑎′11𝑎𝑏1superscript𝑎′1𝑏𝑎𝑏𝑏superscript𝑎′1𝑏𝑎𝑏𝑏𝑎(1+a)(1+b)(1+a^{\prime})=1+(1+a)b(1+a^{\prime})=1+b+ab+ba^{\prime}=1+b+ab-ba( 1 + italic_a ) ( 1 + italic_b ) ( 1 + italic_a start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ) = 1 + ( 1 + italic_a ) italic_b ( 1 + italic_a start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ) = 1 + italic_b + italic_a italic_b + italic_b italic_a start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT = 1 + italic_b + italic_a italic_b - italic_b italic_a et (1+b+a⁢b−b⁢a)⁢(1+b′)=1+a⁢b−b⁢a1𝑏𝑎𝑏𝑏𝑎1superscript𝑏′1𝑎𝑏𝑏𝑎(1+b+ab-ba)(1+b^{\prime})=1+ab-ba( 1 + italic_b + italic_a italic_b - italic_b italic_a ) ( 1 + italic_b start_POSTSUPERSCRIPT ′ end_POSTSUPERSCRIPT ) = 1 + italic_a italic_b - italic_b italic_a. On prend a=pD,b=x⁢pDi−1formulae-sequence𝑎subscript𝑝𝐷𝑏𝑥superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖1a=p_{D},b=xp_{D}^{i-1}italic_a = italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT , italic_b = italic_x italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i - 1 end_POSTSUPERSCRIPT. Tout élément de kDsubscript𝑘𝐷k_{D}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT de trace nulle dans kFsubscript𝑘𝐹k_{F}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT est de la forme tqr−tsuperscript𝑡superscript𝑞𝑟𝑡t^{q^{r}}-titalic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT - italic_t pour t∈kD𝑡subscript𝑘𝐷t\in k_{D}italic_t ∈ italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT 444L’application linéaire t↦tqr−t:kD→kD:maps-to𝑡superscript𝑡superscript𝑞𝑟𝑡→subscript𝑘𝐷subscript𝑘𝐷t\mapsto t^{q^{r}}-t:k_{D}\to k_{D}italic_t ↦ italic_t start_POSTSUPERSCRIPT italic_q start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT - italic_t : italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT → italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT de noyau kFsubscript𝑘𝐹k_{F}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT car (r,d)=1𝑟𝑑1(r,d)=1( italic_r , italic_d ) = 1, a son image contenue dans le noyau de la trace kD→kF→subscript𝑘𝐷subscript𝑘𝐹k_{D}\to k_{F}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT → italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT qui est surjective.. Pour y∈OD𝑦subscript𝑂𝐷y\in O_{D}italic_y ∈ italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT avec ρ⁢(y)𝜌𝑦\rho(y)italic_ρ ( italic_y ) de trace nulle dans kFsubscript𝑘𝐹k_{F}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT, il existe donc x∈OD𝑥subscript𝑂𝐷x\in O_{D}italic_x ∈ italic_O start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT tel que (1+pD,1+x⁢pDi−1)≡1+y⁢pDi1subscript𝑝𝐷1𝑥superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖11𝑦superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖(1+p_{D},1+xp_{D}^{i-1})\equiv 1+yp_{D}^{i}( 1 + italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT , 1 + italic_x italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i - 1 end_POSTSUPERSCRIPT ) ≡ 1 + italic_y italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT modulo pDi+1superscriptsubscript𝑝𝐷𝑖1p_{D}^{i+1}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT.

