跳到论文正文
W Papers独立论文阅读器 arXiv:2311.12335 论文正文 计算阅读时间 · 0%
引用这篇论文根据当前论文元数据生成,正式投稿前建议核对。

    
  
\floatsetup

[table]capposition=top

Toughness and distance spectral radius in graphs involving minimum degree111Supported by the National Natural Science Foundation of China (Nos. 12371361, 11971445 and 12171440).

Jing Loua, Ruifang Liua, Jinlong Shub
a
School of Mathematics and Statistics, Zhengzhou University, Zhengzhou, Henan 450001, China
b School of Finance and Business, Shanghai Normal University, Shanghai 200233, China
Corresponding author. E-mail addresses: rfliu@zzu.edu.cn (R. Liu), loujing_23@163.com (J. Lou), jlshu@admin.ecnu.edu.cn (J. Shu)

Abstract

The toughness τ​(G)=min​{|S|c​(G−S):S​is a cut set of vertices in​G}𝜏𝐺minconditional-set𝑆𝑐𝐺𝑆𝑆is a cut set of vertices in𝐺\tau(G)=\mathrm{min}\{\frac{|S|}{c(G-S)}:S~{}\mbox{is a cut set of vertices in}~{}G\} for G≇Kn.𝐺subscript𝐾𝑛G\ncong K_{n}. The concept of toughness initially proposed by Chva´´a\mathrm{\acute{a}}tal in 1973, which serves as a simple way to measure how tightly various pieces of a graph hold together. A graph G𝐺G is called t𝑡t-tough if τ​(G)≥t.𝜏𝐺𝑡\tau(G)\geq t. It is very interesting to investigate the relations between toughness and eigenvalues of graphs. Fan, Lin and Lu [European J. Combin. 110 (2023) 103701] provided sufficient conditions in terms of the spectral radius for a graph to be 1-tough with minimum degree δ𝛿\delta and t𝑡t-tough with t≥1𝑡1t\geq 1 being an integer, respectively. By using some typical distance spectral techniques and structural analysis, we in this paper present sufficient conditions based on the distance spectral radius to guarantee a graph to be 1-tough with minimum degree δ.𝛿\delta. Moreover, we also prove sufficient conditions with respect to the distance spectral radius for a graph to be t𝑡t-tough, where t𝑡t or 1t1𝑡\frac{1}{t} is a positive integer.

Keywords: Toughness, Distance spectral radius, Minimum degree

AMS Classification: 05C50; 05C35

1 Introduction

All graphs considered in this paper are undirected and simple. Let G𝐺G be a graph with vertex set V​(G)𝑉𝐺V(G) and edge set E​(G).𝐸𝐺E(G). The order and size of G𝐺G are denoted by |V​(G)|=n𝑉𝐺𝑛|V(G)|=n and |E​(G)|=e​(G)𝐸𝐺𝑒𝐺|E(G)|=e(G), respectively. A graph with just one vertex is referred to as a trivial graph. We denote by δ​(G)𝛿𝐺\delta(G) and Δ​(G)Δ𝐺\Delta(G) the minimum degree and the maximum degree of G,𝐺G, respectively. Let c​(G)𝑐𝐺c(G) be the number of components of a graph G𝐺G. For a vertex subset S𝑆S of G𝐺G, we denote by G−S𝐺𝑆G-S and G​[S]𝐺delimited-[]𝑆G[S] the subgraph of G𝐺G obtained from G𝐺G by deleting the vertices in S𝑆S together with their incident edges and the subgraph of G𝐺G induced by S𝑆S, respectively. As usual, Knsubscript𝐾𝑛K_{n} denotes the complete graph of order n𝑛n. For two vertex-disjoint graphs G1subscript𝐺1G_{1} and G2subscript𝐺2G_{2}, we denote by G1+G2subscript𝐺1subscript𝐺2G_{1}+G_{2} the disjoint union of G1subscript𝐺1G_{1} and G2subscript𝐺2G_{2}. The join G1∨G2subscript𝐺1subscript𝐺2G_{1}\vee G_{2} is the graph obtained from G1+G2subscript𝐺1subscript𝐺2G_{1}+G_{2} by adding all possible edges between V​(G1)𝑉subscript𝐺1V(G_{1}) and V​(G2)𝑉subscript𝐺2V(G_{2}). For undefined terms and notions, one can refer to [1].

Let G𝐺G be a connected graph with vertex set V​(G)={v1,v2,…,vn}𝑉𝐺subscript𝑣1subscript𝑣2…subscript𝑣𝑛V(G)=\{v_{1},v_{2},\ldots,v_{n}\} and edge set E​(G)𝐸𝐺E(G). The distance between visubscript𝑣𝑖v_{i} and vj,subscript𝑣𝑗v_{j}, denote by di​j​(G)subscript𝑑𝑖𝑗𝐺d_{ij}(G), is the length of a shortest path from visubscript𝑣𝑖v_{i} to vj.subscript𝑣𝑗v_{j}. The distance matrix of G,𝐺G, denote by D​(G),𝐷𝐺D(G), is an n×n𝑛𝑛n\times n matrix with its rows and columns indexed by V​(G).𝑉𝐺V(G). For i≠j,𝑖𝑗i\neq j, the (i,j)𝑖𝑗(i,j)-entry of D​(G)𝐷𝐺D(G) is equal to di​j​(G).subscript𝑑𝑖𝑗𝐺d_{ij}(G). Also, di​i​(G)=0.subscript𝑑𝑖𝑖𝐺0d_{ii}(G)=0. Clearly, D​(G)𝐷𝐺D(G) is a real symmetric matrix with zeros on the diagonal. In this paper, we always use J𝐽J to denote the all-one matrix, I𝐼I to denote the identity square matrix, and O𝑂O to denote the zero matrix. We can order the eigenvalues of D​(G)𝐷𝐺D(G) as λ1​(D​(G))≥λ2​(D​(G))≥⋯≥λn​(D​(G)).subscript𝜆1𝐷𝐺subscript𝜆2𝐷𝐺⋯subscript𝜆𝑛𝐷𝐺\lambda_{1}(D(G))\geq\lambda_{2}(D(G))\geq\cdots\geq\lambda_{n}(D(G)). By the Perron-Frobenius theorem, λ1​(D​(G))subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(G)) is always positive (unless G𝐺G is trivial) and λ1​(D​(G))≥|λi​(D​(G))|subscript𝜆1𝐷𝐺subscript𝜆𝑖𝐷𝐺\lambda_{1}(D(G))\geq|\lambda_{i}(D(G))| for i=2,3,…,n.𝑖23…𝑛i=2,3,\ldots,n. We call λ1​(D​(G))subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(G)) the distance spectral radius of G𝐺G. Furthermore, there exists a unique positive unit eigenvector 𝐱=(x1,x2,…,xn)T𝐱superscriptsubscript𝑥1subscript𝑥2…subscript𝑥𝑛𝑇\mathbf{x}=(x_{1},x_{2},\ldots,x_{n})^{T} corresponding to λ1​(D​(G))subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(G)), which is called the Perron vector of D​(G).𝐷𝐺D(G).

Recently, the researchers have paid attention to the problems of establishing relations between structural properties and the distance spectral radius of graphs. In 2021, Zhang and Lin[12] presented sufficient conditions in terms of the distance spectral radius to guarantee the existence of a perfect matching in graphs and bipartite graphs, respectively. Subsequently, Zhang, Lin, Liu and Zheng[13] generalized the result of [12]. Moreover, they also determined the extremal graph attaining the minimum distance spectral radius among all bipartite graphs with a unique perfect matching, and then proved a sufficient condition for the existence of two vertex-disjoint cycles in a bipartite graph with respect to the distance spectral radius. Li and Miao[9] established an upper bound on the distance spectral radius to ensure that a graph has an odd factor. Later, Li, Miao and Zhang[10] presented a sufficient condition based on the distance spectral radius to guarantee the existence of a fractional perfect matching in graphs. Around the same time, Miao and Li[11] proved an upper bound on the distance spectral radius to ensure that a graph has a star factor. Very recently, Zhang and van Dam[14] proposed a sufficient condition based on the distance spectral radius to guarantee that a graph or a bipartite graph is k𝑘k-extendable. Zhou and Wu[18] proved an upper bound in terms of the distance spectral radius to ensure the existence of a spanning k𝑘k-tree in graphs.

In 1973, Chva´´a\mathrm{\acute{a}}tal[3] initially introduced the concept of toughness, which is regarded as a simple way to measure how tightly various pieces of a graph hold together. The toughness τ​(G)=min​{|S|c​(G−S):S​is a cut set of vertices in​G}𝜏𝐺minconditional-set𝑆𝑐𝐺𝑆𝑆is a cut set of vertices in𝐺\tau(G)=\mathrm{min}\{\frac{|S|}{c(G-S)}:S~{}\mbox{is a cut set of vertices in}~{}G\} for G≇Kn.𝐺subscript𝐾𝑛G\ncong K_{n}. A graph G𝐺G is called t𝑡t-tough if τ​(G)≥t.𝜏𝐺𝑡\tau(G)\geq t. Note that δ≥2𝛿2\delta\geq 2 is a trivial necessary condition for a graph to be 1-tough. In the past few years, many researchers focused on finding sufficient conditions for a graph to be t𝑡t-tough. Very recently, Fan, Lin and Lu[4] proved a sufficient condition in terms of the spectral radius for a graph to be 1-tough with minimum degree. Inspired by the work of Fan, Lin and Lu[4], we prove a sufficient condition based on the distance spectral radius λ1​(D​(G))subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(G)) to ensure that a graph G𝐺G is 1-tough with minimum degree δ𝛿\delta.

Theorem 1.1.

Let G𝐺G be a connected graph of order n≥{8​δ,12​δ2+2​δ+2}𝑛8𝛿12superscript𝛿22𝛿2n\geq\{8\delta,\frac{1}{2}\delta^{2}+2\delta+2\} with minimum degree δ≥2.𝛿2\delta\geq 2. If

λ1​(D​(G))≤λ1​(D​(Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1))),subscript𝜆1𝐷𝐺subscript𝜆1𝐷subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1\lambda_{1}(D(G))\leq\lambda_{1}(D(K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1}))),

then G𝐺G is 1-tough unless G≅Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1)𝐺subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1G\cong K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1}).

In the same paper, Fan, Lin and Lu[4] also proposed a sufficient condition based on the spectral radius to ensure that a graph is t𝑡t-tough. Motivated by their result, we consider the sufficient condition of t𝑡t-tough graphs from the distance spectral radius perspective.

Theorem 1.2.

Let G𝐺G be a connected graph of order n𝑛n. Each of the following holds.
(i) Let t𝑡t be a positive integer and n≥4​t2+10​t𝑛4superscript𝑡210𝑡n\geq 4t^{2}+10t. If λ1​(D​(G))≤λ1​(D​(K2​t−1∨(Kn−2​t+K1))),subscript𝜆1𝐷𝐺subscript𝜆1𝐷subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1\lambda_{1}(D(G))\leq\lambda_{1}(D(K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1}))), then G𝐺G is t𝑡t-tough unless G≅K2​t−1∨(Kn−2​t+K1)𝐺subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1G\cong K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1}).
(ii) Let 1t1𝑡\frac{1}{t} be a positive integer and n≥2​t+92​t+92𝑛2𝑡92𝑡92n\geq 2t+\frac{9}{2t}+\frac{9}{2}. If λ1​(D​(G))≤λ1​(D​(K1∨(Kn−1−1t+1t​K1))),subscript𝜆1𝐷𝐺subscript𝜆1𝐷subscript𝐾1subscript𝐾𝑛11𝑡1𝑡subscript𝐾1\lambda_{1}(D(G))\leq\lambda_{1}(D(K_{1}\vee(K_{n-1-\frac{1}{t}}+\frac{1}{t}K_{1}))), then G𝐺G is t𝑡t-tough unless G≅K1∨(Kn−1−1t+1t​K1)𝐺subscript𝐾1subscript𝐾𝑛11𝑡1𝑡subscript𝐾1G\cong K_{1}\vee(K_{n-1-\frac{1}{t}}+\frac{1}{t}K_{1}).

2 Preliminary lemmas

In this section, we put forward some necessary lemmas, which will be used to prove our main results. We first present a preliminary result about the relationship between the distance spectral radius of a graph and its spanning graph, which is a corollary of the Perron-Frobenius theorem.

Lemma 2.1 (Godsil [5]).

Let e𝑒e be an edge of a graph G𝐺G such that G−e𝐺𝑒G-e is connected. Then

λ1​(D​(G))<λ1​(D​(G−e)).subscript𝜆1𝐷𝐺subscript𝜆1𝐷𝐺𝑒\lambda_{1}(D(G))<\lambda_{1}(D(G-e)).

Next we introduce the concepts of equitable partitions and quotient matrices, and then give a well-known result. Let M𝑀M be a real n×n𝑛𝑛n\times n matrix. Assume that M𝑀M can be written as the following matrix

M=(M1,1M1,2⋯M1,mM2,1M2,2⋯M2,m⋮⋮⋱⋮Mm,1Mm,2⋯Mm,m),𝑀subscript𝑀11subscript𝑀12⋯subscript𝑀1𝑚missing-subexpressionmissing-subexpressionmissing-subexpressionsubscript𝑀21subscript𝑀22⋯subscript𝑀2𝑚missing-subexpressionmissing-subexpressionmissing-subexpression⋮⋮⋱⋮missing-subexpressionmissing-subexpressionmissing-subexpressionsubscript𝑀𝑚1subscript𝑀𝑚2⋯subscript𝑀𝑚𝑚missing-subexpressionmissing-subexpressionmissing-subexpressionM=\left(\begin{array}[]{ccccccc}M_{1,1}&M_{1,2}&\cdots&M_{1,m}\\ M_{2,1}&M_{2,2}&\cdots&M_{2,m}\\ \vdots&\vdots&\ddots&\vdots\\ M_{m,1}&M_{m,2}&\cdots&M_{m,m}\\ \end{array}\right),

whose rows and columns are partitioned into subsets X1,X2,…,Xmsubscript𝑋1subscript𝑋2…subscript𝑋𝑚X_{1},X_{2},\ldots,X_{m} of {1,2,…,n}12…𝑛\{1,2,\ldots,n\}. The quotient matrix R​(M)𝑅𝑀R(M) of the matrix M𝑀M (with respect to the given partition) is the m×m𝑚𝑚m\times m matrix whose entries are the average row sums of the blocks Mi,jsubscript𝑀𝑖𝑗M_{i,j} of M𝑀M. The above partition is called equitable if each block Mi,jsubscript𝑀𝑖𝑗M_{i,j} of M𝑀M has constant row (and column) sum.

Lemma 2.2 (Brouwer and Haemers [2], Godsil and Royle [6], Haemers [7]).

Let M𝑀M be a real symmetric matrix and let R​(M)𝑅𝑀R(M) be its equitable quotient matrix. Then the eigenvalues of the quotient matrix R​(M)𝑅𝑀R(M) are eigenvalues of M𝑀M. Furthermore, if M𝑀M is nonnegative and irreducible, then the spectral radius of the quotient matrix R​(M)𝑅𝑀R(M) equals to the spectral radius of M𝑀M.

Let W​(G)=∑i<jdi​j​(G)𝑊𝐺subscript𝑖𝑗subscript𝑑𝑖𝑗𝐺W(G)=\sum_{i<j}d_{ij}(G) be the Wiener index of a connected graph G𝐺G of order n𝑛n. The next result is useful, which can be easily obtained by the Rayleigh quotient[8].

Lemma 2.3.

