Quantum Chromodynamica (QCD) is de theorie van de sterke interacties, één van die vier fundamentele krachten van ons universum. Deze kracht beschrijft de interactie tussen quarks en gluonen, die fundamentele bouwstenen voorstellen van de gekende materie. Deze kracht is asymptotisch vrij bij hoge energieën, wat wil zeggen dat quarks en gluon zich als vrije deeltjes kunnen bewegen. Daarentegen bij lage energieën, wat overeenkomt met onze huidige wereld, vormen quarks en gluonen steeds gebonden toestanden, die we hadronen noemen. De best gekende voorbeelden hiervan zijn de protonen en neutronen, maar er bestaat een enorme verscheidenheid aan andere deeltjes die bijvoorbeeld in deeltjesversnellers kunnen gecreëerd worden. Quarks en gluonen dragen een soort lading die we kleur noemen, en hadronen zullen steeds manifestaties voorstellen van kleurloze objecten. Vreemd genoeg werd er nog nooit een vrije quark of gluon waargenomen. Dit fenomeen noemen we confinement en QCD is de enige fundamentele kracht met deze unieke eigenschap. Ondanks 40 jaar intensief onderzoek sinds de formulering van het standaardmodel, blijft het onduidelijk wat de precieze verklaring van confinement is. Zelf de formulering wat confinement eigenlijk is, staat ter discussie.

Hoe komt dit nu, dat confinement zo een moeilijk te verklaren fenomeen is? De verklaring ligt in het feit dat de standaardtechnieken die heel succesvol gebleken zijn in Quantum Elektrodynamica (QED), een andere fundamentele kracht, niet toepasbaar zijn in QCD. QED vertoont namelijk een compleet ander gedrag. Voor lage energieën heeft deze theorie een koppelingsconstante die almaar kleiner wordt, en dus kan je een techniek toepassen, perturbatietheorie genoemd, die een reeksontwikkeling in deze kleine parameter toelaat. Daarentegen bij QCD, is de koppelingsconstante veel te groot om nog perturbatietheorie te kunnen toepassen. Daarom moeten we onze toevlucht zoeken in niet perturbatieve technieken, die echter niet zo eenvoudig zijn. Er is ondertussen een enorme variëteit aan technieken ontwikkeld die elk op hun manier QCD proberen te benaderen. Alle methodes om QCD te beschrijven kan men beschouwen als een enorm lappendeken, elke methode belicht andere aspecten en heeft zo zijn eigen voordelen.

Misschien is het interessant te vermelden dat ook zonder quarks, zogenaamde pure QCD, er ook confinement is. Uiteraard kan dit niet bevestigd worden door experimenten, maar rooster simulaties tonen aan dat dit inderdaad het geval is. Daarom is het reeds interessant om QCD zonder quarks te onderzoeken, omdat de sleutel tot de oplossing verborgen ligt in het gedrag van de gluonen. Daarom zullen we hier dan ook voornamelijk pure QCD onderzoeken.

In deze thesis zullen we een stukje van het lappendeken beschrijven. We zullen hiervoor starten van de $SU(N)$ Yang-Mills ijktheorie. Deze theorie is een veralgemening van pure QCD waarvoor je dan $N=3$ moet stellen. Als je deze theorie wil neerschrijven in een padintegraal, wordt het snel duidelijk dat je een ijk moet kiezen om een betekenisvolle padintegraal te kunnen neerschrijven. De ijk vastleggen betekent dat men per serie van ijkequivalente velden één veld uitpikt. Dit werd voor het eerst gedaan door Faddeev en Popov in het jaar 1967 [1]. Een heel populaire ijk is de Landau ijk, door zijn eenvoud, en daarom zullen we in deze thesis dan ook hoofdzakelijk in deze ijk werken. Ondanks het grote succes van de aanpak van Faddeev en Popov, o.a. door het ontdekken van een resterende symmetrie, de BRST symmetrie, ontdekte Gribov dat er toch iets niet helemaal klopte, zie zijn beroemde artikel uit 1978 [2]. Elke normale ijk die men probeert te kiezen heeft namelijk het probleem dat er nog steeds Gribov kopieën aanwezig zijn. Dit zijn ijkequivalente velden die beide aan dezelfde ijkvoorwaarde voldoen. Dit wil zeggen dat de ijkfixing van Faddeev en Popov onvolledig zou zijn. Gribov beschreef in zijn artikel hoe dit gevolgen zou hebben op de gluon en op de ghost propagator. Door de Gribov kopieën uit te sluiten, vertoont de gluon propagator een ander gedrag, namelijk in het lage momentum regime wordt deze propagator onderdrukt. Ook de ghost propagator vertoont een ander gedrag: in het lage momentum gebied wordt deze propagator versterkt. Gribov zijn aanpak werd later veralgemeend door Zwanziger in 1989 [3]. Hij construeerde een actie die een groot deel van de Gribov kopieën uitsluit, door de integratie van de gluonen te beperken tot een kleiner gebied, genaamd de Gribov regio: de Gribov-Zwanziger actie was geboren. Jammer genoeg breekt deze actie de BRST symmetrie, weliswaar enkel op een “zachte manier”, dwz voor grote energieën herstelt deze symmetrie zich opnieuw.