c) Le polynôme caractéristique réduit de pDsubscript𝑝𝐷p_{D}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT est Xd−pFsuperscript𝑋𝑑subscript𝑝𝐹X^{d}-p_{F}italic_X start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT. Celui de 1+pD1subscript𝑝𝐷1+p_{D}1 + italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT est donc (X−1)d−pFsuperscript𝑋1𝑑subscript𝑝𝐹(X-1)^{d}-p_{F}( italic_X - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d end_POSTSUPERSCRIPT - italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT, donc nrd⁡(1+pD)=1+(−1)d−1⁢pFnrd1subscript𝑝𝐷1superscript1𝑑1subscript𝑝𝐹\operatorname{nrd}(1+p_{D})=1+(-1)^{d-1}p_{F}roman_nrd ( 1 + italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) = 1 + ( - 1 ) start_POSTSUPERSCRIPT italic_d - 1 end_POSTSUPERSCRIPT italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_F end_POSTSUBSCRIPT. Il existe u∈1+PE𝑢1subscript𝑃𝐸u\in 1+P_{E}italic_u ∈ 1 + italic_P start_POSTSUBSCRIPT italic_E end_POSTSUBSCRIPT tel que nrd⁡(u)=nrd⁡(1+pD)nrd𝑢nrd1subscript𝑝𝐷\operatorname{nrd}(u)=\operatorname{nrd}(1+p_{D})roman_nrd ( italic_u ) = roman_nrd ( 1 + italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ). Fixons u𝑢uitalic_u et posons t=(1+pD)⁢u−1𝑡1subscript𝑝𝐷superscript𝑢1t=(1+p_{D})u^{-1}italic_t = ( 1 + italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT ) italic_u start_POSTSUPERSCRIPT - 1 end_POSTSUPERSCRIPT. Alors t∈D1𝑡superscript𝐷1t\in D^{1}italic_t ∈ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT et t≡1+pD𝑡1subscript𝑝𝐷t\equiv 1+p_{D}italic_t ≡ 1 + italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT modulo pD2superscriptsubscript𝑝𝐷2p_{D}^{2}italic_p start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT.

Nous allons montrer (adaptant la méthode de [NM43]) par approximations successives :

(7.4) Pour tout a∈D1∩UD1𝑎superscript𝐷1superscriptsubscript𝑈𝐷1a\in D^{1}\cap U_{D}^{1}italic_a ∈ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT, il existe b,c∈D1𝑏𝑐superscript𝐷1b,c\in D^{1}italic_b , italic_c ∈ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT tels que a=(z,b)⁢(t,c)𝑎𝑧𝑏𝑡𝑐a=(z,b)(t,c)italic_a = ( italic_z , italic_b ) ( italic_t , italic_c ).

Pour i>0𝑖0i>0italic_i > 0 supposons trouvés bi,ci∈D1∩UD1subscript𝑏𝑖subscript𝑐𝑖superscript𝐷1superscriptsubscript𝑈𝐷1b_{i},c_{i}\in D^{1}\cap U_{D}^{1}italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT , italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ∈ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT tels que a≡(z,bi)⁢(t,ci)𝑎𝑧subscript𝑏𝑖𝑡subscript𝑐𝑖a\equiv(z,b_{i})(t,c_{i})italic_a ≡ ( italic_z , italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_t , italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) modulo UDisubscriptsuperscript𝑈𝑖𝐷U^{i}_{D}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT. Pour i=1𝑖1i=1italic_i = 1 on prend bi=ci=1subscript𝑏𝑖subscript𝑐𝑖1b_{i}=c_{i}=1italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT = italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT = 1.