Let G𝐺G be a connected graph with order n𝑛n. Then

λ1​(D​(G))=max𝐱≠𝟎𝐱T​D​(G)​𝐱𝐱T​𝐱≥𝟏T​D​(G)​𝟏𝟏T​𝟏=2​W​(G)n,subscript𝜆1𝐷𝐺subscript𝐱0superscript𝐱𝑇𝐷𝐺𝐱superscript𝐱𝑇𝐱superscript1𝑇𝐷𝐺1superscript1𝑇12𝑊𝐺𝑛\lambda_{1}(D(G))=\mathop{\max}_{\mathbf{x}\neq\mathbf{0}}\frac{\mathbf{x}^{T}D(G)\mathbf{x}}{\mathbf{x}^{T}\mathbf{x}}\geq\frac{\mathbf{1}^{T}D(G)\mathbf{1}}{\mathbf{1}^{T}\mathbf{1}}=\frac{2W(G)}{n},

where 𝟏=(1,1,…,1)T.1superscript11…1𝑇\mathbf{1}=(1,1,\ldots,1)^{T}.

Finally, we present an important lemma, which will play an essential role in the proofs of Theorems 1.1 and 1.2.

Lemma 2.4 (Zhang and Lin[12]).

Let n,c,s𝑛𝑐𝑠n,c,s and ni​(1≤i≤c)subscript𝑛𝑖1𝑖𝑐n_{i}~{}(1\leq i\leq c) be positive integers with n1≥n2≥⋯≥nc≥1subscript𝑛1subscript𝑛2⋯subscript𝑛𝑐1n_{1}\geq n_{2}\geq\cdots\geq n_{c}\geq 1 and n1+n2+⋯+nc=n−s.subscript𝑛1subscript𝑛2⋯subscript𝑛𝑐𝑛𝑠n_{1}+n_{2}+\cdots+n_{c}=n-s. Then

λ1​(D​(Ks∨(Kn1+Kn2+⋯+Knc)))≥λ1​(D​(Ks∨(Kn−s−(c−1)+(c−1)​K1)))subscript𝜆1𝐷subscript𝐾𝑠subscript𝐾subscript𝑛1subscript𝐾subscript𝑛2⋯subscript𝐾subscript𝑛𝑐subscript𝜆1𝐷subscript𝐾𝑠subscript𝐾𝑛𝑠𝑐1𝑐1subscript𝐾1\lambda_{1}(D(K_{s}\vee(K_{n_{1}}+K_{n_{2}}+\cdots+K_{n_{c}})))\geq\lambda_{1}(D(K_{s}\vee(K_{n-s-(c-1)}+(c-1)K_{1})))

with equality if and only if (n1,n2,…,nc)=(n−s−(c−1),1,…,1).subscript𝑛1subscript𝑛2…subscript𝑛𝑐𝑛𝑠𝑐11…1(n_{1},n_{2},\ldots,n_{c})=(n-s-(c-1),1,\ldots,1).

3 Proof of Theorem 1.1

In this section, we give the proof of Theorem 1.1. Before doing this, we need the following critical lemma.

Lemma 3.1.

Let n,c,s,p𝑛𝑐𝑠𝑝n,c,s,p and ni​(1≤i≤c)subscript𝑛𝑖1𝑖𝑐n_{i}~{}(1\leq i\leq c) be positive integers with n1≥2​psubscript𝑛12𝑝n_{1}\geq 2p, n1≥n2≥⋯≥nc≥psubscript𝑛1subscript𝑛2⋯subscript𝑛𝑐𝑝n_{1}\geq n_{2}\geq\cdots\geq n_{c}\geq p and n1+n2+⋯+nc=n−s.subscript𝑛1subscript𝑛2⋯subscript𝑛𝑐𝑛𝑠n_{1}+n_{2}+\cdots+n_{c}=n-s. Then

λ1​(D​(Ks∨(Kn1+Kn2+⋯+Knc)))≥λ1​(D​(Ks∨(Kn−s−p​(c−1)+(c−1)​Kp)))subscript𝜆1𝐷subscript𝐾𝑠subscript𝐾subscript𝑛1subscript𝐾subscript𝑛2⋯subscript𝐾subscript𝑛𝑐subscript𝜆1𝐷subscript𝐾𝑠subscript𝐾𝑛𝑠𝑝𝑐1𝑐1subscript𝐾𝑝\lambda_{1}(D(K_{s}\vee(K_{n_{1}}+K_{n_{2}}+\cdots+K_{n_{c}})))\geq\lambda_{1}(D(K_{s}\vee(K_{n-s-p(c-1)}+(c-1)K_{p})))

with equality if and only if (n1,n2,…,nc)=(n−s−p​(c−1),p,…,p).subscript𝑛1subscript𝑛2…subscript𝑛𝑐𝑛𝑠𝑝𝑐1𝑝…𝑝(n_{1},n_{2},\ldots,n_{c})=(n-s-p(c-1),p,\ldots,p).

Proof. Let G1=Ks∨(Kn−s−p​(c−1)+(c−1)​Kp).subscript𝐺1subscript𝐾𝑠subscript𝐾𝑛𝑠𝑝𝑐1𝑐1subscript𝐾𝑝G_{1}=K_{s}\vee(K_{n-s-p(c-1)}+(c-1)K_{p}). Then the distance matrix D​(G1)𝐷subscript𝐺1D(G_{1}) of G1subscript𝐺1G_{1} is as follows

sn−s−(c−1)​pp⋯ps( J−IJJ⋯J) n−s−(c−1)​pJJ−I2​J⋯2​JpJ2​JJ−I⋯2​J⋮⋮⋮⋮⋱⋮pJ2​J2​J⋯J−I.\bordermatrix{&s&n-s-(c-1)p&p&\cdots&p\cr\hfill s&J-I&J&J&\cdots&J\cr\hfill n-s-(c-1)p&J&J-I&2J&\cdots&2J\cr\hfill p&J&2J&J-I&\cdots&2J\cr\hfill\vdots&\vdots&\vdots&\vdots&\ddots&\vdots\cr\hfill p&J&2J&2J&\cdots&J-I}.

Let 𝐱𝐱\mathbf{x} be the Perron vector of D​(G1)𝐷subscript𝐺1D(G_{1}). By symmetry, we take xu=x1subscript𝑥𝑢subscript𝑥1x_{u}=x_{1} for all u∈V​(Ks),𝑢𝑉subscript𝐾𝑠u\in V(K_{s}), xv=x2subscript𝑥𝑣subscript𝑥2x_{v}=x_{2} for all v∈V​(Kn−s−p​(c−1)),𝑣𝑉subscript𝐾𝑛𝑠𝑝𝑐1v\in V(K_{n-s-p(c-1)}), and xw=x3subscript𝑥𝑤subscript𝑥3x_{w}=x_{3} for all w∈V​((c−1)​Kp).𝑤𝑉𝑐1subscript𝐾𝑝w\in V((c-1)K_{p}). According to D​(G1)​𝐱=λ1​(D​(G1))​𝐱,𝐷subscript𝐺1𝐱subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1𝐱D(G_{1})\mathbf{x}=\lambda_{1}(D(G_{1}))\mathbf{x}, we have

{λ1​(D​(G1))​x2=s​x1+[n−s−(c−1)​p−1]​x2+2​(c−1)​p​x3,λ1​(D​(G1))​x3=s​x1+2​[n−s−(c−1)​p]​x2+[(p−1)+2​(c−2)​p]​x3,casessubscript𝜆1𝐷subscript𝐺1subscript𝑥2𝑠subscript𝑥1delimited-[]𝑛𝑠𝑐1𝑝1subscript𝑥22𝑐1𝑝subscript𝑥3subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1subscript𝑥3𝑠subscript𝑥12delimited-[]𝑛𝑠𝑐1𝑝subscript𝑥2delimited-[]𝑝12𝑐2𝑝subscript𝑥3\left\{\begin{array}[]{c}\lambda_{1}(D(G_{1}))x_{2}=sx_{1}+[n-s-(c-1)p-1]x_{2}+2(c-1)px_{3},\hfill\\ \lambda_{1}(D(G_{1}))x_{3}=sx_{1}+2[n-s-(c-1)p]x_{2}+[(p-1)+2(c-2)p]x_{3},\hfill\end{array}\right.

which leads to

λ1​(D​(G1))​(x3−x2)=[n−s−(c−1)​p+1]​x2−(p+1)​x3.subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1subscript𝑥3subscript𝑥2delimited-[]𝑛𝑠𝑐1𝑝1subscript𝑥2𝑝1subscript𝑥3\lambda_{1}(D(G_{1}))(x_{3}-x_{2})=[n-s-(c-1)p+1]x_{2}-(p+1)x_{3}.

It follows that

(λ1​(D​(G1))+p+1)​x3=[λ1​(D​(G1))+n−s−(c−1)​p+1]​x2.subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1𝑝1subscript𝑥3delimited-[]subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1𝑛𝑠𝑐1𝑝1subscript𝑥2(\lambda_{1}(D(G_{1}))+p+1)x_{3}=[\lambda_{1}(D(G_{1}))+n-s-(c-1)p+1]x_{2}.

Note that λ1​(D​(G1))>0subscript𝜆1𝐷subscript𝐺10\lambda_{1}(D(G_{1}))>0 and p≥1𝑝1p\geq 1. Then

x3=λ1​(D​(G1))+n−s−(c−1)​p+1λ1​(D​(G1))+p+1​x2=1+n−s−c​pλ1​(D​(G1))+p+1​x2.subscript𝑥3subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1𝑛𝑠𝑐1𝑝1subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1𝑝1subscript𝑥21𝑛𝑠𝑐𝑝subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1𝑝1subscript𝑥2x_{3}=\frac{\lambda_{1}(D(G_{1}))+n-s-(c-1)p+1}{\lambda_{1}(D(G_{1}))+p+1}x_{2}=1+\frac{n-s-cp}{\lambda_{1}(D(G_{1}))+p+1}x_{2}. (1)

Let G2=Ks∨(Kn1+Kn2+⋯+Knc).subscript𝐺2subscript𝐾𝑠subscript𝐾subscript𝑛1subscript𝐾subscript𝑛2⋯subscript𝐾subscript𝑛𝑐G_{2}=K_{s}\vee(K_{n_{1}}+K_{n_{2}}+\cdots+K_{n_{c}}). We can write its distance matrix D​(G2)𝐷subscript𝐺2D(G_{2}) as follows

sn1n2⋯ncs( J−IJJ⋯J) n1JJ−I2​J⋯2​Jn2J2​JJ−I⋯2​J⋮⋮⋮⋮⋱⋮ncJ2​J2​J⋯J−I.\bordermatrix{&s&n_{1}&n_{2}&\cdots&n_{c}\cr\hfill s&J-I&J&J&\cdots&J\cr\hfill n_{1}&J&J-I&2J&\cdots&2J\cr\hfill n_{2}&J&2J&J-I&\cdots&2J\cr\hfill\vdots&\vdots&\vdots&\vdots&\ddots&\vdots\cr\hfill n_{c}&J&2J&2J&\cdots&J-I}.

Let 𝐱=(x1,…,x1⏟s,x3,…,x3⏟(c−1)​p,x2,…,x2⏟n1,x2,…,x2⏟n2−p,x2,…,x2⏟n3−p,…,x2,…,x2⏟nc−p)T.𝐱superscriptsubscript⏟subscript𝑥1…subscript𝑥1𝑠subscript⏟subscript𝑥3…subscript𝑥3𝑐1𝑝subscript⏟subscript𝑥2…subscript𝑥2subscript𝑛1subscript⏟subscript𝑥2…subscript𝑥2subscript𝑛2𝑝subscript⏟subscript𝑥2…subscript𝑥2subscript𝑛3𝑝…subscript⏟subscript𝑥2…subscript𝑥2subscript𝑛𝑐𝑝𝑇\mathbf{x}=(\underbrace{x_{1},\ldots,x_{1}}_{s},\underbrace{x_{3},\ldots,x_{3}}_{(c-1)p},\underbrace{x_{2},\ldots,x_{2}}_{n_{1}},\underbrace{x_{2},\ldots,x_{2}}_{n_{2}-p},\underbrace{x_{2},\ldots,x_{2}}_{n_{3}-p},\ldots,\underbrace{x_{2},\ldots,x_{2}}_{n_{c}-p})^{T}. Then the corresponding matrix D​(G2)−D​(G1)𝐷subscript𝐺2𝐷subscript𝐺1D(G_{2})-D(G_{1}) is as follows

s(c−1)​pn1n2−pn3−p⋯nc−ps( OOOOO⋯O) (c−1)​pOOO−E1−E2⋯−Ec−1n1OOOJJ⋯Jn2−pO−E1TJOJ⋯Jn3−pO−E2TJJO⋯J⋮⋮⋮⋮⋮⋮⋱⋮nc−pO−Ec−1TJJJ⋯O,\bordermatrix{&s&(c-1)p&n_{1}&n_{2}-p&n_{3}-p&\cdots&n_{c}-p\cr\hfill s&O&O&O&O&O&\cdots&O\cr\hfill(c-1)p&O&O&O&-E_{1}&-E_{2}&\cdots&-E_{c-1}\cr\hfill n_{1}&O&O&O&J&J&\cdots&J\cr\hfill n_{2}-p&O&-E_{1}^{T}&J&O&J&\cdots&J\cr\hfill n_{3}-p&O&-E_{2}^{T}&J&J&O&\cdots&J\cr\hfill\vdots&\vdots&\vdots&\vdots&\vdots&\vdots&\ddots&\vdots\cr\hfill n_{c}-p&O&-E_{c-1}^{T}&J&J&J&\cdots&O},

where Eisubscript𝐸𝑖E_{i} denotes the matrix whose each entry from [(i−1)​p+1]delimited-[]𝑖1𝑝1[(i-1)p+1]-th row to i​p𝑖𝑝ip-th row is 1 and whose other entries are 0. Then

λ1​(D​(G2))−λ1​(D​(G1))≥𝐱T​(D​(G2)−D​(G1))​𝐱subscript𝜆1𝐷subscript𝐺2subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1superscript𝐱𝑇𝐷subscript𝐺2𝐷subscript𝐺1𝐱\displaystyle\lambda_{1}(D(G_{2}))-\lambda_{1}(D(G_{1}))\geq\mathbf{x}^{T}(D(G_{2})-D(G_{1}))\mathbf{x}
=\displaystyle= −(n2−p)​p​x2​x3−(n3−p)​p​x2​x3−⋯−(nc−p)​p​x2​x3+n1​∑i=2c(ni−p)​x22subscript𝑛2𝑝𝑝subscript𝑥2subscript𝑥3subscript𝑛3𝑝𝑝subscript𝑥2subscript𝑥3⋯subscript𝑛𝑐𝑝𝑝subscript𝑥2subscript𝑥3subscript𝑛1superscriptsubscript𝑖2𝑐subscript𝑛𝑖𝑝superscriptsubscript𝑥22\displaystyle-(n_{2}-p)px_{2}x_{3}-(n_{3}-p)px_{2}x_{3}-\cdots-(n_{c}-p)px_{2}x_{3}+n_{1}\sum_{i=2}^{c}(n_{i}-p)x_{2}^{2}
+x2(n2−p)[−px3+n1x2+∑i=2,i≠2c(ni−p)x2]+x2(n3−p)[−px3+n1x2.\displaystyle+x_{2}(n_{2}-p)\Bigg{[}-px_{3}+n_{1}x_{2}+\sum_{i=2,i\neq 2}^{c}(n_{i}-p)x_{2}\Bigg{]}+x_{2}(n_{3}-p)\Bigg{[}-px_{3}+n_{1}x_{2}\Bigg{.}
.+∑i=2,i≠3c(ni−p)x2]+⋯+x2(nc−p)[−px3+n1x2+∑i=2,i≠cc(ni−p)x2]\displaystyle\Bigg{.}+\sum_{i=2,i\neq 3}^{c}(n_{i}-p)x_{2}\Bigg{]}+\cdots+x_{2}(n_{c}-p)\Bigg{[}-px_{3}+n_{1}x_{2}+\sum_{i=2,i\neq c}^{c}(n_{i}-p)x_{2}\Bigg{]}
=\displaystyle= n1​∑i=2c(ni−p)​x22+(n2−p)​[(n−s−n2−(c−2)​p)​x22−2​p​x2​x3]subscript𝑛1superscriptsubscript𝑖2𝑐subscript𝑛𝑖𝑝superscriptsubscript𝑥22subscript𝑛2𝑝delimited-[]𝑛𝑠subscript𝑛2𝑐2𝑝superscriptsubscript𝑥222𝑝subscript𝑥2subscript𝑥3\displaystyle n_{1}\sum_{i=2}^{c}(n_{i}-p)x_{2}^{2}+(n_{2}-p)[(n-s-n_{2}-(c-2)p)x_{2}^{2}-2px_{2}x_{3}]
+(n3−p)​[(n−s−n3−(c−2)​p)​x22−2​p​x2​x3]subscript𝑛3𝑝delimited-[]𝑛𝑠subscript𝑛3𝑐2𝑝superscriptsubscript𝑥222𝑝subscript𝑥2subscript𝑥3\displaystyle+(n_{3}-p)[(n-s-n_{3}-(c-2)p)x_{2}^{2}-2px_{2}x_{3}]
+⋯+(nc−p)​[(n−s−nc−(c−2)​p)​x22−2​p​x2​x3].⋯subscript𝑛𝑐𝑝delimited-[]𝑛𝑠subscript𝑛𝑐𝑐2𝑝superscriptsubscript𝑥222𝑝subscript𝑥2subscript𝑥3\displaystyle+\cdots+(n_{c}-p)[(n-s-n_{c}-(c-2)p)x_{2}^{2}-2px_{2}x_{3}].