Elke theorie moet getest worden. Aangezien propagatoren sterk ijkafhankelijke grootheden zijn, kon deze enkel via roostersimulaties getest worden. Dit werd dan ook uitvoerig gedaan, en de Gribov-Zwanziger theorie werd steeds opnieuw bevestigd. De ghost propagator vertoonde versterkt gedrag en de gluon propagator was onderdrukt in het infrarood, schond de positiviteit en was nul bij momentum gelijk aan nul. Al deze voorspellingen werden inderdaad gedaan door de Gribov-Zwanziger actie.

Dit tot er een nieuw geluid kwam in 2007. Toen werden er in [4] verrassende resultaten gepubliceerd. De roostersimulaties in deze paper waren uitgevoerd op enorme roosters zodat men meer data in het diep infrarode gebied kon verzamelen: de gluonpropagator leek te naderen tot een eindige waarde voor nul momentum en de spookpropagator was toch niet zo versterkt als vooralsnog steeds aangenomen werd. De hele gemeenschap stond voor een raadsel.

De vraag die uiteraard rees was of het nog steeds mogelijk was deze resultaten te verklaren vanuit de Gribov-Zwanziger theorie. Daarom werd er op zoek gegaan naar andere niet perturbatieve effecten die in rekening moeten gebracht worden om dit te verklaren. Door het dynamisch in rekening brengen van condensaten, dit zijn vacuumverwachtingwaarden van een locaal samengestelde operator, in de Gribov-Zwanziger theorie, bleek het inderdaad mogelijk om opnieuw resultaten te vinden in overeenstemming met de roosterdata. Condensaten zijn typische niet-perturbatieve effecten die reeds lang gekend zijn.

Na het verfijnen van de Gribov-Zwanziger actie, was er nu een nieuwe voorspelling voor de gluon propagator voorhanden. Deze voorspelling werd dan ook met succes gefit aan de reeds bestaande roosterdata, en gaf een bevestiging voor de verfijnde Gribov-Zwanziger theorie.

Tot zover werden er enkel propagatoren onderzocht. Dit zijn sterk ijkafhankelijke grootheden en dus zou het interessant zijn om te onderzoeken of er we uit de (verfijnde) Gribov-Zwanziger actie ook voorspellingen voor fysische grootheden kunnen halen. Immers, we hebben nu een model gevonden dat de propagatoren goed beschrijft, maar als dit model wil overeind blijven, zou deze ook voorspellingen moeten kunnen doen over fysische deeltjes. Aangezien we nog steeds werken met pure Yang-Mills theorie, zouden deze deeltjes een kluwen van gluonen moeten zijn: glueballs. Hiervoor hebben we in een eerste poging de renormalizatie van $F^{2}_{\mu\nu}$ onderzocht, daar deze operator standaard geassocieerd wordt met de scalaire glueball. Door de gecompliceerde vorm van de Gribov-Zwanziger actie, was dit een niet triviale opdracht. We vonden dat deze operator zich mengt met andere $d=4$ operatoren. Daar de Gribov-Zwanziger actie de BRST symmetrie breekt, heeft dit belangrijke gevolgen voor de correlator. De correlator $\Braket{F^{2}_{\mu\nu}(x)F^{2}_{\mu\nu}(y)}$ is op zich geen welgedefinieerde grootheid, net door die menging. We vonden echter wel dat de volgende grootheid, $\Braket{\mathcal{R}(x)\mathcal{R}(y)}$, goed gedefinieerd is met $\mathcal{R}$ een renormalizatie groep invariante grootheid gegeven door

waarbij $\mathcal{E}$ een niet BRST invariante combinatie van velden uit de Gribov-Zwanziger actie is.