Si i𝑖iitalic_i n’est pas multiple de d𝑑ditalic_d et a=u⁢(z,bi)⁢(t,ci)𝑎𝑢𝑧subscript𝑏𝑖𝑡subscript𝑐𝑖a=u(z,b_{i})(t,c_{i})italic_a = italic_u ( italic_z , italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_t , italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) pour u∈D1∩UDi𝑢superscript𝐷1subscriptsuperscript𝑈𝑖𝐷u\in D^{1}\cap U^{i}_{D}italic_u ∈ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, par a) il existe v∈D1∩UDi𝑣superscript𝐷1subscriptsuperscript𝑈𝑖𝐷v\in D^{1}\cap U^{i}_{D}italic_v ∈ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT tel que (z,v)≡u𝑧𝑣𝑢(z,v)\equiv u( italic_z , italic_v ) ≡ italic_u modulo UDi+1subscriptsuperscript𝑈𝑖1𝐷U^{i+1}_{D}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT. Comme (z,v⁢bi)=(z,v)⁢(v,(z,bi))⁢(z,bi)𝑧𝑣subscript𝑏𝑖𝑧𝑣𝑣𝑧subscript𝑏𝑖𝑧subscript𝑏𝑖(z,vb_{i})=(z,v)(v,(z,b_{i}))(z,b_{i})( italic_z , italic_v italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) = ( italic_z , italic_v ) ( italic_v , ( italic_z , italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) ) ( italic_z , italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) et (v,(z,bi))∈UDi+1𝑣𝑧subscript𝑏𝑖subscriptsuperscript𝑈𝑖1𝐷(v,(z,b_{i}))\in U^{i+1}_{D}( italic_v , ( italic_z , italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) ) ∈ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, on a a≡(z,v⁢bi)⁢(t,ci)𝑎𝑧𝑣subscript𝑏𝑖𝑡subscript𝑐𝑖a\equiv(z,vb_{i})(t,c_{i})italic_a ≡ ( italic_z , italic_v italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_t , italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) modulo UDi+1subscriptsuperscript𝑈𝑖1𝐷U^{i+1}_{D}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT. On pose bi+1=v⁢bi,ci+1=ciformulae-sequencesubscript𝑏𝑖1𝑣subscript𝑏𝑖subscript𝑐𝑖1subscript𝑐𝑖b_{i+1}=vb_{i},c_{i+1}=c_{i}italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUBSCRIPT = italic_v italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT , italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUBSCRIPT = italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT.

Si i=k⁢d𝑖𝑘𝑑i=kditalic_i = italic_k italic_d pour un entier k>0𝑘0k>0italic_k > 0 et a=(z,bi)⁢(t,ci)⁢u𝑎𝑧subscript𝑏𝑖𝑡subscript𝑐𝑖𝑢a=(z,b_{i})(t,c_{i})uitalic_a = ( italic_z , italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_t , italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) italic_u pour u∈D1∩UDi𝑢superscript𝐷1subscriptsuperscript𝑈𝑖𝐷u\in D^{1}\cap U^{i}_{D}italic_u ∈ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, par b) il existe v∈D1∩UDi−1𝑣superscript𝐷1subscriptsuperscript𝑈𝑖1𝐷v\in D^{1}\cap U^{i-1}_{D}italic_v ∈ italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT ∩ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i - 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT tel que u≡(t,v)𝑢𝑡𝑣u\equiv(t,v)italic_u ≡ ( italic_t , italic_v ) modulo UDi+1subscriptsuperscript𝑈𝑖1𝐷U^{i+1}_{D}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT. Donc a≡(z,bi)⁢(t,ci)⁢(t,v)𝑎𝑧subscript𝑏𝑖𝑡subscript𝑐𝑖𝑡𝑣a\equiv(z,b_{i})(t,c_{i})(t,v)italic_a ≡ ( italic_z , italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_t , italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_t , italic_v )modulo UDi+1subscriptsuperscript𝑈𝑖1𝐷U^{i+1}_{D}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT. Comme (t,ci⁢v)=(t,ci)⁢(ci,(t,v))⁢(t,v)𝑡subscript𝑐𝑖𝑣𝑡subscript𝑐𝑖subscript𝑐𝑖𝑡𝑣𝑡𝑣(t,c_{i}v)=(t,c_{i})(c_{i},(t,v))(t,v)( italic_t , italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT italic_v ) = ( italic_t , italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT , ( italic_t , italic_v ) ) ( italic_t , italic_v ) et (ci,(t,v))∈UDi+1subscript𝑐𝑖𝑡𝑣subscriptsuperscript𝑈𝑖1𝐷(c_{i},(t,v))\in U^{i+1}_{D}( italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT , ( italic_t , italic_v ) ) ∈ italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT, on a a≡(z,bi)⁢(t,ci⁢v)𝑎𝑧subscript𝑏𝑖𝑡subscript𝑐𝑖𝑣a\equiv(z,b_{i})(t,c_{i}v)italic_a ≡ ( italic_z , italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) ( italic_t , italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT italic_v ) modulo UDi+1subscriptsuperscript𝑈𝑖1𝐷U^{i+1}_{D}italic_U start_POSTSUPERSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUPERSCRIPT start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT. On pose alors bi+1=bi,ci+1=ci⁢vformulae-sequencesubscript𝑏𝑖1subscript𝑏𝑖subscript𝑐𝑖1subscript𝑐𝑖𝑣b_{i+1}=b_{i},c_{i+1}=c_{i}vitalic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUBSCRIPT = italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT , italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i + 1 end_POSTSUBSCRIPT = italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT italic_v. Les suites (bi)subscript𝑏𝑖(b_{i})( italic_b start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) et (ci)subscript𝑐𝑖(c_{i})( italic_c start_POSTSUBSCRIPT italic_i end_POSTSUBSCRIPT ) convergent, vers b𝑏bitalic_b et c𝑐citalic_c respectivement, et à la limite on obtient a=(z,b)⁢(t,c)𝑎𝑧𝑏𝑡𝑐a=(z,b)(t,c)italic_a = ( italic_z , italic_b ) ( italic_t , italic_c ). ∎