Note that G1subscript𝐺1G_{1} contains Kn−(c−1)​psubscript𝐾𝑛𝑐1𝑝K_{n-(c-1)p} as a proper subgraph. Then λ1​(D​(G1))>λ1​(D​(Kn−(c−1)​p))=n−(c−1)​p−1.subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1subscript𝜆1𝐷subscript𝐾𝑛𝑐1𝑝𝑛𝑐1𝑝1\lambda_{1}(D(G_{1}))>\lambda_{1}(D(K_{n-(c-1)p}))=n-(c-1)p-1. Combining this with (1), p≥1,s≥1formulae-sequence𝑝1𝑠1p\geq 1,s\geq 1 and n1≥n2≥⋯≥nc≥psubscript𝑛1subscript𝑛2⋯subscript𝑛𝑐𝑝n_{1}\geq n_{2}\geq\cdots\geq n_{c}\geq p, for any k=2,3,…,c,𝑘23…𝑐k=2,3,\ldots,c, we have

(n−s−nk−(c−2)​p)​x22−2​p​x2​x3𝑛𝑠subscript𝑛𝑘𝑐2𝑝superscriptsubscript𝑥222𝑝subscript𝑥2subscript𝑥3\displaystyle(n-s-n_{k}-(c-2)p)x_{2}^{2}-2px_{2}x_{3}
=\displaystyle= x22​[n−s−nk−(c−2)​p−2​p​(1+n−s−c​pλ1​(D​(G1))+p+1)]superscriptsubscript𝑥22delimited-[]𝑛𝑠subscript𝑛𝑘𝑐2𝑝2𝑝1𝑛𝑠𝑐𝑝subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1𝑝1\displaystyle x_{2}^{2}\left[n-s-n_{k}-(c-2)p-2p\left(1+\frac{n-s-cp}{\lambda_{1}(D(G_{1}))+p+1}\right)\right]
=\displaystyle= x22​[n−s−nk−c​p−2​p​(n−s−c​p)λ1​(D​(G1))+p+1]superscriptsubscript𝑥22delimited-[]𝑛𝑠subscript𝑛𝑘𝑐𝑝2𝑝𝑛𝑠𝑐𝑝subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1𝑝1\displaystyle x_{2}^{2}\left[n-s-n_{k}-cp-\frac{2p(n-s-cp)}{\lambda_{1}(D(G_{1}))+p+1}\right]
>\displaystyle> x22​[n−s−nk−c​p−2​p​(n−s−c​p)n−c​p+2​p]superscriptsubscript𝑥22delimited-[]𝑛𝑠subscript𝑛𝑘𝑐𝑝2𝑝𝑛𝑠𝑐𝑝𝑛𝑐𝑝2𝑝\displaystyle x_{2}^{2}\left[n-s-n_{k}-cp-\frac{2p(n-s-cp)}{n-cp+2p}\right]
=\displaystyle= x22​(n−s−nk−c​p−2​p+4​p2+2​s​pn−c​p+2​p)superscriptsubscript𝑥22𝑛𝑠subscript𝑛𝑘𝑐𝑝2𝑝4superscript𝑝22𝑠𝑝𝑛𝑐𝑝2𝑝\displaystyle x_{2}^{2}\left(n-s-n_{k}-cp-2p+\frac{4p^{2}+2sp}{n-cp+2p}\right)
>\displaystyle> x22​(n−s−nk−c​p−2​p)superscriptsubscript𝑥22𝑛𝑠subscript𝑛𝑘𝑐𝑝2𝑝\displaystyle x_{2}^{2}(n-s-n_{k}-cp-2p)
=\displaystyle= x22​(∑i=1,i≠kcni−c​p−2​p)superscriptsubscript𝑥22superscriptsubscriptformulae-sequence𝑖1𝑖𝑘𝑐subscript𝑛𝑖𝑐𝑝2𝑝\displaystyle x_{2}^{2}\left(\sum_{i=1,i\neq k}^{c}n_{i}-cp-2p\right)
≥\displaystyle\geq x22​[n1+(c−2)​p−c​p−2​p]superscriptsubscript𝑥22delimited-[]subscript𝑛1𝑐2𝑝𝑐𝑝2𝑝\displaystyle x_{2}^{2}[n_{1}+(c-2)p-cp-2p]
=\displaystyle= x22​(n1−4​p).superscriptsubscript𝑥22subscript𝑛14𝑝\displaystyle x_{2}^{2}(n_{1}-4p).

Since n1≥2​psubscript𝑛12𝑝n_{1}\geq 2p and n2≥n3≥⋯≥nc≥p,subscript𝑛2subscript𝑛3⋯subscript𝑛𝑐𝑝n_{2}\geq n_{3}\geq\cdots\geq n_{c}\geq p, we have

λ1​(D​(G2))−λ1​(D​(G1))subscript𝜆1𝐷subscript𝐺2subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1\displaystyle\lambda_{1}(D(G_{2}))-\lambda_{1}(D(G_{1})) (2)
≥\displaystyle\geq n1​∑i=2c(ni−p)​x22+(n2−p)​[(n−s−n2−(c−2)​p)​x22−2​p​x2​x3]subscript𝑛1superscriptsubscript𝑖2𝑐subscript𝑛𝑖𝑝superscriptsubscript𝑥22subscript𝑛2𝑝delimited-[]𝑛𝑠subscript𝑛2𝑐2𝑝superscriptsubscript𝑥222𝑝subscript𝑥2subscript𝑥3\displaystyle n_{1}\sum_{i=2}^{c}(n_{i}-p)x_{2}^{2}+(n_{2}-p)[(n-s-n_{2}-(c-2)p)x_{2}^{2}-2px_{2}x_{3}]
+(n3−p)​[(n−s−n3−(c−2)​p)​x22−2​p​x2​x3]subscript𝑛3𝑝delimited-[]𝑛𝑠subscript𝑛3𝑐2𝑝superscriptsubscript𝑥222𝑝subscript𝑥2subscript𝑥3\displaystyle+(n_{3}-p)[(n-s-n_{3}-(c-2)p)x_{2}^{2}-2px_{2}x_{3}]
+⋯+(nc−p)​[(n−s−nc−(c−2)​p)​x22−2​p​x2​x3]⋯subscript𝑛𝑐𝑝delimited-[]𝑛𝑠subscript𝑛𝑐𝑐2𝑝superscriptsubscript𝑥222𝑝subscript𝑥2subscript𝑥3\displaystyle+\cdots+(n_{c}-p)[(n-s-n_{c}-(c-2)p)x_{2}^{2}-2px_{2}x_{3}]
≥\displaystyle\geq n1​∑i=2c(ni−p)​x22+x22​(n1−4​p)​∑i=2c(ni−p)subscript𝑛1superscriptsubscript𝑖2𝑐subscript𝑛𝑖𝑝superscriptsubscript𝑥22superscriptsubscript𝑥22subscript𝑛14𝑝superscriptsubscript𝑖2𝑐subscript𝑛𝑖𝑝\displaystyle n_{1}\sum_{i=2}^{c}(n_{i}-p)x_{2}^{2}+x_{2}^{2}(n_{1}-4p)\sum_{i=2}^{c}(n_{i}-p)
=\displaystyle= x22​(2​n1−4​p)​∑i=2c(ni−p)superscriptsubscript𝑥222subscript𝑛14𝑝superscriptsubscript𝑖2𝑐subscript𝑛𝑖𝑝\displaystyle x_{2}^{2}(2n_{1}-4p)\sum_{i=2}^{c}(n_{i}-p)
≥\displaystyle\geq 0.0\displaystyle 0.

Hence λ1​(D​(G2))≥λ1​(D​(G1)).subscript𝜆1𝐷subscript𝐺2subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1\lambda_{1}(D(G_{2}))\geq\lambda_{1}(D(G_{1})).

If (n1,n2,…,nc)=(n−s−p​(c−1),p,…,p),subscript𝑛1subscript𝑛2…subscript𝑛𝑐𝑛𝑠𝑝𝑐1𝑝…𝑝(n_{1},n_{2},\ldots,n_{c})=(n-s-p(c-1),p,\ldots,p), then Ks∨(Kn1+Kn2+⋯+Knc)≅Ks∨(Kn−s−p​(c−1)+(c−1)​Kp),subscript𝐾𝑠subscript𝐾subscript𝑛1subscript𝐾subscript𝑛2⋯subscript𝐾subscript𝑛𝑐subscript𝐾𝑠subscript𝐾𝑛𝑠𝑝𝑐1𝑐1subscript𝐾𝑝K_{s}\vee(K_{n_{1}}+K_{n_{2}}+\cdots+K_{n_{c}})\cong K_{s}\vee(K_{n-s-p(c-1)}+(c-1)K_{p}), and we have λ1​(D​(G1))=λ1​(D​(G2)).subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1subscript𝜆1𝐷subscript𝐺2\lambda_{1}(D(G_{1}))=\lambda_{1}(D(G_{2})). Conversely, if λ1​(D​(G1))=λ1​(D​(G2)),subscript𝜆1𝐷subscript𝐺1subscript𝜆1𝐷subscript𝐺2\lambda_{1}(D(G_{1}))=\lambda_{1}(D(G_{2})), then all the inequalities in (2) must be equalities, and hence n2=n3=⋯=nc=p.subscript𝑛2subscript𝑛3⋯subscript𝑛𝑐𝑝n_{2}=n_{3}=\cdots=n_{c}=p. So (n1,n2,…,nc)=(n−s−p​(c−1),p,…,p).subscript𝑛1subscript𝑛2…subscript𝑛𝑐𝑛𝑠𝑝𝑐1𝑝…𝑝(n_{1},n_{2},\ldots,n_{c})=(n-s-p(c-1),p,\ldots,p). □□\Box

Now, we are in a position to present the proof of Theorem 1.1.

Proof of Theorem 1.1. Let G𝐺G be a connected graph of order n≥max​{8​δ,12​δ2+2​δ+2}𝑛max8𝛿12superscript𝛿22𝛿2n\geq\mbox{max}\{8\delta,\frac{1}{2}\delta^{2}+2\delta+2\} and minimum degree δ≥2.𝛿2\delta\geq 2. Suppose to the contrary that G𝐺G is not 1-tough. By the definition of 1-tough graphs, then 0<τ​(G)<10𝜏𝐺10<\tau(G)<1, and hence there exists a vertex subset S⊆V​(G)𝑆𝑉𝐺S\subseteq V(G) such that c​(G−S)>|S|.𝑐𝐺𝑆𝑆c(G-S)>|S|. Let |S|=s𝑆𝑠|S|=s and c​(G−S)=c𝑐𝐺𝑆𝑐c(G-S)=c. Then c≥s+1,𝑐𝑠1c\geq s+1, and hence n≥2​s+1.𝑛2𝑠1n\geq 2s+1. It is obvious that G𝐺G is a spanning subgraph of G′=Ks∨(Kn1+Kn2+⋯+Kns+1)superscript𝐺′subscript𝐾𝑠subscript𝐾subscript𝑛1subscript𝐾subscript𝑛2⋯subscript𝐾subscript𝑛𝑠1G^{\prime}=K_{s}\vee(K_{n_{1}}+K_{n_{2}}+\cdots+K_{n_{s+1}}) for some integers n1≥n2≥⋯≥ns+1≥1subscript𝑛1subscript𝑛2⋯subscript𝑛𝑠11n_{1}\geq n_{2}\geq\cdots\geq n_{s+1}\geq 1 and ∑i=1s+1ni=n−s.superscriptsubscript𝑖1𝑠1subscript𝑛𝑖𝑛𝑠\sum_{i=1}^{s+1}n_{i}=n-s. According to Lemma 2.1, we have

λ1​(D​(G′))≤λ1​(D​(G)),subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(G^{\prime}))\leq\lambda_{1}(D(G)), (3)

where equality holds if and only if G≅G′𝐺superscript𝐺′G\cong G^{\prime}. Note that s≥1𝑠1s\geq 1. Next we divide the proof into the following three cases.

Case 1. s≥δ+1.𝑠𝛿1s\geq\delta+1.

Let G~=Ks∨(Kn−2​s+s​K1).~𝐺subscript𝐾𝑠subscript𝐾𝑛2𝑠𝑠subscript𝐾1\tilde{G}=K_{s}\vee(K_{n-2s}+sK_{1}). By Lemma 2.4, we have

λ1​(D​(G~))≤λ1​(D​(G′)),subscript𝜆1𝐷~𝐺subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′\lambda_{1}(D(\tilde{G}))\leq\lambda_{1}(D(G^{\prime})), (4)

with equality holding if and only if G′≅G~.superscript𝐺′~𝐺G^{\prime}\cong\tilde{G}. Define G∗=Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1).superscript𝐺subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1G^{*}=K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1}). Then its distance matrix D​(G∗)𝐷superscript𝐺D(G^{*}) is

δn−2​δδδ( 2​(J−I)2​JJ) n−2​δ2​JJ−IJδJJJ−I.\bordermatrix{&\delta&n-2\delta&\delta\cr\hfill\delta&2(J-I)&2J&J\cr\hfill n-2\delta&2J&J-I&J\cr\hfill\delta&J&J&J-I\cr}.

We can partition the vertex set of G∗superscript𝐺G^{*} as V​(G∗)=V​(δ​K1)∪V​(Kn−2​δ)∪V​(Kδ).𝑉superscript𝐺𝑉𝛿subscript𝐾1𝑉subscript𝐾𝑛2𝛿𝑉subscript𝐾𝛿V(G^{*})=V(\delta K_{1})\cup V(K_{n-2\delta})\cup V(K_{\delta}). Then the quotient matrix of D​(G∗)𝐷superscript𝐺D(G^{*}) with respect to this partition is

Rδ=(2​(δ−1)2​(n−2​δ)δ2​δn−2​δ−1δδn−2​δδ−1).subscript𝑅𝛿2𝛿12𝑛2𝛿𝛿2𝛿𝑛2𝛿1𝛿𝛿𝑛2𝛿𝛿1R_{\delta}=\left(\begin{array}[]{ccc}2(\delta-1)&2(n-2\delta)&\delta\\ 2\delta&n-2\delta-1&\delta\\ \delta&n-2\delta&\delta-1\end{array}\right).