Nu we de renormalizatie van $F^{2}_{\mu\nu}$ achter de rug hebben, kunnen we de correlator $\Braket{\mathcal{R}(x)\mathcal{R}(y)}$ onderzoeken. Het idee is het volgende: onderstel een operator $\mathcal{O}$. Indien dit een fysische operator is, dan zouden we deze moeten kunnen schrijven in een Källén-Lehmann representatie:

waarbij $\rho({\tau})>0$. M.a.w., de correlator $\Braket{\mathcal{O}(k)\mathcal{O}(-k)}$ moet een vertakkingslijn vertonen op de negatieve¹¹ 1 Dit omdat we steeds in de Euclidische ruimte werken. $x$-as. Indien echter deze correlator (een) vertakkingslijn(en) vertoont die niet op de negatieve $x$-as ligt en/of we vinden een spectrale dichtheid $\rho({\tau})<0$ op de negatieve $x$-as, dan spreken we een niet fysische operator. Nu werd reeds gevonden dat $\Braket{F^{2}_{\mu\nu}(x)F^{2}_{\mu\nu}(y)}$ reeds een vertakkingslijn vertoont op de imaginaire as, wat erop wijst dat $F^{2}_{\mu\nu}$ en dus hoogstwaarschijnlijk ook $\mathcal{R}$ geen goede operator is.

Daarom zijn we op zoek gegaan naar een andere operator, die wel fysisch is. Hiervoor hebben we een nieuw concept ingevoerd: $i$-particles. Op laagste orde zijn we erin geslaagd met behulp van de $i$-particles een operator te vinden die een goede Källén-Lehmann representatie heeft. Jammer genoeg breekt deze operator de BRST op een harde manier, zodat deze operator er niet renormalizeerbaar uitziet.

Tot besluit kunnen we stellen dat we enerzijds een renormalizeerbare operator hebben gevonden, maar met een slechte Källén-Lehmann representatie en anderzijds een niet renormalizeerbare operator, maar met een goede Källén-Lehmann representatie. Hoe we deze twee kunnen verenigen is voorlopig nog een vraagteken, maar dit wordt momenteel onderzocht.

Deze thesis start met een korte situering van het werk in hoofdstuk 1. Daar we in deze thesis heel vaak gebruik zullen maken van techniek van algebraïsche renormalizatie, geven we hierover eerst een inleiding, zie hoofdstuk 2. Net omdat dit geen standaard techniek is, gaan we enkel uit van een basiskennis Quantumveldentheorie. Hierna volgt hoofdstuk 3: hierin geven we een overzicht van de ideeën van Gribov tot de constructie van de Gribov-Zwanziger actie. Daar in de literatuur dit overzicht ontbreekt, hoopt dit hoofdstuk deze leemte te vullen. Op het einde van dit hoofdstuk bewijzen we dat deze actie renormalizeerbaar is met de technieken uitgelegd in hoofdstuk 2. Vanaf dan start het eigenlijke onderzoek. In hoofdstuk 4 gaan we nog wat dieper in op de Gribov-Zwanziger actie. We leggen de betekenis uit van de breking van de BRST symmetrie en we tonen aan hoe we deze kunnen herstellen door het invoeren van nieuwe velden. Ook leggen we een verband tussen de Gribov-Zwanziger actie en het beroemde Kugo-Ojima theorema. Vervolgens verfijnen we de Gribov-Zwanziger actie om in overeenstemming te komen met de roosterdata in hoofdstuk 5. De volgende twee hoofdstukken starten dan de zoektocht naar fysische operatoren. In hoofdstuk 6 onderzoeken we de algebraïsche renormalizatie van $F^{2}_{\mu\nu}$ in de Gribov-Zwanziger actie, terwijl we in hoofdstuk 7 de $i$-deeltjes invoeren. In hoofdstuk 8 bespreken we nog enkele resultaten voor de massa’s van enkele glueballs die berekend werden in het kader van de $i$-particles. We eindigen tot slot deze thesis met een besluit en vooruitzichten in hoofdstuk 9.

Quantum Chromodynamics (QCD) is the theory which describes the strong interaction, one of the four fundamental forces in our universe. This force describes the interactions between quarks and gluons, which are fundamental building blocks of our universe. At very high energies, QCD is asymptotically free, meaning that quarks and gluons should be detected as free particles¹¹ 1 E.g. in deep inelastic scattering (DIS) experiments, quarks can be treated as free particles.. However at low energies, i.e our daily world, due to the strong force, quarks and gluons interact and form bound states called hadrons. A well known example of these bound states are the proton and the neutron, but a whole zoo of hadrons has been observed in particle detectors. In fact, the only way to obtain information about the strong force is through bound states, as no free quark or gluon has even been detected. We call this phenomenon confinement. Although since the formulation of the standard model (which includes QCD), 40 years of intensive research have past, no good answer has been found to probably one the most fundamental questions in QCD. Even the formulation of what confinement really is, is under discussion.