8. Appendice: Le cas R=𝔽pa⁢c,F=ℚpformulae-sequence𝑅superscriptsubscript𝔽𝑝𝑎𝑐𝐹subscriptℚ𝑝R=\mathbb{F}_{p}^{ac},F=\mathbb{Q}_{p}italic_R = blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT , italic_F = blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT.

Les résultats de §3.3 implique lorsque R=𝔽pa⁢c𝑅superscriptsubscript𝔽𝑝𝑎𝑐R=\mathbb{F}_{p}^{ac}italic_R = blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT et F=ℚp𝐹subscriptℚ𝑝F=\mathbb{Q}_{p}italic_F = blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT la proposition suivante.

Proposition 8.1.

Il existe des 𝔽pa⁢csuperscriptsubscript𝔽𝑝𝑎𝑐\mathbb{F}_{p}^{ac}blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentations irréductibles lisses non équivalentes Π0,…,Πp−1subscriptΠ0…subscriptΠ𝑝1\Pi_{0},\ldots,\Pi_{p-1}roman_Π start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , … , roman_Π start_POSTSUBSCRIPT italic_p - 1 end_POSTSUBSCRIPT de D∗superscript𝐷D^{*}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT et π0,…,πp−1subscript𝜋0…subscript𝜋𝑝1\pi_{0},\ldots,\pi_{p-1}italic_π start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , … , italic_π start_POSTSUBSCRIPT italic_p - 1 end_POSTSUBSCRIPT de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT telles que:

1) Πr=indℚp∗⁢UDD∗⁡λr, 0≤r≤p−1,formulae-sequencesubscriptΠ𝑟superscriptsubscriptindsuperscriptsubscriptℚ𝑝subscript𝑈𝐷superscript𝐷subscript𝜆𝑟 0𝑟𝑝1\Pi_{r}=\operatorname{ind}_{\mathbb{Q}_{p}^{*}U_{D}}^{D^{*}}\lambda_{r},\ \ \ % \ \ 0\leq r\leq p-1,roman_Π start_POSTSUBSCRIPT italic_r end_POSTSUBSCRIPT = roman_ind start_POSTSUBSCRIPT blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUPERSCRIPT italic_λ start_POSTSUBSCRIPT italic_r end_POSTSUBSCRIPT , 0 ≤ italic_r ≤ italic_p - 1 ,

où λrsubscript𝜆𝑟\lambda_{r}italic_λ start_POSTSUBSCRIPT italic_r end_POSTSUBSCRIPT est un 𝔽pa⁢csuperscriptsubscript𝔽𝑝𝑎𝑐\mathbb{F}_{p}^{ac}blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-caractère de UDsubscript𝑈𝐷U_{D}italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT de restriction πr=π0r+1subscript𝜋𝑟superscriptsubscript𝜋0𝑟1\pi_{r}=\pi_{0}^{r+1}italic_π start_POSTSUBSCRIPT italic_r end_POSTSUBSCRIPT = italic_π start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_r + 1 end_POSTSUPERSCRIPT à D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT, pour un plongement π0subscript𝜋0\pi_{0}italic_π start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT de kD1superscriptsubscript𝑘𝐷1k_{D}^{1}italic_k start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT dans (𝔽pa⁢c)∗superscriptsuperscriptsubscript𝔽𝑝𝑎𝑐(\mathbb{F}_{p}^{ac})^{*}( blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT ) start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT relevé à D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT, que l’on étend à ℚp∗⁢UDsuperscriptsubscriptℚ𝑝subscript𝑈𝐷\mathbb{Q}_{p}^{*}U_{D}blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_U start_POSTSUBSCRIPT italic_D end_POSTSUBSCRIPT en envoyant p𝑝pitalic_p sur l’identité.