By simple calculation, the characteristic polynomial of Rδsubscript𝑅𝛿R_{\delta} is

P​(Rδ,x)=x3−(n+a−4)​x2−(2​a​n+3​n−5​a2+a−5)​x+a2​n−2​a​n−2​n−2​a3+5​a2+2.𝑃subscript𝑅𝛿𝑥superscript𝑥3𝑛𝑎4superscript𝑥22𝑎𝑛3𝑛5superscript𝑎2𝑎5𝑥superscript𝑎2𝑛2𝑎𝑛2𝑛2superscript𝑎35superscript𝑎22P(R_{\delta},x)=x^{3}-(n+a-4)x^{2}-(2an+3n-5a^{2}+a-5)x+a^{2}n-2an-2n-2a^{3}+5a^{2}+2. (5)

Note that the above partition is equitable. By Lemma 2.2, λ1​(D​(G∗))=λ1​(Rδ)subscript𝜆1𝐷superscript𝐺subscript𝜆1subscript𝑅𝛿\lambda_{1}(D(G^{*}))=\lambda_{1}(R_{\delta}) is the largest root of the equation P​(Rδ,x)=0.𝑃subscript𝑅𝛿𝑥0P(R_{\delta},x)=0. Recall that G~=Ks∨(Kn−2​s+s​K1)~𝐺subscript𝐾𝑠subscript𝐾𝑛2𝑠𝑠subscript𝐾1\tilde{G}=K_{s}\vee(K_{n-2s}+sK_{1}). Observe that D​(G~)𝐷~𝐺D(\tilde{G}) has the equitable quotient matrix Rssubscript𝑅𝑠R_{s}, which is obtained by replacing δ𝛿\delta with s𝑠s in Rδ.subscript𝑅𝛿R_{\delta}. Similarly, by Lemma 2.2, λ1​(D​(G~))=λ1​(Rs)subscript𝜆1𝐷~𝐺subscript𝜆1subscript𝑅𝑠\lambda_{1}(D(\tilde{G}))=\lambda_{1}(R_{s}) is the largest root of the equation P​(Rs,x)=0.𝑃subscript𝑅𝑠𝑥0P(R_{s},x)=0. Then

P​(Rδ,x)−P​(Rs,x)=(s−δ)​[x2+(2​n−5​s−5​δ+1)​x−s​n−δ​n+2​n+2​s2+2​δ​s−5​s+2​δ2−5​δ].𝑃subscript𝑅𝛿𝑥𝑃subscript𝑅𝑠𝑥𝑠𝛿delimited-[]superscript𝑥22𝑛5𝑠5𝛿1𝑥𝑠𝑛𝛿𝑛2𝑛2superscript𝑠22𝛿𝑠5𝑠2superscript𝛿25𝛿P(R_{\delta},x)-P(R_{s},x)=(s-\delta)[x^{2}+(2n-5s-5\delta+1)x-sn-\delta n+2n+2s^{2}+2\delta s-5s+2\delta^{2}-5\delta].
Claim.

P​(Rδ,x)−P​(Rs,x)>0𝑃subscript𝑅𝛿𝑥𝑃subscript𝑅𝑠𝑥0P(R_{\delta},x)-P(R_{s},x)>0 for x∈[n+δ,+∞)𝑥𝑛𝛿x\in[n+\delta,+\infty).

Proof.

Define f​(x)=x2+(2​n−5​s−5​δ+1)​x−s​n−δ​n+2​n+2​s2+2​δ​s−5​s+2​δ2−5​δ.𝑓𝑥superscript𝑥22𝑛5𝑠5𝛿1𝑥𝑠𝑛𝛿𝑛2𝑛2superscript𝑠22𝛿𝑠5𝑠2superscript𝛿25𝛿f(x)=x^{2}+(2n-5s-5\delta+1)x-sn-\delta n+2n+2s^{2}+2\delta s-5s+2\delta^{2}-5\delta. Note that s≥δ+1.𝑠𝛿1s\geq\delta+1. It suffices to prove that f​(x)>0𝑓𝑥0f(x)>0 for x∈[n+δ,+∞).𝑥𝑛𝛿x\in[n+\delta,+\infty). Recall that n≥2​s+1𝑛2𝑠1n\geq 2s+1. Then δ+1≤s≤n−12,𝛿1𝑠𝑛12\delta+1\leq s\leq\frac{n-1}{2}, and hence the symmetry axis of f​(x)𝑓𝑥f(x)

x𝑥\displaystyle x =\displaystyle= −n+52​s+52​δ−12𝑛52𝑠52𝛿12\displaystyle-n+\frac{5}{2}s+\frac{5}{2}\delta-\frac{1}{2}
=\displaystyle= (n+δ)−2​n+52​s+32​δ−12𝑛𝛿2𝑛52𝑠32𝛿12\displaystyle(n+\delta)-2n+\frac{5}{2}s+\frac{3}{2}\delta-\frac{1}{2}
≤\displaystyle\leq (n+δ)−2​(2​s+1)+52​s+32​δ−12𝑛𝛿22𝑠152𝑠32𝛿12\displaystyle(n+\delta)-2(2s+1)+\frac{5}{2}s+\frac{3}{2}\delta-\frac{1}{2}
=\displaystyle= (n+δ)−32​s+32​δ−52𝑛𝛿32𝑠32𝛿52\displaystyle(n+\delta)-\frac{3}{2}s+\frac{3}{2}\delta-\frac{5}{2}
≤\displaystyle\leq (n+δ)−32​(δ+1)+32​δ−52𝑛𝛿32𝛿132𝛿52\displaystyle(n+\delta)-\frac{3}{2}(\delta+1)+\frac{3}{2}\delta-\frac{5}{2}
=\displaystyle= (n+δ)−4𝑛𝛿4\displaystyle(n+\delta)-4
<\displaystyle< n+δ.𝑛𝛿\displaystyle n+\delta.

This implies that f​(x)𝑓𝑥f(x) is monotonically increasing with respect to x∈[n+δ,+∞)𝑥𝑛𝛿x\in[n+\delta,+\infty). Since δ+1≤s≤n−12𝛿1𝑠𝑛12\delta+1\leq s\leq\frac{n-1}{2}, n≥8​δ𝑛8𝛿n\geq 8\delta and δ≥2𝛿2\delta\geq 2, we have

f​(x)𝑓𝑥\displaystyle f(x) ≥\displaystyle\geq f​(n+δ)𝑓𝑛𝛿\displaystyle f(n+\delta)
=\displaystyle= 2​s2−(6​n+3​δ+5)​s+3​n2−2​δ​n+3​n−2​δ2−4​δ2superscript𝑠26𝑛3𝛿5𝑠3superscript𝑛22𝛿𝑛3𝑛2superscript𝛿24𝛿\displaystyle 2s^{2}-(6n+3\delta+5)s+3n^{2}-2\delta n+3n-2\delta^{2}-4\delta
≥\displaystyle\geq 2​(n−12)2−(6​n+3​δ+5)​(n−12)+3​n2−2​δ​n+3​n−2​δ2−4​δ2superscript𝑛1226𝑛3𝛿5𝑛123superscript𝑛22𝛿𝑛3𝑛2superscript𝛿24𝛿\displaystyle 2(\frac{n-1}{2})^{2}-(6n+3\delta+5)(\frac{n-1}{2})+3n^{2}-2\delta n+3n-2\delta^{2}-4\delta
=\displaystyle= 12​n2−(72​δ−52)​n−2​δ2−52​δ+312superscript𝑛272𝛿52𝑛2superscript𝛿252𝛿3\displaystyle\frac{1}{2}n^{2}-(\frac{7}{2}\delta-\frac{5}{2})n-2\delta^{2}-\frac{5}{2}\delta+3
≥\displaystyle\geq 12​(8​δ)2−(72​δ−52)​(8​δ)−2​δ2−52​δ+312superscript8𝛿272𝛿528𝛿2superscript𝛿252𝛿3\displaystyle\frac{1}{2}(8\delta)^{2}-(\frac{7}{2}\delta-\frac{5}{2})(8\delta)-2\delta^{2}-\frac{5}{2}\delta+3
=\displaystyle= 2​δ2+352​δ+32superscript𝛿2352𝛿3\displaystyle 2\delta^{2}+\frac{35}{2}\delta+3
>\displaystyle> 0.0\displaystyle 0.

It follows that P​(Rδ,x)>P​(Rs,x)𝑃subscript𝑅𝛿𝑥𝑃subscript𝑅𝑠𝑥P(R_{\delta},x)>P(R_{s},x) for x≥n+δ.𝑥𝑛𝛿x\geq n+\delta. ∎

Note that

W​(G∗)𝑊superscript𝐺\displaystyle W(G^{*}) =\displaystyle= ∑i<jdi​j​(G∗)subscript𝑖𝑗subscript𝑑𝑖𝑗superscript𝐺\displaystyle\sum_{i<j}d_{ij}(G^{*})
=\displaystyle= 2​[1+(δ−1)]​(δ−1)2+2​(n−2​δ)​δ+δ2+[1+(n−δ−1)]​(n−δ−1)22delimited-[]1𝛿1𝛿122𝑛2𝛿𝛿superscript𝛿2delimited-[]1𝑛𝛿1𝑛𝛿12\displaystyle\frac{2[1+(\delta-1)](\delta-1)}{2}+2(n-2\delta)\delta+\delta^{2}+\frac{[1+(n-\delta-1)](n-\delta-1)}{2}
=\displaystyle= 12​n2+(δ−12)​n−32​δ2−12​δ.12superscript𝑛2𝛿12𝑛32superscript𝛿212𝛿\displaystyle\frac{1}{2}n^{2}+(\delta-\frac{1}{2})n-\frac{3}{2}\delta^{2}-\frac{1}{2}\delta.

By Lemma 2.3, n≥8​δ𝑛8𝛿n\geq 8\delta and δ≥2,𝛿2\delta\geq 2, we have

λ1​(D​(G∗))≥2​W​(G∗)nsubscript𝜆1𝐷superscript𝐺2𝑊superscript𝐺𝑛\displaystyle\lambda_{1}(D(G^{*}))\geq\frac{2W(G^{*})}{n} =\displaystyle= n2+(2​δ−1)​n−3​δ2−δnsuperscript𝑛22𝛿1𝑛3superscript𝛿2𝛿𝑛\displaystyle\frac{n^{2}+(2\delta-1)n-3\delta^{2}-\delta}{n}
=\displaystyle= n+2​δ−1−3​δ2+δn𝑛2𝛿13superscript𝛿2𝛿𝑛\displaystyle n+2\delta-1-\frac{3\delta^{2}+\delta}{n}
≥\displaystyle\geq (n+δ)+δ−1−3​δ2+δ8​δ𝑛𝛿𝛿13superscript𝛿2𝛿8𝛿\displaystyle(n+\delta)+\delta-1-\frac{3\delta^{2}+\delta}{8\delta}
=\displaystyle= (n+δ)+5​δ2−9​δ8​δ𝑛𝛿5superscript𝛿29𝛿8𝛿\displaystyle(n+\delta)+\frac{5\delta^{2}-9\delta}{8\delta}
>\displaystyle> n+δ.𝑛𝛿\displaystyle n+\delta.

Combining P​(Rδ,x)>P​(Rs,x)𝑃subscript𝑅𝛿𝑥𝑃subscript𝑅𝑠𝑥P(R_{\delta},x)>P(R_{s},x) for x∈[n+δ,+∞)𝑥𝑛𝛿x\in[n+\delta,+\infty) and λ1​(D​(G∗))>n+δ,subscript𝜆1𝐷superscript𝐺𝑛𝛿\lambda_{1}(D(G^{*}))>n+\delta, we obtain that λ1​(D​(G∗))<λ1​(D​(G~)).subscript𝜆1𝐷superscript𝐺subscript𝜆1𝐷~𝐺\lambda_{1}(D(G^{*}))<\lambda_{1}(D(\tilde{G})). By (3) and (4), we have

λ1​(D​(G∗))<λ1​(D​(G~))≤λ1​(D​(G′))≤λ1​(D​(G)),subscript𝜆1𝐷superscript𝐺subscript𝜆1𝐷~𝐺subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(G^{*}))<\lambda_{1}(D(\tilde{G}))\leq\lambda_{1}(D(G^{\prime}))\leq\lambda_{1}(D(G)),

which contradicts the assumption.

Case 2. s=δ𝑠𝛿s=\delta.

Then G′≅Kδ∨(Kn1+Kn2+⋯+Knδ+1)superscript𝐺′subscript𝐾𝛿subscript𝐾subscript𝑛1subscript𝐾subscript𝑛2⋯subscript𝐾subscript𝑛𝛿1G^{\prime}\cong K_{\delta}\vee(K_{n_{1}}+K_{n_{2}}+\cdots+K_{n_{\delta+1}}). By Lemma 2.4, we have

λ1​(D​(Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1)))≤λ1​(D​(G′)),subscript𝜆1𝐷subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′\lambda_{1}(D(K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1})))\leq\lambda_{1}(D(G^{\prime})), (6)

with equality holding if and only if G′≅Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1).superscript𝐺′subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1G^{\prime}\cong K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1}). By (3) and (6), we have

λ1​(D​(Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1)))≤λ1​(D​(G)),subscript𝜆1𝐷subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1})))\leq\lambda_{1}(D(G)),

where equality holds if and only G≅Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1).𝐺subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1G\cong K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1}). By the assumption λ1​(D​(G))≤λ1​(D​(Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1))),subscript𝜆1𝐷𝐺subscript𝜆1𝐷subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1\lambda_{1}(D(G))\leq\lambda_{1}(D(K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1}))), we have λ1​(D​(Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1)))=λ1​(D​(G)),subscript𝜆1𝐷subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1})))=\lambda_{1}(D(G)), and hence G≅Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1)𝐺subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1G\cong K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1}) (see Fig. 1). Take S=V​(Kδ).𝑆𝑉subscript𝐾𝛿S=V(K_{\delta}). Then

|S|c​(Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1)−S)=δδ+1<1,𝑆𝑐subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1𝑆𝛿𝛿11\frac{|S|}{c(K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1})-S)}=\frac{\delta}{\delta+1}<1,

and hence τ(Kδ∨(Kn−2​δ+δK1)<1.\tau(K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1})<1. This implies that Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1)subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1}) is not 1-tough. So G′≅Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1).superscript𝐺′subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1G^{\prime}\cong K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1}).

Refer to caption
Figure 1: Graph Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1).subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1}).

Case 3. 1≤s<δ.1𝑠𝛿1\leq s<\delta.