The difficulty for solving confinement lies in the fact that the standard techniques which have been so successful in QED, are not applicable in QCD. In QED the coupling constant is small enough²² 2 This depends of course on the energy range of interest., so one can apply perturbation theory, which amounts to writing down a series in the coupling constant. As in QCD, the coupling constant increases for decreasing energies, the coupling constant is too large and perturbation theory alone can never give a good description of the theory. Therefore, other techniques are required which we call non-perturbative methods. There exists a wide range of non-perturbative methods, which all try to approach QCD from one way or another. One should not see these different techniques as competing, but as patchwork trying to cover all aspects of QCD.

Even if one omits quarks in QCD, one can still call the remaining theory confining. Although there is no real experimental evidence, lattice simulations have shown that gluons form bound states which we call glueballs and no free gluon shall be detected. Therefore, it is already interesting to investigate pure QCD without quarks, and try to find out what happens. One could say that confinement is hidden in the behavior of the gluons.

Now what is QCD? QCD is a gauge theory, as all theories for the fundamental forces. In fact, QCD is only a special case of the more general $SU(N)$ Yang-Mills theory, but with $N=3$.

In order to know what we are talking about, let us already introduce the Yang-Mills theory here, as this theory shall be the main building block of this thesis. We shall try to be consistent and use the conventions outlined in this section. The derivation of the Yang-Mills action can be found in any standard textbook on quantum field theory [5].

We start with the compact group $SU(N)$ of $N\times N$ unitary matrices $U$ which have determinant one. We can write these matrices as

whereby $X^{a}$ represent the generators of the $SU(N)$ group. The index $a,b,c,\ldots$ is called the color index and runs from $\{1,\ldots,N^{2}-1\}$. These generators obey the following commutation rule

and thus the $SU(N)$ group corresponds to a simple Lie group. We can choose these generators to be hermitian, $X^{\dagger}=X$, and normalize them as follows

The generators $X_{a}$ belong to the adjoint representation of the group $SU(N)$, i.e.

with $(D^{A}(X_{a}))_{bc}=-\mathrm{i}f_{abc}$. Now we can construct a Lagrangian, which is symmetric under this group.

Firstly, we define the standard $SU(N)$ Yang-Mills action as

whereby $F_{\mu\nu}$ is the field strength

and $A_{\mu}$ the gluon fields which belongs to the adjoint representation of the $SU(N)$ symmetry, i.e.

The field strength can thus also be written as

whereby

Under the $SU(N)$ symmetry, we define $A_{\mu}$ to transform as

and one can check that this is compatible with the fact the $A_{\mu}$ belongs to the adjoint representation. Consequently, from (1.6) we find

and therefore the Yang-Mills action is invariant under the $SU(N)$ symmetry. Infinitesimally, the transformation (1.10) becomes

with $D_{\mu}^{ab}$ the covariant derivative in the adjoint representation

Secondly, we can also include the following matter part in the action, when considering full QCD

which contains the matter fields $\overline{\psi}_{i}$ and $\psi_{i}$ belonging to the fundamental representation of the $SU(N)$ group, i.e.

or infinitesimally

The index $i$ runs from $\{1,\ldots,N\}$. Every $\overline{\psi}_{i}$ and $\psi_{i}$ is in fact a spinor, which is indicated with the indices $\{\alpha,\beta,\ldots$}. $D_{\mu}^{ij}$ is the covariant derivative in the fundamental representation

and $\gamma_{\mu}$ are the Dirac gamma matrices. One can again check that also the matter part is invariant under the $SU(N)$ symmetry. The matter field $\overline{\psi}$ represents the quarks of our model. As is known from the standard model, there is more than one type of quark, which we call flavors. For each flavor, we would need to add a term like $S_{\mathrm{m}}$, but keeping the notation simple, we shall not introduce a flavor index here. The starting point of the Yang-Mills theory including quarks is thus given by

Most of the time, we shall however omit the matter part, and work with pure Yang-Mills theory.

Now that we have introduced the Yang-Mills theory, let us explain the goal of this thesis. In this thesis, we shall try to cover one square of the patchwork quilt. Most of the time, we shall omit quarks and work with pure Yang-Mills theory, commonly known as gluodynamics.

For this, we need techniques. In everything which we shall do, we believe that renormalizability is of great importance. To prove that a theory is renormalizable, we use a beautiful technique called algebraic renormalization. This is an extremely powerful tool, which is unfortunately not widely known. Therefore, we have given a general introduction of the formalism, starting only from basic knowledge of quantum field theory. This is the topic of chapter 2.