2) Les 𝔽pa⁢csuperscriptsubscript𝔽𝑝𝑎𝑐\mathbb{F}_{p}^{ac}blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentations irréductibles lisses de D1superscript𝐷1D^{1}italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT non triviales sont les caractères πrsubscript𝜋𝑟\pi_{r}italic_π start_POSTSUBSCRIPT italic_r end_POSTSUBSCRIPT pour 0≤r≤p−10𝑟𝑝10\leq r\leq p-10 ≤ italic_r ≤ italic_p - 1.

3) Πr|D1≃πr⊕πp−1−r, 0≤r≤p−1formulae-sequencesimilar-to-or-equalsevaluated-atsubscriptΠ𝑟superscript𝐷1direct-sumsubscript𝜋𝑟subscript𝜋𝑝1𝑟 0𝑟𝑝1\Pi_{r}|_{D^{1}}\simeq\pi_{r}\oplus\pi_{p-1-r},\ \ 0\leq r\leq p-1roman_Π start_POSTSUBSCRIPT italic_r end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUBSCRIPT italic_D start_POSTSUPERSCRIPT 1 end_POSTSUPERSCRIPT end_POSTSUBSCRIPT ≃ italic_π start_POSTSUBSCRIPT italic_r end_POSTSUBSCRIPT ⊕ italic_π start_POSTSUBSCRIPT italic_p - 1 - italic_r end_POSTSUBSCRIPT , 0 ≤ italic_r ≤ italic_p - 1 (car πrp=π0(r+1)⁢p=π0p−r=πp−1−rsuperscriptsubscript𝜋𝑟𝑝superscriptsubscript𝜋0𝑟1𝑝superscriptsubscript𝜋0𝑝𝑟subscript𝜋𝑝1𝑟\pi_{r}^{p}=\pi_{0}^{(r+1)p}=\pi_{0}^{p-r}=\pi_{p-1-r}italic_π start_POSTSUBSCRIPT italic_r end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_p end_POSTSUPERSCRIPT = italic_π start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ( italic_r + 1 ) italic_p end_POSTSUPERSCRIPT = italic_π start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_p - italic_r end_POSTSUPERSCRIPT = italic_π start_POSTSUBSCRIPT italic_p - 1 - italic_r end_POSTSUBSCRIPT).

Ceci rappelle des résultats analogues pour G⁢L2⁢(ℚp)𝐺subscript𝐿2subscriptℚ𝑝GL_{2}(\mathbb{Q}_{p})italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) et S⁢L2⁢(ℚp)𝑆subscript𝐿2subscriptℚ𝑝SL_{2}(\mathbb{Q}_{p})italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) [Abde14, Théorème 4.12]. Une 𝔽pa⁢csuperscriptsubscript𝔽𝑝𝑎𝑐\mathbb{F}_{p}^{ac}blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_a italic_c end_POSTSUPERSCRIPT-représentation irréductible supercuspidale de G⁢L2⁢(ℚp)𝐺subscript𝐿2subscriptℚ𝑝GL_{2}(\mathbb{Q}_{p})italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) ou de SL2(ℚp))SL_{2}(\mathbb{Q}_{p}))italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) ) est appelée supersingulière. On note Symr⁡(𝔽p2)superscriptSym𝑟superscriptsubscript𝔽𝑝2\operatorname{Sym}^{r}(\mathbb{F}_{p}^{2})roman_Sym start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT ( blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) la représentation de G⁢L2⁢(ℤp)𝐺subscript𝐿2subscriptℤ𝑝GL_{2}(\mathbb{Z}_{p})italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) étendue à K=ℚp∗⁢G⁢L2⁢(ℤp)𝐾superscriptsubscriptℚ𝑝𝐺subscript𝐿2subscriptℤ𝑝K={\mathbb{Q}_{p}}^{*}GL_{2}(\mathbb{Z}_{p})italic_K = blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT ∗ end_POSTSUPERSCRIPT italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Z start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) en envoyant p𝑝pitalic_p sur l’identité.