Recall that G𝐺G is a spanning subgraph of G′=Ks∨(Kn1+Kn2+⋯+Kns+1),superscript𝐺′subscript𝐾𝑠subscript𝐾subscript𝑛1subscript𝐾subscript𝑛2⋯subscript𝐾subscript𝑛𝑠1G^{\prime}=K_{s}\vee(K_{n_{1}}+K_{n_{2}}+\cdots+K_{n_{s+1}}), where n1≥n2≥⋯≥ns+1subscript𝑛1subscript𝑛2⋯subscript𝑛𝑠1n_{1}\geq n_{2}\geq\cdots\geq n_{s+1} and ∑i=1s+1ni=n−s.superscriptsubscript𝑖1𝑠1subscript𝑛𝑖𝑛𝑠\sum_{i=1}^{s+1}n_{i}=n-s. Note that δ​(G′)≥δ​(G)=δ.𝛿superscript𝐺′𝛿𝐺𝛿\delta(G^{\prime})\geq\delta(G)=\delta. Then ns+1−1+s≥δ.subscript𝑛𝑠11𝑠𝛿n_{s+1}-1+s\geq\delta. Hence n1≥n2≥⋯≥ns+1≥δ−s+1.subscript𝑛1subscript𝑛2⋯subscript𝑛𝑠1𝛿𝑠1n_{1}\geq n_{2}\geq\cdots\geq n_{s+1}\geq\delta-s+1. We assert that n1≥2​(δ−s+1).subscript𝑛12𝛿𝑠1n_{1}\geq 2(\delta-s+1). In fact, if n1≤2​δ−2​s+1.subscript𝑛12𝛿2𝑠1n_{1}\leq 2\delta-2s+1. Notice that n1≥n2≥⋯≥ns+1subscript𝑛1subscript𝑛2⋯subscript𝑛𝑠1n_{1}\geq n_{2}\geq\cdots\geq n_{s+1} and 1≤s≤δ−1.1𝑠𝛿11\leq s\leq\delta-1. Then we have

n𝑛\displaystyle n =\displaystyle= s+n1+n2+⋯+ns+1𝑠subscript𝑛1subscript𝑛2⋯subscript𝑛𝑠1\displaystyle s+n_{1}+n_{2}+\cdots+n_{s+1}
≤\displaystyle\leq s+(s+1)​(2​δ−2​s+1)𝑠𝑠12𝛿2𝑠1\displaystyle s+(s+1)(2\delta-2s+1)
=\displaystyle= −2​s2+2​δ​s+2​δ+12superscript𝑠22𝛿𝑠2𝛿1\displaystyle-2s^{2}+2\delta s+2\delta+1
≤\displaystyle\leq −2​(12​δ)2+2​δ​(12​δ)+2​δ+12superscript12𝛿22𝛿12𝛿2𝛿1\displaystyle-2(\frac{1}{2}\delta)^{2}+2\delta(\frac{1}{2}\delta)+2\delta+1
=\displaystyle= 12​δ2+2​δ+1,12superscript𝛿22𝛿1\displaystyle\frac{1}{2}\delta^{2}+2\delta+1,

which contradicts n≥12​δ2+2​δ+2.𝑛12superscript𝛿22𝛿2n\geq\frac{1}{2}\delta^{2}+2\delta+2. Let G^=Ks∨(Kn−s−(δ−s+1)​s+s​Kδ−s+1).^𝐺subscript𝐾𝑠subscript𝐾𝑛𝑠𝛿𝑠1𝑠𝑠subscript𝐾𝛿𝑠1\hat{G}=K_{s}\vee(K_{n-s-(\delta-s+1)s}+sK_{\delta-s+1}). By Lemma 3.1, we have

λ1​(D​(G^))≤λ1​(D​(G′)),subscript𝜆1𝐷^𝐺subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′\lambda_{1}(D(\hat{G}))\leq\lambda_{1}(D(G^{\prime})), (7)

where equality holds if and only if G′≅G^.superscript𝐺′^𝐺G^{\prime}\cong\hat{G}. Next we divide the proof into two cases.

Case 3.1. s=1.𝑠1s=1.

Then G^=K1∨(Kn−δ−1+Kδ),^𝐺subscript𝐾1subscript𝐾𝑛𝛿1subscript𝐾𝛿\hat{G}=K_{1}\vee(K_{n-\delta-1}+K_{\delta}), and its distance matrix is

δn−δ−11δ( J−I2​JJ) n−δ−12​JJ−IJ1JJO.\bordermatrix{&\delta&n-\delta-1&1\cr\hfill\delta&J-I&2J&J\cr\hfill n-\delta-1&2J&J-I&J\cr\hfill 1&J&J&O\cr}.

Recall that G∗=Kδ∨(Kn−2​δ+δ​K1).superscript𝐺subscript𝐾𝛿subscript𝐾𝑛2𝛿𝛿subscript𝐾1G^{*}=K_{\delta}\vee(K_{n-2\delta}+\delta K_{1}). Let 𝐱𝐱\mathbf{x} be the Perron vector of D​(G∗)𝐷superscript𝐺D(G^{*}). By symmetry, 𝐱𝐱\mathbf{x} takes the same values on the vertices of V​(δ​K1),V​(Kn−2​δ)𝑉𝛿subscript𝐾1𝑉subscript𝐾𝑛2𝛿V(\delta K_{1}),V(K_{n-2\delta}) and V​(Kδ),𝑉subscript𝐾𝛿V(K_{\delta}), respectively. We denote the entry of 𝐱𝐱\mathbf{x} by x1,x2subscript𝑥1subscript𝑥2x_{1},x_{2} and x3subscript𝑥3x_{3} corresponding to the vertices in the above three vertex sets, respectively. By D​(G∗)​𝐱=λ1​(D​(G∗))​𝐱,𝐷superscript𝐺𝐱subscript𝜆1𝐷superscript𝐺𝐱D(G^{*})\mathbf{x}=\lambda_{1}(D(G^{*}))\mathbf{x}, we have

{λ1​(D​(G∗))​x1=2​(δ−1)​x1+2​(n−2​δ)​x2+δ​x3,λ1​(D​(G∗))​x3=δ​x1+(n−2​δ)​x2+(δ−1)​x3,casessubscript𝜆1𝐷superscript𝐺subscript𝑥12𝛿1subscript𝑥12𝑛2𝛿subscript𝑥2𝛿subscript𝑥3subscript𝜆1𝐷superscript𝐺subscript𝑥3𝛿subscript𝑥1𝑛2𝛿subscript𝑥2𝛿1subscript𝑥3\left\{\begin{array}[]{c}\lambda_{1}(D(G^{*}))x_{1}=2(\delta-1)x_{1}+2(n-2\delta)x_{2}+\delta x_{3},\hfill\\ \lambda_{1}(D(G^{*}))x_{3}=\delta x_{1}+(n-2\delta)x_{2}+(\delta-1)x_{3},\hfill\end{array}\right.

which leads to

λ1​(D​(G∗))​(2​x3−x1)=2​x1+(δ−2)​x3.subscript𝜆1𝐷superscript𝐺2subscript𝑥3subscript𝑥12subscript𝑥1𝛿2subscript𝑥3\lambda_{1}(D(G^{*}))(2x_{3}-x_{1})=2x_{1}+(\delta-2)x_{3}.

It follows that

(λ1​(D​(G∗))+1)​(2​x3−x1)=x1+δ​x3.subscript𝜆1𝐷superscript𝐺12subscript𝑥3subscript𝑥1subscript𝑥1𝛿subscript𝑥3(\lambda_{1}(D(G^{*}))+1)(2x_{3}-x_{1})=x_{1}+\delta x_{3}.

Note that x1,x3>0subscript𝑥1subscript𝑥30x_{1},x_{3}>0 and λ1​(D​(G∗))>0.subscript𝜆1𝐷superscript𝐺0\lambda_{1}(D(G^{*}))>0. Then 2​x3>x1.2subscript𝑥3subscript𝑥12x_{3}>x_{1}. By direct calculation, we obtain that the matrix D​(G^)−D​(G∗)𝐷^𝐺𝐷superscript𝐺D(\hat{G})-D(G^{*}) is

δn−2​δδ−11δ( −(J−I)OJO) n−2​δOOOOδ−1JOOO1OOOO.\bordermatrix{&\delta&n-2\delta&\delta-1&1\cr\hfill\delta&-(J-I)&O&J&O\cr\hfill n-2\delta&O&O&O&O\cr\hfill\delta-1&J&O&O&O\cr\hfill 1&O&O&O&O}.

Therefore, we have

λ1​(D​(G^))−λ1​(D​(G∗))subscript𝜆1𝐷^𝐺subscript𝜆1𝐷superscript𝐺\displaystyle\lambda_{1}(D(\hat{G}))-\lambda_{1}(D(G^{*})) ≥\displaystyle\geq 𝐱T​(D​(G^)−D​(G∗))​𝐱superscript𝐱𝑇𝐷^𝐺𝐷superscript𝐺𝐱\displaystyle\mathbf{x}^{T}(D(\hat{G})-D(G^{*}))\mathbf{x}
=\displaystyle= −δ​(δ−1)​x12+2​δ​(δ−1)​x1​x3𝛿𝛿1superscriptsubscript𝑥122𝛿𝛿1subscript𝑥1subscript𝑥3\displaystyle-\delta(\delta-1)x_{1}^{2}+2\delta(\delta-1)x_{1}x_{3}
=\displaystyle= δ​(δ−1)​(2​x3−x1)​x1𝛿𝛿12subscript𝑥3subscript𝑥1subscript𝑥1\displaystyle\delta(\delta-1)(2x_{3}-x_{1})x_{1}
>\displaystyle> 0.0\displaystyle 0.

Hence λ1​(D​(G∗))<λ1​(D​(G^)).subscript𝜆1𝐷superscript𝐺subscript𝜆1𝐷^𝐺\lambda_{1}(D(G^{*}))<\lambda_{1}(D(\hat{G})).

Case 3.2. 2≤s<δ.2𝑠𝛿2\leq s<\delta.

Recall that G^=Ks∨(Kn−s−(δ−s+1)s)+s​Kδ−s+1).\hat{G}=K_{s}\vee(K_{n-s-(\delta-s+1)s)}+sK_{\delta-s+1}). The distance matrix D​(G^)𝐷^𝐺D(\hat{G}) of G^^𝐺\hat{G} becomes

δ−s+1⋯δ−s+1n−s−(δ−s+1)​ssδ−s+1( J−I⋯2​J2​JJ) ⋮2​J⋯2​J2​JJδ−s+12​J⋯J−I2​JJn−s−(δ−s+1)​s2​J⋯2​JJ−IJsJ⋯JJJ−I.\bordermatrix{&\delta-s+1&\cdots&\delta-s+1&n-s-(\delta-s+1)s&s\cr\hfill\delta-s+1&J-I&\cdots&2J&2J&J\cr\hfill\vdots&2J&\cdots&2J&2J&J\cr\hfill\delta-s+1&2J&\cdots&J-I&2J&J\cr\hfill n-s-(\delta-s+1)s&2J&\cdots&2J&J-I&J\cr\hfill s&J&\cdots&J&J&J-I}.

We can partition the vertex set of G^^𝐺\hat{G} as V​(G^)=V​(s​Kδ−s+1)∪V​(Kn−s−(δ−s+1)​s)∪V​(Ks).𝑉^𝐺𝑉𝑠subscript𝐾𝛿𝑠1𝑉subscript𝐾𝑛𝑠𝛿𝑠1𝑠𝑉subscript𝐾𝑠V(\hat{G})=V(sK_{\delta-s+1})\cup V(K_{n-s-(\delta-s+1)s})\cup V(K_{s}). Then the quotient matrix of G^^𝐺\hat{G} with respect to the partition is

Rs,δ=((δ−s)+2​(s−1)​(δ−s+1)2​[n−s−(δ−s+1)​s]s2​s​(δ−s+1)n−s−(δ−s+1)​s−1ss​(δ−s+1)n−s−(δ−s+1)​ss−1).subscript𝑅𝑠𝛿𝛿𝑠2𝑠1𝛿𝑠12delimited-[]𝑛𝑠𝛿𝑠1𝑠𝑠2𝑠𝛿𝑠1𝑛𝑠𝛿𝑠1𝑠1𝑠𝑠𝛿𝑠1𝑛𝑠𝛿𝑠1𝑠𝑠1R_{s,\delta}=\left(\begin{array}[]{ccc}(\delta-s)+2(s-1)(\delta-s+1)&2[n-s-(\delta-s+1)s]&s\\ 2s(\delta-s+1)&n-s-(\delta-s+1)s-1&s\\ s(\delta-s+1)&n-s-(\delta-s+1)s&s-1\end{array}\right).

By direct calculation, the characteristic polynomial of Rs,δsubscript𝑅𝑠𝛿R_{s,\delta} is

P​(Rs,δ,x)𝑃subscript𝑅𝑠𝛿𝑥\displaystyle P(R_{s,\delta},x) =\displaystyle= x3+[s2−(δ+2)s+δ−n+4]x2+[2s4−(4δ+6)s3+(2δ2+5δ+2n\displaystyle x^{3}+[s^{2}-(\delta+2)s+\delta-n+4]x^{2}+[2s^{4}-(4\delta+6)s^{3}+(2\delta^{2}+5\delta+2n (8)
+5)s2+(δ2−2nδ−n−3)s−nδ+2δ−3n+5]x−s5+(2δ+5)s4\displaystyle+5)s^{2}+(\delta^{2}-2n\delta-n-3)s-n\delta+2\delta-3n+5]x-s^{5}+(2\delta+5)s^{4}
−(δ2+7​δ+n+8)​s3+(2​δ2+n​δ+5​δ+3​n+4)​s2+(δ2−2​n​δ+δ−n−1)​ssuperscript𝛿27𝛿𝑛8superscript𝑠32superscript𝛿2𝑛𝛿5𝛿3𝑛4superscript𝑠2superscript𝛿22𝑛𝛿𝛿𝑛1𝑠\displaystyle-(\delta^{2}+7\delta+n+8)s^{3}+(2\delta^{2}+n\delta+5\delta+3n+4)s^{2}+(\delta^{2}-2n\delta+\delta-n-1)s
−n​δ+δ−2​n+2.𝑛𝛿𝛿2𝑛2\displaystyle-n\delta+\delta-2n+2.

Note that the partition is equitable. By Lemma 2.2, λ1​(D​(G^))=λ1​(Rs,δ)subscript𝜆1𝐷^𝐺subscript𝜆1subscript𝑅𝑠𝛿\lambda_{1}(D(\hat{G}))=\lambda_{1}(R_{s,\delta}) is the largest root of the equation P​(Rs,δ,x)=0.𝑃subscript𝑅𝑠𝛿𝑥0P(R_{s,\delta},x)=0. Note that G∗superscript𝐺G^{*} contains Kn−δsubscript𝐾𝑛𝛿K_{n-\delta} as a proper subgraph. Then λ1​(D​(G∗))>λ1​(D​(Kn−δ))=n−δ−1.subscript𝜆1𝐷superscript𝐺subscript𝜆1𝐷subscript𝐾𝑛𝛿𝑛𝛿1\lambda_{1}(D(G^{*}))>\lambda_{1}(D(K_{n-\delta}))=n-\delta-1. Combining (5) and (8), we obtain that

P​(Rδ,n−δ−1)−P​(Rs,δ,n−δ−1)𝑃subscript𝑅𝛿𝑛𝛿1𝑃subscript𝑅𝑠𝛿𝑛𝛿1\displaystyle P(R_{\delta},n-\delta-1)-P(R_{s,\delta},n-\delta-1)
=\displaystyle= (δ−s)[3(s−1)n2+(2s3−(2δ+7)s2−(5δ−4)s+11δ+1)n−s4−(δ−3)s3\displaystyle(\delta-s)[3(s-1)n^{2}+(2s^{3}-(2\delta+7)s^{2}-(5\delta-4)s+11\delta+1)n-s^{4}-(\delta-3)s^{3}
+(2δ2+6δ−2)s2+(2δ2−5δ)s−9δ2−δ]\displaystyle+(2\delta^{2}+6\delta-2)s^{2}+(2\delta^{2}-5\delta)s-9\delta^{2}-\delta]
≜≜\displaystyle\triangleq (δ−s)​g​(n).𝛿𝑠𝑔𝑛\displaystyle(\delta-s)g(n).

Note that 2≤s≤δ−12𝑠𝛿12\leq s\leq\delta-1 and δ≥s+1≥3𝛿𝑠13\delta\geq s+1\geq 3. Hence the symmetry axis of g​(n)𝑔𝑛g(n) is

n𝑛\displaystyle n =\displaystyle= −2​s3+(2​δ+7)​s2+(5​δ−4)​s−11​δ−16​(s−1)2superscript𝑠32𝛿7superscript𝑠25𝛿4𝑠11𝛿16𝑠1\displaystyle\frac{-2s^{3}+(2\delta+7)s^{2}+(5\delta-4)s-11\delta-1}{6(s-1)}
=\displaystyle= −2​(s−1)3+(2​δ+1)​(s−1)2+(9​δ+4)​(s−1)−4​δ6​(s−1)2superscript𝑠132𝛿1superscript𝑠129𝛿4𝑠14𝛿6𝑠1\displaystyle\frac{-2(s-1)^{3}+(2\delta+1)(s-1)^{2}+(9\delta+4)(s-1)-4\delta}{6(s-1)}
=\displaystyle= −13​(s−1)2+2​δ+16​(s−1)+9​δ+46−4​δ6​(s−1)13superscript𝑠122𝛿16𝑠19𝛿464𝛿6𝑠1\displaystyle-\frac{1}{3}(s-1)^{2}+\frac{2\delta+1}{6}(s-1)+\frac{9\delta+4}{6}-\frac{4\delta}{6(s-1)}
<\displaystyle< −13​(s−1)2+2​δ+16​(s−1)+9​δ+46.13superscript𝑠122𝛿16𝑠19𝛿46\displaystyle-\frac{1}{3}(s-1)^{2}+\frac{2\delta+1}{6}(s-1)+\frac{9\delta+4}{6}.