In chapter 3, we shall introduce the model which we shall explore in great detail in this thesis, i.e. the Gribov-Zwanziger (GZ) formalism. As no overview of this model has been presented so far, we give a detailed description of the origin of the GZ action. For this, we shall start from the Yang-Mills action, and show that one is obliged to choose a gauge when quantizing the theory. The way to implement a gauge is by following the Faddeev-Popov method and we shall mainly work in the Landau gauge. However, if one carefully does the derivation, one sees that the Faddeev-Popov method contains flaws, i.e. the gauge is not fixed uniquely and Gribov copies arise. However, at the time Faddeev and Popov invented their method, they were only interested in the perturbative regime, where the flaws can be neglected. But as we explained, the non-perturbative regime is the interesting regime where confinement sets in. Gribov was the first to notice that these flaws could have serious consequences on the ghost and the gluon propagators at low momenta. Subsequently, Zwanziger found a way to construct an action which implemented the ideas of Gribov: the Gribov-Zwanziger action was born. With the help of chapter 2, we shall then prove that this action is renormalizable.

Once the Gribov-Zwanziger action is explained, we shall elaborate on several aspects concerning this action. This was done in chapter 4. In particular, we shall show that the GZ action breaks the BRST symmetry, and we shall further elaborate on this. Another important point shall be the relation of the GZ action to the Kugo-Ojima confinement criterium.

A theory is only a model until it has been tested. As we are working with pure Yang-Mills theory, we cannot use experimental data, but we can compare our analytical results with lattice calculations. Two particular quantities have been tested in great detail. Namely the ghost and the gluon propagator, as they are believed to play an important role in confinement scenarios. Until 2007, the following results were reported: the gluon propagator was positivity violating and infrared suppressed in 2d, 3d and 4d. At zero momentum, in 2d the gluon propagator was vanishing [6], in 3d the gluon propagator was not in contradiction with a vanishing gluon propagator [7], while in 4d, not so much was known. The ghost propagator was believed to be enhanced. A vanishing gluon propagator and an enhanced ghost propagator exactly agrees with the predictions of the GZ framework, increasing at that time the success of the model. However, in 2007, the papers [4, 8] appeared, with simulations on huge lattices. What they found was striking: the gluon propagator did not seem to vanish at zero momentum and the ghost propagator did not display enhancement. Therefore, it seemed that something was missing in the GZ framework. Perhaps other non-perturbative effects should be included? This is the topic of chapter 5. We shall show that within the GZ formalism, we can still obtain results which are in agreement with the lattice data, by including condensates into the theory, which we call the Refined GZ (RGZ) action. We shall corroborate this with some explicit fits with the lattice data.

So far, we only investigated propagators. However, these are highly gauge dependent quantities. If the (R)GZ action really is the correct theory to describe QCD, we should be able to the find bound states, i.e. glueballs. This is the topic of chapter 6 and 7. In chapter 6 we shall investigate the operator $F^{2}_{\mu\nu}$, which is commonly believed to be related to the scalar glueball operator, and we shall show that we can renormalize this operator to all orders within the (R)GZ framework. We shall even be able to construct a renormalization group invariant. However, the correlator $\braket{F^{2}(x)F^{2}(y)}$ displays unphysical cuts. Therefore, we shall look in chapter 7 for operators which have physical properties and could be really related to glueballs. In chapter 8 we shall discuss some results for the masses of the lowest lying glueballs in the framework of $i$-particles. We shall formulate our conclusions and outlook in chapter 9.

Let us start with a general classical Lagrangian $\mathcal{L}$ involving a certain set of fields $\phi_{i}$, with $i$ denoting the kind of field, as well as the spin and internal degrees of freedom, and working in $d$-dimensional space-time. The Lagrangian can always be decomposed in a quadratic part and an interacting part

whereby we can write the quadratic part as

The action is then defined by

Now that we have introduced the action, we can introduce the Feynman path integral

whereby we shall work in Euclidean space-time. This object is the basis of quantum field theory. Expression (2.4) forms the basis for the calculation of Green’s functions in Euclidean quantum field theory. Green’s functions are vacuum expectation values of the fields,

These Green’s function are objects of interest in Quantum Field theory, as they can enter the formula of the cross section corresponding to the scattering processes of particles. The main question is thus how one can calculate these Green’s functions. Now we shall construct three different kinds of generating functionals which generate different kinds of Green’s functions [10, 5, 11, 12, 13].