Proposition 8.2.

Il existe des représentations supersingulières non équivalentes Π0,…,Πp−1subscriptΠ0…subscriptΠ𝑝1\Pi_{0},\ldots,\Pi_{p-1}roman_Π start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , … , roman_Π start_POSTSUBSCRIPT italic_p - 1 end_POSTSUBSCRIPT de G⁢L2⁢(ℚp)𝐺subscript𝐿2subscriptℚ𝑝GL_{2}(\mathbb{Q}_{p})italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) et π0,…,πp−1subscript𝜋0…subscript𝜋𝑝1\pi_{0},\ldots,\pi_{p-1}italic_π start_POSTSUBSCRIPT 0 end_POSTSUBSCRIPT , … , italic_π start_POSTSUBSCRIPT italic_p - 1 end_POSTSUBSCRIPT de S⁢L2⁢(ℚp)𝑆subscript𝐿2subscriptℚ𝑝SL_{2}(\mathbb{Q}_{p})italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) telles que:

1) Πr=(indKG⁢L2⁢(ℚp)⁡Symr⁡(𝔽p2))/T, 0≤r≤p−1,formulae-sequencesubscriptΠ𝑟superscriptsubscriptind𝐾𝐺subscript𝐿2subscriptℚ𝑝superscriptSym𝑟superscriptsubscript𝔽𝑝2𝑇 0𝑟𝑝1\Pi_{r}=(\operatorname{ind}_{K}^{GL_{2}(\mathbb{Q}_{p})}\operatorname{Sym}^{r}% (\mathbb{F}_{p}^{2}))/T,\ \ \ \ \ 0\leq r\leq p-1,roman_Π start_POSTSUBSCRIPT italic_r end_POSTSUBSCRIPT = ( roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_K end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT roman_Sym start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT ( blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ) ) / italic_T , 0 ≤ italic_r ≤ italic_p - 1 ,

est la représentation conoyau d’un certain endomorphisme T𝑇Titalic_T de indKG⁢L2⁢(ℚp)⁡Symr⁡(𝔽p2)superscriptsubscriptind𝐾𝐺subscript𝐿2subscriptℚ𝑝superscriptSym𝑟superscriptsubscript𝔽𝑝2\operatorname{ind}_{K}^{GL_{2}(\mathbb{Q}_{p})}\operatorname{Sym}^{r}(\mathbb{% F}_{p}^{2})roman_ind start_POSTSUBSCRIPT italic_K end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUPERSCRIPT roman_Sym start_POSTSUPERSCRIPT italic_r end_POSTSUPERSCRIPT ( blackboard_F start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT start_POSTSUPERSCRIPT 2 end_POSTSUPERSCRIPT ).

2) Une représentation supersingulière de S⁢L2⁢(ℚp)𝑆subscript𝐿2subscriptℚ𝑝SL_{2}(\mathbb{Q}_{p})italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) est isomorphe à une représentation πrsubscript𝜋𝑟\pi_{r}italic_π start_POSTSUBSCRIPT italic_r end_POSTSUBSCRIPT pour un unique 0≤r≤p−10𝑟𝑝10\leq r\leq p-10 ≤ italic_r ≤ italic_p - 1.