If 3≤δ≤92,3𝛿923\leq\delta\leq\frac{9}{2}, then

n𝑛\displaystyle n <\displaystyle< −13​(s−1)2+2​δ+16​(s−1)+9​δ+4613superscript𝑠122𝛿16𝑠19𝛿46\displaystyle-\frac{1}{3}(s-1)^{2}+\frac{2\delta+1}{6}(s-1)+\frac{9\delta+4}{6}
≤\displaystyle\leq −13​(δ−2)2+2​δ+16​(δ−2)+9​δ+4613superscript𝛿222𝛿16𝛿29𝛿46\displaystyle-\frac{1}{3}(\delta-2)^{2}+\frac{2\delta+1}{6}(\delta-2)+\frac{9\delta+4}{6}
=\displaystyle= 73​δ−1<12​δ2+2​δ+2.73𝛿112superscript𝛿22𝛿2\displaystyle\frac{7}{3}\delta-1<\frac{1}{2}\delta^{2}+2\delta+2.

If δ>92,𝛿92\delta>\frac{9}{2}, then

n𝑛\displaystyle n <\displaystyle< −13​(s−1)2+2​δ+16​(s−1)+9​δ+4613superscript𝑠122𝛿16𝑠19𝛿46\displaystyle-\frac{1}{3}(s-1)^{2}+\frac{2\delta+1}{6}(s-1)+\frac{9\delta+4}{6}
≤\displaystyle\leq −13​(12​δ+14)2+2​δ+16​(12​δ+14)+9​δ+4613superscript12𝛿1422𝛿1612𝛿149𝛿46\displaystyle-\frac{1}{3}(\frac{1}{2}\delta+\frac{1}{4})^{2}+\frac{2\delta+1}{6}(\frac{1}{2}\delta+\frac{1}{4})+\frac{9\delta+4}{6}
=\displaystyle= 112​δ2+1912​δ+1116<12​δ2+2​δ+2.112superscript𝛿21912𝛿111612superscript𝛿22𝛿2\displaystyle\frac{1}{12}\delta^{2}+\frac{19}{12}\delta+\frac{11}{16}<\frac{1}{2}\delta^{2}+2\delta+2.

This implies that g​(n)𝑔𝑛g(n) is monotonically increasing with respect to n∈[12​δ2+2​δ+2,+∞)𝑛12superscript𝛿22𝛿2n\in[\frac{1}{2}\delta^{2}+2\delta+2,+\infty). Note that s≥2𝑠2s\geq 2 and δ≥s+1≥3.𝛿𝑠13\delta\geq s+1\geq 3. Then we have

g​(n)𝑔𝑛\displaystyle g(n) ≥\displaystyle\geq g​(12​δ2+2​δ+2)𝑔12superscript𝛿22𝛿2\displaystyle g(\frac{1}{2}\delta^{2}+2\delta+2)
=\displaystyle= δ4[δ(3(s−1)δ2−(4s2−14s+2)δ+4s3−22s2+48s−18)+12s3−48s2\displaystyle\frac{\delta}{4}[\delta(3(s-1)\delta^{2}-(4s^{2}-14s+2)\delta+4s^{3}-22s^{2}+48s-18)+12s^{3}-48s^{2}
+68s−4]−(s−1)(s3−6s2+10s−10)\displaystyle+68s-4]-(s-1)(s^{3}-6s^{2}+10s-10)
≥\displaystyle\geq δ4[δ(3s3−9s2+57s−23)+12s3−48s2+68s−4]−(s−1)(s3−6s2\displaystyle\frac{\delta}{4}[\delta(3s^{3}-9s^{2}+57s-23)+12s^{3}-48s^{2}+68s-4]-(s-1)(s^{3}-6s^{2}
+10s−10)\displaystyle+10s-10)
≥\displaystyle\geq δ4​(3​s4+6​s3+102​s−27)−(s−1)​(s3−6​s2+10​s−10)𝛿43superscript𝑠46superscript𝑠3102𝑠27𝑠1superscript𝑠36superscript𝑠210𝑠10\displaystyle\frac{\delta}{4}(3s^{4}+6s^{3}+102s-27)-(s-1)(s^{3}-6s^{2}+10s-10)
≥\displaystyle\geq 14​(3​s5+5​s4+34​s3+38​s2+115​s−67)143superscript𝑠55superscript𝑠434superscript𝑠338superscript𝑠2115𝑠67\displaystyle\frac{1}{4}(3s^{5}+5s^{4}+34s^{3}+38s^{2}+115s-67)
>\displaystyle> 0.0\displaystyle 0.

Since δ≥s+1,𝛿𝑠1\delta\geq s+1, we have

P​(Rδ,n−δ−1)>P​(Rs,δ,n−δ−1).𝑃subscript𝑅𝛿𝑛𝛿1𝑃subscript𝑅𝑠𝛿𝑛𝛿1P(R_{\delta},n-\delta-1)>P(R_{s,\delta},n-\delta-1). (9)

For x∈[n−δ−1,+∞)𝑥𝑛𝛿1x\in[n-\delta-1,+\infty) and s≥2,𝑠2s\geq 2, we have

P′​(Rδ,x)−P′​(Rs,δ,x)superscript𝑃′subscript𝑅𝛿𝑥superscript𝑃′subscript𝑅𝑠𝛿𝑥\displaystyle P^{\prime}(R_{\delta},x)-P^{\prime}(R_{s,\delta},x)
=\displaystyle= (δ−s)​[(2​s−4)​x+2​s3−(2​δ+6)​s2−(δ−2​n−5)​s+5​δ−n−3]𝛿𝑠delimited-[]2𝑠4𝑥2superscript𝑠32𝛿6superscript𝑠2𝛿2𝑛5𝑠5𝛿𝑛3\displaystyle(\delta-s)[(2s-4)x+2s^{3}-(2\delta+6)s^{2}-(\delta-2n-5)s+5\delta-n-3]
≥\displaystyle\geq (δ−s)​[(2​s−4)​(n−δ−1)+2​s3−(2​δ+6)​s2−(δ−2​n−5)​s+5​δ−n−3]𝛿𝑠delimited-[]2𝑠4𝑛𝛿12superscript𝑠32𝛿6superscript𝑠2𝛿2𝑛5𝑠5𝛿𝑛3\displaystyle(\delta-s)[(2s-4)(n-\delta-1)+2s^{3}-(2\delta+6)s^{2}-(\delta-2n-5)s+5\delta-n-3]
=\displaystyle= (δ−s)​[2​s3−(2​δ+6)​s2+(4​n−3​δ+3)​s+9​δ−5​n+1]𝛿𝑠delimited-[]2superscript𝑠32𝛿6superscript𝑠24𝑛3𝛿3𝑠9𝛿5𝑛1\displaystyle(\delta-s)[2s^{3}-(2\delta+6)s^{2}+(4n-3\delta+3)s+9\delta-5n+1]
≜≜\displaystyle\triangleq (δ−s)​h​(s).𝛿𝑠ℎ𝑠\displaystyle(\delta-s)h(s).

Next we prove that h​(s)>0ℎ𝑠0h(s)>0 for 2≤s≤δ−1.2𝑠𝛿12\leq s\leq\delta-1. By direct calculation, we deduce that

h′​(s)=6​s2−4​(δ+3)​s+4​n−3​δ+3,superscriptℎ′𝑠6superscript𝑠24𝛿3𝑠4𝑛3𝛿3h^{\prime}(s)=6s^{2}-4(\delta+3)s+4n-3\delta+3,

and the symmetry axis of h′​(s)superscriptℎ′𝑠h^{\prime}(s) is s=13​δ+1.𝑠13𝛿1s=\frac{1}{3}\delta+1. Since n≥12​δ2+2​δ+2𝑛12superscript𝛿22𝛿2n\geq\frac{1}{2}\delta^{2}+2\delta+2 and δ≥3,𝛿3\delta\geq 3, we have

h′​(s)≥h′​(13​δ+1)=4​n−23​δ2−7​δ−3≥43​δ2+δ+5>0.superscriptℎ′𝑠superscriptℎ′13𝛿14𝑛23superscript𝛿27𝛿343superscript𝛿2𝛿50h^{\prime}(s)\geq h^{\prime}(\frac{1}{3}\delta+1)=4n-\frac{2}{3}\delta^{2}-7\delta-3\geq\frac{4}{3}\delta^{2}+\delta+5>0.

It follows that h​(s)ℎ𝑠h(s) is monotonically increasing for 2≤s≤δ−1.2𝑠𝛿12\leq s\leq\delta-1. Combining this with n≥8​δ𝑛8𝛿n\geq 8\delta and δ≥3,𝛿3\delta\geq 3, we obtain that

h​(s)≥h​(2)=3​n−5​δ−1≥19​δ−1>0.ℎ𝑠ℎ23𝑛5𝛿119𝛿10h(s)\geq h(2)=3n-5\delta-1\geq 19\delta-1>0.

Note that δ≥s+1.𝛿𝑠1\delta\geq s+1. Then

P′​(Rδ,x)>P′​(Rs,δ,x).superscript𝑃′subscript𝑅𝛿𝑥superscript𝑃′subscript𝑅𝑠𝛿𝑥P^{\prime}(R_{\delta},x)>P^{\prime}(R_{s,\delta},x). (10)

Moreover, we consider P′​(Rδ,x)=3​x2−2​(δ+n−4)​x+5​δ2−2​n​δ−δ−3​n+5.superscript𝑃′subscript𝑅𝛿𝑥3superscript𝑥22𝛿𝑛4𝑥5superscript𝛿22𝑛𝛿𝛿3𝑛5P^{\prime}(R_{\delta},x)=3x^{2}-2(\delta+n-4)x+5\delta^{2}-2n\delta-\delta-3n+5. Note that n≥8​δ𝑛8𝛿n\geq 8\delta and δ≥3.𝛿3\delta\geq 3. Then the symmetry axis of P′​(Rδ,x)superscript𝑃′subscript𝑅𝛿𝑥P^{\prime}(R_{\delta},x) is

x=δ+n−43𝑥𝛿𝑛43\displaystyle x=\frac{\delta+n-4}{3} =\displaystyle= (n−δ−1)−23​n+43​δ−13𝑛𝛿123𝑛43𝛿13\displaystyle(n-\delta-1)-\frac{2}{3}n+\frac{4}{3}\delta-\frac{1}{3}
≤\displaystyle\leq (n−δ−1)−23​(8​δ)+43​δ−13𝑛𝛿1238𝛿43𝛿13\displaystyle(n-\delta-1)-\frac{2}{3}(8\delta)+\frac{4}{3}\delta-\frac{1}{3}
=\displaystyle= (n−δ−1)−4​δ−13𝑛𝛿14𝛿13\displaystyle(n-\delta-1)-4\delta-\frac{1}{3}
<\displaystyle< n−δ−1.𝑛𝛿1\displaystyle n-\delta-1.

Then we have

P′​(Rδ,x)≥P′​(Rδ,n−δ−1)=n2−(8​δ−1)​n+10​δ2−δ≥10​δ2+7​δ>0.superscript𝑃′subscript𝑅𝛿𝑥superscript𝑃′subscript𝑅𝛿𝑛𝛿1superscript𝑛28𝛿1𝑛10superscript𝛿2𝛿10superscript𝛿27𝛿0P^{\prime}(R_{\delta},x)\geq P^{\prime}(R_{\delta},n-\delta-1)=n^{2}-(8\delta-1)n+10\delta^{2}-\delta\geq 10\delta^{2}+7\delta>0.

It follows that P​(Rδ,x)𝑃subscript𝑅𝛿𝑥P(R_{\delta},x) is monotonically increasing with respect to x∈[n−δ−1,+∞).𝑥𝑛𝛿1x\in[n-\delta-1,+\infty). Combining this with (9) and (10), we deduce that λ1​(D​(G∗))<λ1​(D​(G^)).subscript𝜆1𝐷superscript𝐺subscript𝜆1𝐷^𝐺\lambda_{1}(D(G^{*}))<\lambda_{1}(D(\hat{G})).

By (3), (7), Case 3.1 and Case 3.2, we have

λ1​(D​(G∗))<λ1​(D​(G^))≤λ1​(D​(G′))≤λ1​(D​(G)),subscript𝜆1𝐷superscript𝐺subscript𝜆1𝐷^𝐺subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(G^{*}))<\lambda_{1}(D(\hat{G}))\leq\lambda_{1}(D(G^{\prime}))\leq\lambda_{1}(D(G)),

which contradicts the assumption. □□\Box

4 Proof of Theorem 1.2

Let W(2)​(G)superscript𝑊2𝐺W^{(2)}(G) denote the sum of the squares of the distances between all unordered pairs of vertices in the graph. That is to say,

W(2)​(G)=∑1≤i<j≤ndi​j2​(G).superscript𝑊2𝐺subscript1𝑖𝑗𝑛superscriptsubscript𝑑𝑖𝑗2𝐺W^{(2)}(G)=\sum_{1\leq i<j\leq n}d_{ij}^{2}(G).
Lemma 4.1 (Zhou and Trinajstic´´c\mathrm{\acute{c}} [17, 15, 16]).

Let G𝐺G be a graph on n≥2𝑛2n\geq 2 vertices with sum of the squares of the distances between all unordered pairs of vertices W(2)​(G).superscript𝑊2𝐺W^{(2)}(G). Then

λ1​(D​(G))≤2​(n−1)​W(2)​(G)nsubscript𝜆1𝐷𝐺2𝑛1superscript𝑊2𝐺𝑛\lambda_{1}(D(G))\leq\sqrt{\frac{2(n-1)W^{(2)}(G)}{n}}

with equality if and only if G𝐺G is the complete graph Knsubscript𝐾𝑛K_{n}, and if G𝐺G has exactly one positive distance eigenvalue, then

λ1​(D​(G))≥W(2)​(G)subscript𝜆1𝐷𝐺superscript𝑊2𝐺\lambda_{1}(D(G))\geq\sqrt{W^{(2)}(G)}

with equality if and only if G𝐺G is K2.subscript𝐾2K_{2}.

Now we are ready to present the proof of Theorem 1.2.

Proof of Theorem 1.2. Let G𝐺G be a connected graph of order n.𝑛n. Assume to the contrary that G𝐺G is not t𝑡t-tough. Then 0<τ​(G)<t,0𝜏𝐺𝑡0<\tau(G)<t, and hence there exists a vertex subset S⊆V​(G)𝑆𝑉𝐺S\subseteq V(G) such that t​c​(G−S)>|S|.𝑡𝑐𝐺𝑆𝑆tc(G-S)>|S|. Let |S|=s𝑆𝑠|S|=s and c​(G−S)=c𝑐𝐺𝑆𝑐c(G-S)=c. Then t​c>s.𝑡𝑐𝑠tc>s.