3) Πr|S⁢L2⁢(ℚp)≃πr⊕πp−1−r, 0≤r≤p−1.formulae-sequencesimilar-to-or-equalsevaluated-atsubscriptΠ𝑟𝑆subscript𝐿2subscriptℚ𝑝direct-sumsubscript𝜋𝑟subscript𝜋𝑝1𝑟 0𝑟𝑝1\Pi_{r}|_{SL_{2}(\mathbb{Q}_{p})}\simeq\pi_{r}\oplus\pi_{p-1-r},\ \ 0\leq r% \leq p-1.roman_Π start_POSTSUBSCRIPT italic_r end_POSTSUBSCRIPT | start_POSTSUBSCRIPT italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUBSCRIPT ≃ italic_π start_POSTSUBSCRIPT italic_r end_POSTSUBSCRIPT ⊕ italic_π start_POSTSUBSCRIPT italic_p - 1 - italic_r end_POSTSUBSCRIPT , 0 ≤ italic_r ≤ italic_p - 1 .

La représentation a multiplicité 1111 sauf si p𝑝pitalic_p est impair et r=(p−1)/2𝑟𝑝12r=(p-1)/2italic_r = ( italic_p - 1 ) / 2 où elle est 2222.


On comparera ces propositions avec les résultats de [BS25]. La restriction à S⁢L2⁢(ℚp)𝑆subscript𝐿2subscriptℚ𝑝SL_{2}(\mathbb{Q}_{p})italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) d’une représentation de Banach unitaire p𝑝pitalic_p-adique irréductible ΠΠ\Piroman_Π of G⁢L2⁢(ℚp)𝐺subscript𝐿2subscriptℚ𝑝GL_{2}(\mathbb{Q}_{p})italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) sur une extension finie E/ℚp𝐸subscriptℚ𝑝E/\mathbb{Q}_{p}italic_E / blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT, associée par la correspondance locale de Langlands p𝑝pitalic_p-adique, à une représentation galoisienne σΠsubscript𝜎Π\sigma_{\Pi}italic_σ start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT absolument irréductible continue de dimension 2222, est une somme directe de s≤2𝑠2s\leq 2italic_s ≤ 2 représentations irréductibles. Elle est sans multiplicité et s𝑠sitalic_s est le cardinal S𝑆Sitalic_S du centralisateur dans P⁢G⁢L2𝑃𝐺subscript𝐿2PGL_{2}italic_P italic_G italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT de la représentation projective galoisienne associée à σΠsubscript𝜎Π\sigma_{\Pi}italic_σ start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT sauf si σΠsubscript𝜎Π\sigma_{\Pi}italic_σ start_POSTSUBSCRIPT roman_Π end_POSTSUBSCRIPT est triplement imprimitive auquel cas S=4𝑆4S=4italic_S = 4 et Π|SL2⁡(ℚp)evaluated-atΠsubscriptSL2subscriptℚ𝑝\Pi|_{\operatorname{SL}_{2}(\mathbb{Q}_{p})}roman_Π | start_POSTSUBSCRIPT roman_SL start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ) end_POSTSUBSCRIPT est somme directe de deux représentations irréductibles équivalentes.