(i) When t𝑡t is a positive integer, we have t​c≥s+1.𝑡𝑐𝑠1tc\geq s+1. Note that G𝐺G is a spanning subgraph of G′=Kt​c−1∨(Kn1+Kn2+⋯+Knc),superscript𝐺′subscript𝐾𝑡𝑐1subscript𝐾subscript𝑛1subscript𝐾subscript𝑛2⋯subscript𝐾subscript𝑛𝑐G^{\prime}=K_{tc-1}\vee(K_{n_{1}}+K_{n_{2}}+\cdots+K_{n_{c}}), where n1≥n2≥⋯≥nc≥1subscript𝑛1subscript𝑛2⋯subscript𝑛𝑐1n_{1}\geq n_{2}\geq\cdots\geq n_{c}\geq 1 and ∑i=1cni=n−t​c+1.superscriptsubscript𝑖1𝑐subscript𝑛𝑖𝑛𝑡𝑐1\sum_{i=1}^{c}n_{i}=n-tc+1. By Lemma 2.1, we have

λ1​(D​(G′))≤λ1​(D​(G)),subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(G^{\prime}))\leq\lambda_{1}(D(G)), (11)

where equality holds if and only if G≅G′𝐺superscript𝐺′G\cong G^{\prime}. Let G′′=Kt​c−1∨(Kn−(t+1)​c+2+(c−1)​K1).superscript𝐺′′subscript𝐾𝑡𝑐1subscript𝐾𝑛𝑡1𝑐2𝑐1subscript𝐾1G^{\prime\prime}=K_{tc-1}\vee(K_{n-(t+1)c+2}+(c-1)K_{1}). By Lemma 2.4, we have

λ1​(D​(G′′))≤λ1​(D​(G′)),subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′′subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′\lambda_{1}(D(G^{\prime\prime}))\leq\lambda_{1}(D(G^{\prime})), (12)

with equality holding if and only if G′≅G′′.superscript𝐺′superscript𝐺′′G^{\prime}\cong G^{\prime\prime}. Next we divide the proof into two cases according to different values of c≥2𝑐2c\geq 2.

Case 1. c=2𝑐2c=2.

Then G′′=K2​t−1∨(Kn−2​t+K1)superscript𝐺′′subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1G^{\prime\prime}=K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1}). By (11) and (12), we have

λ1​(D​(K2​t−1∨(Kn−2​t+K1)))≤λ1​(D​(G)),subscript𝜆1𝐷subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1})))\leq\lambda_{1}(D(G)),

where equality holds if and only if G≅K2​t−1∨(Kn−2​t+K1)𝐺subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1G\cong K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1}). By the assumption λ1​(D​(G))≤λ1​(D​(K2​t−1∨(Kn−2​t+K1))),subscript𝜆1𝐷𝐺subscript𝜆1𝐷subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1\lambda_{1}(D(G))\leq\lambda_{1}(D(K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1}))), we have λ1​(D​(K2​t−1∨(Kn−2​t+K1)))=λ1​(D​(G))subscript𝜆1𝐷subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1})))=\lambda_{1}(D(G)), and hence G≅K2​t−1∨(Kn−2​t+K1)𝐺subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1G\cong K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1}) (see Fig. 2). Take S=V​(K2​t−1).𝑆𝑉subscript𝐾2𝑡1S=V(K_{2t-1}). Then

|S|c​(K2​t−1∨(Kn−2​t+K1)−S)=2​t−12<t,𝑆𝑐subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1𝑆2𝑡12𝑡\frac{|S|}{c(K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1})-S)}=\frac{2t-1}{2}<t,

and hence τ(K2​t−1∨(Kn−2​t+K1)<t.\tau(K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1})<t. This implies that K2​t−1∨(Kn−2​t+K1)subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1}) is not t𝑡t-tough. So G≅K2​t−1∨(Kn−2​t+K1).𝐺subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1G\cong K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1}).

Case 2. c≥3.𝑐3c\geq 3.

Refer to caption
Figure 2: Graph K2​t−1∨(Kn−2​t+K1).subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1}).

Recall that G′′=Kt​c−1∨(Kn−(t+1)​c+2+(c−1)​K1).superscript𝐺′′subscript𝐾𝑡𝑐1subscript𝐾𝑛𝑡1𝑐2𝑐1subscript𝐾1G^{\prime\prime}=K_{tc-1}\vee(K_{n-(t+1)c+2}+(c-1)K_{1}). The distance matrix D​(G′′)𝐷superscript𝐺′′D(G^{\prime\prime}) of G′′superscript𝐺′′G^{\prime\prime} is

c−1n−(t+1)​c+2t​c−1c−1( 2​(J−I)2​JJ) n−(t+1)​c+22​JJ−IJt​c−1JJJ−I.\bordermatrix{&c-1&n-(t+1)c+2&tc-1\cr\hfill c-1&2(J-I)&2J&J\cr\hfill n-(t+1)c+2&2J&J-I&J\cr\hfill tc-1&J&J&J-I}.

By direct calculation, we have

W​(G′′)𝑊superscript𝐺′′\displaystyle W(G^{\prime\prime}) =\displaystyle= ∑i<jdi​j​(G′′)subscript𝑖𝑗subscript𝑑𝑖𝑗superscript𝐺′′\displaystyle\sum_{i<j}d_{ij}(G^{\prime\prime})
=\displaystyle= 2​[1+(c−2)]​(c−2)2+2​(c−1)​[n−(t+1)​c+2]+(c−1)​(t​c−1)2delimited-[]1𝑐2𝑐222𝑐1delimited-[]𝑛𝑡1𝑐2𝑐1𝑡𝑐1\displaystyle\frac{2[1+(c-2)](c-2)}{2}+2(c-1)[n-(t+1)c+2]+(c-1)(tc-1)
+[1+(n−c)]​(n−c)2delimited-[]1𝑛𝑐𝑛𝑐2\displaystyle+\frac{[1+(n-c)](n-c)}{2}
=\displaystyle= −2​t+12​c2+2​n+2​t+32​c+12​n2−32​n−1.2𝑡12superscript𝑐22𝑛2𝑡32𝑐12superscript𝑛232𝑛1\displaystyle-\frac{2t+1}{2}c^{2}+\frac{2n+2t+3}{2}c+\frac{1}{2}n^{2}-\frac{3}{2}n-1.

By Lemma 2.3, we have

λ1​(D​(G′′))≥2​W​(G′′)n=−(2​t+1)​c2+(2​n+2​t+3)​c+n2−3​n−2n.subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′′2𝑊superscript𝐺′′𝑛2𝑡1superscript𝑐22𝑛2𝑡3𝑐superscript𝑛23𝑛2𝑛\lambda_{1}(D(G^{\prime\prime}))\geq\frac{2W(G^{\prime\prime})}{n}=\frac{-(2t+1)c^{2}+(2n+2t+3)c+n^{2}-3n-2}{n}. (13)

Define ϕ​(c)=−(2​t+1)​c2+(2​n+2​t+3)​c+n2−3​n−2.italic-ϕ𝑐2𝑡1superscript𝑐22𝑛2𝑡3𝑐superscript𝑛23𝑛2\phi(c)=-(2t+1)c^{2}+(2n+2t+3)c+n^{2}-3n-2. It is easy to see that n≥(t+1)​c−1𝑛𝑡1𝑐1n\geq(t+1)c-1. Since n≥4​t2+10​t𝑛4superscript𝑡210𝑡n\geq 4t^{2}+10t and t≥1,𝑡1t\geq 1, we obtain that

ϕ​(n+1t+1)−ϕ​(3)italic-ϕ𝑛1𝑡1italic-ϕ3\displaystyle\phi(\frac{n+1}{t+1})-\phi(3) =\displaystyle= n2−(4​t2+9​t+3)​n+12​t3+26​t2+15​t+2(t+1)2superscript𝑛24superscript𝑡29𝑡3𝑛12superscript𝑡326superscript𝑡215𝑡2superscript𝑡12\displaystyle\frac{n^{2}-(4t^{2}+9t+3)n+12t^{3}+26t^{2}+15t+2}{(t+1)^{2}}
=\displaystyle= [n−(3​t+2)]​[n−(4​t2+6​t+1)](t+1)2delimited-[]𝑛3𝑡2delimited-[]𝑛4superscript𝑡26𝑡1superscript𝑡12\displaystyle\frac{[n-(3t+2)][n-(4t^{2}+6t+1)]}{(t+1)^{2}}
>\displaystyle> 0.0\displaystyle 0.

This implies that min3≤c≤n+1t+1​ϕ​(c)=ϕ​(3)subscriptmin3𝑐𝑛1𝑡1italic-ϕ𝑐italic-ϕ3\mathrm{min}_{3\leq c\leq\frac{n+1}{t+1}}\phi(c)=\phi(3). According to n≥4​t2+10​t,t≥1formulae-sequence𝑛4superscript𝑡210𝑡𝑡1n\geq 4t^{2}+10t,t\geq 1 and (13), we deduce that

λ1​(D​(G′′))≥ϕ​(3)nsubscript𝜆1𝐷superscript𝐺′′italic-ϕ3𝑛\displaystyle\lambda_{1}(D(G^{\prime\prime}))\geq\frac{\phi(3)}{n} =\displaystyle= n2+3​n−12​t−2nsuperscript𝑛23𝑛12𝑡2𝑛\displaystyle\frac{n^{2}+3n-12t-2}{n}
=\displaystyle= (n+2)+1−12​t+2n𝑛2112𝑡2𝑛\displaystyle(n+2)+1-\frac{12t+2}{n}
≥\displaystyle\geq (n+2)+2​(2​t+1)​(t−1)4​t2+10​t𝑛222𝑡1𝑡14superscript𝑡210𝑡\displaystyle(n+2)+\frac{2(2t+1)(t-1)}{4t^{2}+10t}
≥\displaystyle\geq n+2.𝑛2\displaystyle n+2.

Define G∗=K2​t−1∨(Kn−2​t+K1).superscript𝐺subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1G^{*}=K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1}). Then its distance matrix D​(G∗)𝐷superscript𝐺D(G^{*}) is

2​t−1n−2​t12​t−1( J−IJJ) n−2​tJJ−I2​J1J2​JO.\bordermatrix{&2t-1&n-2t&1\cr\hfill 2t-1&J-I&J&J\cr\hfill n-2t&J&J-I&2J\cr\hfill 1&J&2J&O}.

By simple calculation, we have

W(2)​(G∗)=∑1≤i<j≤ndi​j2​(G∗)superscript𝑊2superscript𝐺subscript1𝑖𝑗𝑛superscriptsubscript𝑑𝑖𝑗2superscript𝐺\displaystyle W^{(2)}(G^{*})=\sum_{1\leq i<j\leq n}d_{ij}^{2}(G^{*}) =\displaystyle= [1+(2​t−2)]​(2​t−2)2+(2​t−1)​(n−2​t+1)delimited-[]12𝑡22𝑡222𝑡1𝑛2𝑡1\displaystyle\frac{[1+(2t-2)](2t-2)}{2}+(2t-1)(n-2t+1)
+[1+(n−2​t−1)]​(n−2​t−1)2+4​(n−2​t)delimited-[]1𝑛2𝑡1𝑛2𝑡124𝑛2𝑡\displaystyle+\frac{[1+(n-2t-1)](n-2t-1)}{2}+4(n-2t)
=\displaystyle= 12​n2+52​n−6​t.12superscript𝑛252𝑛6𝑡\displaystyle\frac{1}{2}n^{2}+\frac{5}{2}n-6t.

Note that t≥1𝑡1t\geq 1 and n≥4​t2+10​t.𝑛4superscript𝑡210𝑡n\geq 4t^{2}+10t. By Lemma 4.1, we have

λ1​(D​(G∗))≤2​(n−1)​W(2)​(G∗)nsubscript𝜆1𝐷superscript𝐺2𝑛1superscript𝑊2superscript𝐺𝑛\displaystyle\lambda_{1}(D(G^{*}))\leq\sqrt{\frac{2(n-1)W^{(2)}(G^{*})}{n}} =\displaystyle= −12​(n−1)​t+n3+4​n2−5​nn12𝑛1𝑡superscript𝑛34superscript𝑛25𝑛𝑛\displaystyle\sqrt{\frac{-12(n-1)t+n^{3}+4n^{2}-5n}{n}}
≤\displaystyle\leq n3+4​n2−17​n+12nsuperscript𝑛34superscript𝑛217𝑛12𝑛\displaystyle\sqrt{\frac{n^{3}+4n^{2}-17n+12}{n}}
=\displaystyle= (n+2)2+12n−21superscript𝑛2212𝑛21\displaystyle\sqrt{(n+2)^{2}+\frac{12}{n}-21}
<\displaystyle< n+2.𝑛2\displaystyle n+2.

Therefore, λ1​(D​(G∗))<n+2≤λ1​(D​(G′′)).subscript𝜆1𝐷superscript𝐺𝑛2subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′′\lambda_{1}(D(G^{*}))<n+2\leq\lambda_{1}(D(G^{\prime\prime})). Combining this with (11) and (12), we have

λ1​(D​(G∗))<λ1​(D​(G′′))≤λ1​(D​(G′))≤λ1​(D​(G)),subscript𝜆1𝐷superscript𝐺subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′′subscript𝜆1𝐷superscript𝐺′subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(G^{*}))<\lambda_{1}(D(G^{\prime\prime}))\leq\lambda_{1}(D(G^{\prime}))\leq\lambda_{1}(D(G)),

a contradiction.

(ii) When 1/t1𝑡1/t is a positive number, we have c≥st+1.𝑐𝑠𝑡1c\geq\frac{s}{t}+1. It is obvious that G𝐺G is a spanning subgraph of G^=Ks∨(Kn1+Kn2+⋯+Knst+1)^𝐺subscript𝐾𝑠subscript𝐾subscript𝑛1subscript𝐾subscript𝑛2⋯subscript𝐾subscript𝑛𝑠𝑡1\hat{G}=K_{s}\vee(K_{n_{1}}+K_{n_{2}}+\cdots+K_{n_{\frac{s}{t}+1}}) for n1≥n2≥⋯≥nst+1≥1subscript𝑛1subscript𝑛2⋯subscript𝑛𝑠𝑡11n_{1}\geq n_{2}\geq\cdots\geq n_{{\frac{s}{t}+1}}\geq 1 and ∑i=1st+1ni=n−s.superscriptsubscript𝑖1𝑠𝑡1subscript𝑛𝑖𝑛𝑠\sum_{i=1}^{{\frac{s}{t}+1}}n_{i}=n-s. According to Lemma 2.1, we obtain that

λ1(D(G)^)≤λ1(D(G)),\lambda_{1}(D(\hat{G)})\leq\lambda_{1}(D(G)), (14)

with equality holding if and only if G≅G^𝐺^𝐺G\cong\hat{G}. Let G~=Ks∨(Kn−s+st+st​K1).~𝐺subscript𝐾𝑠subscript𝐾𝑛𝑠𝑠𝑡𝑠𝑡subscript𝐾1\tilde{G}=K_{s}\vee(K_{n-s+\frac{s}{t}}+\frac{s}{t}K_{1}). By Lemma 2.4, we have

λ1​(D​(G~))≤λ1​(D​(G^)),subscript𝜆1𝐷~𝐺subscript𝜆1𝐷^𝐺\lambda_{1}(D(\tilde{G}))\leq\lambda_{1}(D(\hat{G})), (15)

where equality holds if and only if G^≅G~.^𝐺~𝐺\hat{G}\cong\tilde{G}. Next we consider the following two cases depending on the value of s≥1𝑠1s\geq 1.

Case 1. s=1𝑠1s=1.

Then G~=K1∨(Kn−1−1t+1t​K1)~𝐺subscript𝐾1subscript𝐾𝑛11𝑡1𝑡subscript𝐾1\tilde{G}=K_{1}\vee(K_{n-1-\frac{1}{t}}+\frac{1}{t}K_{1}). By (14) and (15), we conclude that

λ1​(D​(K1∨(Kn−1−1t+1t​K1)))≤λ1​(D​(G)),subscript𝜆1𝐷subscript𝐾1subscript𝐾𝑛11𝑡1𝑡subscript𝐾1subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(K_{1}\vee(K_{n-1-\frac{1}{t}}+\frac{1}{t}K_{1})))\leq\lambda_{1}(D(G)),

with equality holding if and only if G≅K1∨(Kn−1−1t+1t​K1)𝐺subscript𝐾1subscript𝐾𝑛11𝑡1𝑡subscript𝐾1G\cong K_{1}\vee(K_{n-1-\frac{1}{t}}+\frac{1}{t}K_{1}). By the assumption λ1​(D​(G))≤λ1​(D​(K1∨(Kn−1−1t+1t​K1))),subscript𝜆1𝐷𝐺subscript𝜆1𝐷subscript𝐾1subscript𝐾𝑛11𝑡1𝑡subscript𝐾1\lambda_{1}(D(G))\leq\lambda_{1}(D(K_{1}\vee(K_{n-1-\frac{1}{t}}+\frac{1}{t}K_{1}))), we have λ1​(D​(G))=λ1​(D​(K1∨(Kn−1−1t+1t​K1)))subscript𝜆1𝐷𝐺subscript𝜆1𝐷subscript𝐾1subscript𝐾𝑛11𝑡1𝑡subscript𝐾1\lambda_{1}(D(G))=\lambda_{1}(D(K_{1}\vee(K_{n-1-\frac{1}{t}}+\frac{1}{t}K_{1}))), and hence G≅K1∨(Kn−1−1t+1t​K1)𝐺subscript𝐾1subscript𝐾𝑛11𝑡1𝑡subscript𝐾1G\cong K_{1}\vee(K_{n-1-\frac{1}{t}}+\frac{1}{t}K_{1}) (see Fig. 3). Take S=V​(K1).𝑆𝑉subscript𝐾1S=V(K_{1}). Then

|S|c​(K1∨(Kn−1−1t+1t​K1)−S)=11+1t<t,𝑆𝑐subscript𝐾1subscript𝐾𝑛11𝑡1𝑡subscript𝐾1𝑆111𝑡𝑡\frac{|S|}{c(K_{1}\vee(K_{n-1-\frac{1}{t}}+\frac{1}{t}K_{1})-S)}=\frac{1}{1+\frac{1}{t}}<t,

and hence τ​(K1∨(Kn−1−1t+1t​K1))<t.𝜏subscript𝐾1subscript𝐾𝑛11𝑡1𝑡subscript𝐾1𝑡\tau(K_{1}\vee(K_{n-1-\frac{1}{t}}+\frac{1}{t}K_{1}))<t. This implies that K2​t−1∨(Kn−2​t+K1)subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1}) is not t𝑡t-tough. So G≅K2​t−1∨(Kn−2​t+K1).𝐺subscript𝐾2𝑡1subscript𝐾𝑛2𝑡subscript𝐾1G\cong K_{2t-1}\vee(K_{n-2t}+K_{1}).

Case 2. s≥2.𝑠2s\geq 2.

Refer to caption
Figure 3: Graph K1∨(Kn−1t−1+1t​K1).subscript𝐾1subscript𝐾𝑛1𝑡11𝑡subscript𝐾1K_{1}\vee(K_{n-\frac{1}{t}-1}+\frac{1}{t}K_{1}).

Recall that G~=Ks∨(Kn−s+st+st​K1).~𝐺subscript𝐾𝑠subscript𝐾𝑛𝑠𝑠𝑡𝑠𝑡subscript𝐾1\tilde{G}=K_{s}\vee(K_{n-s+\frac{s}{t}}+\frac{s}{t}K_{1}). Notice that D​(G~)𝐷~𝐺D(\tilde{G}) has the equitable quotient matrix

Rt,s=(2​(st−1)2​(n−s−st)s2​stn−s−st−1sstn−s−sts−1).subscript𝑅𝑡𝑠2𝑠𝑡12𝑛𝑠𝑠𝑡𝑠2𝑠𝑡𝑛𝑠𝑠𝑡1𝑠𝑠𝑡𝑛𝑠𝑠𝑡𝑠1R_{t,s}=\left(\begin{array}[]{ccc}2(\frac{s}{t}-1)&2(n-s-\frac{s}{t})&s\\ \frac{2s}{t}&n-s-\frac{s}{t}-1&s\\ \frac{s}{t}&n-s-\frac{s}{t}&s-1\end{array}\right).

By simple calculation, the characteristic polynomial of Rt,ssubscript𝑅𝑡𝑠R_{t,s} is

P​(Rt,s,x)𝑃subscript𝑅𝑡𝑠𝑥\displaystyle P(R_{t,s},x) =\displaystyle= x3−t​n+s−4​tt​x2−3​t2​n+2​s​t​n−5​t2−3​s2​t+s​t−2​s2t2​xsuperscript𝑥3𝑡𝑛𝑠4𝑡𝑡superscript𝑥23superscript𝑡2𝑛2𝑠𝑡𝑛5superscript𝑡23superscript𝑠2𝑡𝑠𝑡2superscript𝑠2superscript𝑡2𝑥\displaystyle x^{3}-\frac{tn+s-4t}{t}x^{2}-\frac{3t^{2}n+2stn-5t^{2}-3s^{2}t+st-2s^{2}}{t^{2}}x
+−2​t2​n+s2​t​n−2​s​t​n+2​t2−s3​t+3​s2​t−s3+2​s2t2.2superscript𝑡2𝑛superscript𝑠2𝑡𝑛2𝑠𝑡𝑛2superscript𝑡2superscript𝑠3𝑡3superscript𝑠2𝑡superscript𝑠32superscript𝑠2superscript𝑡2\displaystyle+\frac{-2t^{2}n+s^{2}tn-2stn+2t^{2}-s^{3}t+3s^{2}t-s^{3}+2s^{2}}{t^{2}}.

Let G∗∗=K1∨(Kn−1−1t+1t​K1).superscript𝐺absentsubscript𝐾1subscript𝐾𝑛11𝑡1𝑡subscript𝐾1G^{**}=K_{1}\vee(K_{n-1-\frac{1}{t}}+\frac{1}{t}K_{1}). Note that D​(G∗∗)𝐷superscript𝐺absentD(G^{**}) has the equitable quotient matrix Rt,subscript𝑅𝑡R_{t}, which is obtained by taking s=1𝑠1s=1 in Rt,s.subscript𝑅𝑡𝑠R_{t,s}. Then P​(Rt,x)−P​(Rt,s,x)=s−1t2​ψ​(x),𝑃subscript𝑅𝑡𝑥𝑃subscript𝑅𝑡𝑠𝑥𝑠1superscript𝑡2𝜓𝑥P(R_{t},x)-P(R_{t,s},x)=\frac{s-1}{t^{2}}\psi(x), where

ψ​(x)=t​x2+(2​t​n−3​s​t−2​t−2​s−2)​x−s​t​n+t​n+s2​t−2​s​t−2​t+s2−s−1.𝜓𝑥𝑡superscript𝑥22𝑡𝑛3𝑠𝑡2𝑡2𝑠2𝑥𝑠𝑡𝑛𝑡𝑛superscript𝑠2𝑡2𝑠𝑡2𝑡superscript𝑠2𝑠1\psi(x)=tx^{2}+(2tn-3st-2t-2s-2)x-stn+tn+s^{2}t-2st-2t+s^{2}-s-1.

It is clear that n≥s+st+1.𝑛𝑠𝑠𝑡1n\geq s+\frac{s}{t}+1. Then 2≤s≤n−11+1t,2𝑠𝑛111𝑡2\leq s\leq\frac{n-1}{1+\frac{1}{t}}, and hence the symmetry axis of ψ​(x)𝜓𝑥\psi(x) is

x=−n+st+1t+32​s+1<n−1t−1.𝑥𝑛𝑠𝑡1𝑡32𝑠1𝑛1𝑡1x=-n+\frac{s}{t}+\frac{1}{t}+\frac{3}{2}s+1<n-\frac{1}{t}-1.

This implies that ψ​(x)𝜓𝑥\psi(x) is monotonically increasing with respect to x∈[n−1t−1,+∞)𝑥𝑛1𝑡1x\in[n-\frac{1}{t}-1,+\infty). Since n≥2​t+92​t+92𝑛2𝑡92𝑡92n\geq 2t+\frac{9}{2t}+\frac{9}{2} and 2≤s≤n−11+1t,2𝑠𝑛111𝑡2\leq s\leq\frac{n-1}{1+\frac{1}{t}}, we have

ψ​(x)𝜓𝑥\displaystyle\psi(x) ≥\displaystyle\geq ψ​(n−1t−1)𝜓𝑛1𝑡1\displaystyle\psi(n-\frac{1}{t}-1)
=\displaystyle= (t+1)​s2−(4​t​n+2​n−t−2t−4)​s+3​t​n2−5​t​n−6​n+t+3t+5𝑡1superscript𝑠24𝑡𝑛2𝑛𝑡2𝑡4𝑠3𝑡superscript𝑛25𝑡𝑛6𝑛𝑡3𝑡5\displaystyle(t+1)s^{2}-(4tn+2n-t-\frac{2}{t}-4)s+3tn^{2}-5tn-6n+t+\frac{3}{t}+5
≥\displaystyle\geq (t+1)​(n−11+1t)2−(4​t​n+2​n−t−2t−4)​(n−11+1t)+3​t​n2−5​t​n−6​n+t+3t+5𝑡1superscript𝑛111𝑡24𝑡𝑛2𝑛𝑡2𝑡4𝑛111𝑡3𝑡superscript𝑛25𝑡𝑛6𝑛𝑡3𝑡5\displaystyle(t+1)(\frac{n-1}{1+\frac{1}{t}})^{2}-(4tn+2n-t-\frac{2}{t}-4)(\frac{n-1}{1+\frac{1}{t}})+3tn^{2}-5tn-6n+t+\frac{3}{t}+5
=\displaystyle= 1t​(t+1)​[t2​n2−(2​t3+5​t2+4​t)​n+t3+2​t2+6​t+3]1𝑡𝑡1delimited-[]superscript𝑡2superscript𝑛22superscript𝑡35superscript𝑡24𝑡𝑛superscript𝑡32superscript𝑡26𝑡3\displaystyle\frac{1}{t(t+1)}[t^{2}n^{2}-(2t^{3}+5t^{2}+4t)n+t^{3}+2t^{2}+6t+3]
≥\displaystyle\geq 1t​(t+1)​[t2​(2​t+92​t+92)2−(2​t3+5​t2+4​t)​(2​t+92​t+92)+t3+2​t2+6​t+3]1𝑡𝑡1delimited-[]superscript𝑡2superscript2𝑡92𝑡9222superscript𝑡35superscript𝑡24𝑡2𝑡92𝑡92superscript𝑡32superscript𝑡26𝑡3\displaystyle\frac{1}{t(t+1)}[t^{2}(2t+\frac{9}{2}t+\frac{9}{2})^{2}-(2t^{3}+5t^{2}+4t)(2t+\frac{9}{2}t+\frac{9}{2})+t^{3}+2t^{2}+6t+3]
=\displaystyle= 3​t2+24​t+844​t​(t+1)3superscript𝑡224𝑡844𝑡𝑡1\displaystyle\frac{3t^{2}+24t+84}{4t(t+1)}
>\displaystyle> 0.0\displaystyle 0.

Combining this with s≥2,𝑠2s\geq 2, we deduce that P​(Rt,x)−P​(Rt,s,x)=s−1t2​ψ​(x)>0𝑃subscript𝑅𝑡𝑥𝑃subscript𝑅𝑡𝑠𝑥𝑠1superscript𝑡2𝜓𝑥0P(R_{t},x)-P(R_{t,s},x)=\frac{s-1}{t^{2}}\psi(x)>0 for x∈[n−1t−1,+∞).𝑥𝑛1𝑡1x\in[n-\frac{1}{t}-1,+\infty). Since Kn−1tsubscript𝐾𝑛1𝑡K_{n-\frac{1}{t}} is a proper subgraph of G∗∗,superscript𝐺absentG^{**}, we obtain that λ1​(D​(G∗∗))>λ1​(D​(Kn−1t))=n−1t−1.subscript𝜆1𝐷superscript𝐺absentsubscript𝜆1𝐷subscript𝐾𝑛1𝑡𝑛1𝑡1\lambda_{1}(D(G^{**}))>\lambda_{1}(D(K_{n-\frac{1}{t}}))=n-\frac{1}{t}-1. Hence λ1​(Rt)<λ1​(Rt,s).subscript𝜆1subscript𝑅𝑡subscript𝜆1subscript𝑅𝑡𝑠\lambda_{1}(R_{t})<\lambda_{1}(R_{t,s}). Combining this with Lemma 2.2, we have λ1​(D​(G∗∗))<λ1​(D​(G~)).subscript𝜆1𝐷superscript𝐺absentsubscript𝜆1𝐷~𝐺\lambda_{1}(D(G^{**}))<\lambda_{1}(D(\tilde{G})). By (14) and (15), then

λ1​(D​(G∗∗))<λ1​(D​(G~))≤λ1​(D​(G^))≤λ1​(D​(G)),subscript𝜆1𝐷superscript𝐺absentsubscript𝜆1𝐷~𝐺subscript𝜆1𝐷^𝐺subscript𝜆1𝐷𝐺\lambda_{1}(D(G^{**}))<\lambda_{1}(D(\tilde{G}))\leq\lambda_{1}(D(\hat{G}))\leq\lambda_{1}(D(G)),

which contradicts the assumption. □□\Box

References

  • [1] J.A. Bondy, U.S.R. Murty, Graph Theory, Grad. Texts in Math. vol. 244, Springer, New York, 2008.
  • [2] A.E. Brouwer, W.H. Haemers, Spectra of graphs, Springer, Berlin, 2011.
  • [3] V. Chva´´a\mathrm{\acute{a}}tal, Tough graphs and hamiltonian circuits, Discrete Math. 3 (1973) 215–228.
  • [4] D.D. Fan, H.Q. Lin, H.L. Lu, Toughness, hamiltonicity and spectral radius in graphs, European J. Combin. 110 (2023) 103701.
  • [5] C.D. Godsil, Algebraic Combinatorics, Chapman and Hall Mathematics Series, New York, 1993.
  • [6] C. Godsil, G.F. Royle, Algebraic graph theory, Springer-Verlag, New York, 2001.
  • [7] W.H. Haemers, Interlacing eigenvalues and graphs, Linear Algebra Appl. 226 (1995) 593–616.
  • [8] R.A. Horn, C.R. Johnson, Matrix analysis, Cambridge University Press, Cambridge, 1985.
  • [9] S.C. Li, S.J. Miao, Complete characterization of odd factors via the size, spectral radius or distance spectral radius of graphs, Bull. Korean Math. Soc. 59 (2022) 1045–1067.
  • [10] S.C. Li, S.J. Miao, M.J. Zhang, On the size, spectral radius, distance spectral radius and fractional matchings in fraphs, Bull. Aust. Math. Soc. (2023) 1–13.
  • [11] S.J. Miao, S.C. Li, Characterizing star factors via the size, the spectral radius or the distance spectral radius of graphs, Discrete Appl. Math. 326 (2023) 17–32.
  • [12] Y.K. Zhang, H.Q. Lin, Perfect matching and distance spectral radius in graphs and bipartite graphs, Discrete Appl. Math. 304 (2021) 315–322.
  • [13] Y.K. Zhang, H.Q. Lin, Q.H. Liu, J.F. Zheng, Distance spectrum, 1-factor and vertex-disjoint cycles, Linear Algebra Appl. 654 (2022) 10–27.
  • [14] Y.K. Zhang, E.R. van Dam, Matching extension and distance spectral radius, Linear Algebra Appl. 674 (2023) 244–255.
  • [15] B. Zhou, N. Trinajstic´´c\mathrm{\acute{c}}, On the largest eigenvalue of the distance matrix of a connected graph, Chem. Phys. Lett. 447 (2007) 384–387.
  • [16] B. Zhou, N. Trinajstic´´c\mathrm{\acute{c}}, Further results on the largest eigenvalues of the distance matrix and some distance-based matrices of connected (molecular) graphs, Internet Electron J. Mol. Des. 6 (2007) 375–384.
  • [17] B. Zhou, N. Trinajstic´´c\mathrm{\acute{c}}, Mathematical properties of molecular descriptors based on distances, Croat. Chem. Acta 83 (2010) 227–242.
  • [18] S.Z. Zhou, J.C. Wu, Spanning k𝑘k-trees and distance spectral radius in graphs, arXiv:2304.08846.