Références

  • [Abde14] Ramla Abdellatif – Classification des représentations modulo p𝑝pitalic_p de S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ). Bulletin de la S.M.F. Tome 142, n0superscript𝑛0n^{0}italic_n start_POSTSUPERSCRIPT 0 end_POSTSUPERSCRIPT3 2014.
  • [ABPS16] A.-M. Aubert, P. Baum, R. J. Plymen and M. Solleveld – The local Langlands correspondence for inner forms of S⁢Ln𝑆subscript𝐿𝑛SL_{n}italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT, Res. Math. Sci. 3 (2016), Paper no. 32, 34 pp.
  • [AMPS17] A.-M. Aubert, S. Mendes, R.Plymen, M.Solleveld – On L𝐿Litalic_L-packets and depth for S⁢L2⁢(K)𝑆subscript𝐿2𝐾SL_{2}(K)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_K ) and its inner forms. International Journal of Number Theory Vol.13, No.10 (2017) 2545-2568.
  • [BS25] D.Ban, M.Strauch – p𝑝pitalic_p-adic Banach space representations of S⁢L2⁢(ℚp)𝑆subscript𝐿2subscriptℚ𝑝SL_{2}(\mathbb{Q}_{p})italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( blackboard_Q start_POSTSUBSCRIPT italic_p end_POSTSUBSCRIPT ). Israel J. of Math. TBD (XXXX)1-33. (2025)
  • [H09] G. Henniart – Sur les Représentations Modulo p de Groupes Réductifs p-adiques. Contemporary Mathematics Volume 489, p.41-55 (2009)
  • [HV22] G. Henniart, M.-F. Vignéras – Representations of a reductive p𝑝pitalic_p-adic group in characteristic distinct from p𝑝pitalic_p. Tunisian Journal of Mathematics Vol. 4 (2022), No. 2, 249-305.
  • [HV25] G. Henniart, M.-F. Vignéras – Representations of S⁢L2⁢(F)𝑆subscript𝐿2𝐹SL_{2}(F)italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT 2 end_POSTSUBSCRIPT ( italic_F ). To appear in Pacific Journal of Mathematics 2025.
  • [HS12] K. Hiraga, H. Saito – On L𝐿Litalic_L-packets for Inner Forms of S⁢Ln𝑆subscript𝐿𝑛SL_{n}italic_S italic_L start_POSTSUBSCRIPT italic_n end_POSTSUBSCRIPT. Memoirs of the A.M.S. No 1013, 2012.
  • [L71] J.-P.Labesse – L𝐿Litalic_L-indistinguishable representations and trace formula for S⁢L⁢(2)𝑆𝐿2SL(2)italic_S italic_L ( 2 ), Lie groups and their representations (Proc. Summer School, Bolyai János Math. Soc., Budapest, 1971), pp. 331-338. Halsted, New York, 1975.
  • [L24] J.-P.Labesse – Stabilisation et germes pour S⁢L⁢(2)𝑆𝐿2SL(2)italic_S italic_L ( 2 ) en toutes caractéristiques. ArXiv 2411.14820v1.mathNT (2024).
  • [LL79] J.-P.Labesse, R.P.Langlands – L𝐿Litalic_L-indistinguishability for S⁢L⁢(2)𝑆𝐿2SL(2)italic_S italic_L ( 2 ), Can. J. Math., Vol.XXX1, No.4,1979, pp.726-785.
  • [NM43] T. Nakayama and Y. Matsushima – Über die multiplikative Gruppe einer p𝑝pitalic_p-adische Division algebra, Proc. Imp. Acad. Tokyo 19 (1943). Proceedings of the Japan Academy Series A: Mathematical Sciences, volume 19, issue 10.
  • [PR84] G. Prasad and M. S. Raghunathan,Topological central extensions of semisimple groups over local fields, Ann. of Math. (2) 119 (1984), no. 1, 143-201.
  • [Rie70] C. Riehm, The norm 1111 group of a p𝑝pitalic_p-adic division algebra, Amer. J.Math. 92 (1970), 499-523.
  • [S68] J.-P.Serre – Corps locaux. Deuxième édition. Publications de l’Institut Mathématique de l’Université de Nancago VIII, Hermann 1968.
  • [V87] M.-F. Vignéras – Correspondance modulaire galois-quaternions pour un corps p𝑝pitalic_p-adique. Number Theory (Ulm 1987) LNM 1380:254-256 (1989).
  • [V96] M.-F. Vignéras – Représentations ℓℓ\ellroman_ℓ-modulaires d’un groupe réductif fini p𝑝pitalic_p-adique avec ℓ≠pℓ𝑝\ell\neq proman_ℓ ≠ italic_p. Birkhauser Progress in math. 137 (1996).
  • [V00] M.-F. Vignéras – Irreducible modular representations of a reductive p-adic group and simple modules for Hecke algebras. International European Congress Barcelone 2000. Progress in Math. 201, 117-133, Birkhauser.
  • [V01] M.-F. Vignéras – Correspondance de Langlands semi-simple pour G⁢L⁢(n,F)𝐺𝐿𝑛𝐹GL(n,F)italic_G italic_L ( italic_n , italic_F ) modulo ℓ≠pℓ𝑝\ell\neq proman_ℓ ≠ italic_p. Invent. math. 144, 177-223 (2001).